Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Το γεγονός ότι μια γυναίκα ανακαλύπτει πως ο άνθρωπός της ζει διπλή ζωή… ίσως σας φανεί πάρα πολύ μπανάλ. Αν όμως ο ίδιος άνθρωπος ζει τριπλή ζωή, πώς θα σας φανεί;
Η Κριστίν, η σύζυγος, είναι η τηλεοπτική «Μις Καιρός», αδέξια, πελαγωμένη και πολύ συμπαθής. Η Αναΐς, η ερωμένη, είναι ακτιβίστρια της Greenpeace, μια γοητευτική γυναίκα γεμάτη θυμό και εξέγερση. Η χαριτωμένη και αφράτη Λόλα, πολύ μικρότερη από τις άλλες δύο, επίσης ερωμένη αλλά και εγκληματολόγος, πάσχει από ένα σύνδρομο το οποίο την κάνει να δυσκολεύεται να ερμηνεύσει τα λόγια, τις πράξεις και τα συναισθήματα των άλλων. Επίσης δεν καταλαβαίνει τα συμβατικά «κοινωνικά σήματα» ή τους άγραφους κοινωνικούς κανόνες συμπεριφοράς.
Για να αντιληφθείτε την κατάσταση, μάλλον θα χρειαστεί να σας εξηγήσω την ιστορία του έργου «Έπεσε νέκρα» του Thierry Janssen, που παρακολούθησα στο θέατρο «Αποθήκη», σε σκηνοθεσία Λίνας Ζαρκαδούλα.
Τι κάνουν σε ένα νεκροθάλαμο μια παρουσιάστρια, μια ακτιβίστρια και μια εγκληματολόγος που μιλάει σαν ρομπότ;
Ποιος είναι μέσα στο φέρετρο; Τι κοινό έχουν μεταξύ τους οι τρεις γυναίκες; Πώς αντιδρούν όταν τυχαία και μοιραία ανακαλύπτουν πως «μοιράζονταν» τον ίδιο άντρα;
Τότε «βγάζουν νύχια» και διεκδικούν τον τίτλο της «πρώτης κυρίας» στην καρδιά του συχωρεμένου…
Ναι, ο Φρανκ σκοτώθηκε σε ένα ηλίθιο δυστύχημα. Τον πάτησε το τραμ. Ή μήπως ήταν ο Ζακ ή ο Μικ; Ένας άνδρας. Τρεις ταυτότητες. Τρεις παράλληλες ζωές. Κι όμως φαινόταν τόσο πολύ σαν αποκλειστική αγάπη. Πώς στο καλό είναι αυτό δυνατόν;
Γύρω από το φέρετρο του άντρα της ζωής τους, μαζί οι τρεις γυναίκες μαζεύουν σιγά σιγά τα κομμάτια τους, προσπαθώντας να τα συγκολλήσουν και κυρίως να καταλάβουν.
Η “έβδομη ήπειρος”
Την ίδια στιγμή η «μεγάλη πλάκα των σκουπιδιών του Ειρηνικού», που διαμορφώνεται μεταξύ των ακτών της Χαβάης και της Βόρειας Αμερικής, από τα εκατομμύρια τόνων των πλαστικών σκουπιδιών που μεταφέρονται από τα ωκεάνια ρεύματα, μεταμορφώνεται σε μια «έβδομη ήπειρο». Σ’ αυτήν την περιοχή του κόσμου, τα ρεύματα γυρνούν με ωρολογιακή φορά, σε έναν νοητό ατέρμονα κοχλία, και όπως ο άνεμος σπρώχνει χαρτιά ή φύλλα στη γωνιά, έτσι και σ’ αυτή τη γωνιά του ωκεανού ένας δυνατός στρόβιλος στροβιλίζει τα απόβλητα και τα συσσωρεύει χρόνο με το χρόνο.
Εν τω μεταξύ ένα νέο είδος οικειότητας και αλληλεγγύης αναπτύσσεται μεταξύ των τριών γυναικών. Ρόλο θα παίξει και η συνενοχή μεταξύ τους. Η ειλικρίνεια, ο αυθορμητισμός, η εμπιστοσύνη, η αποδοχή του εαυτού τους και η αποδοχή των άλλων.
Πώς ένας άνδρας ζούσε τριπλή ζωή χωρίς να κινήσει υποψίες σε καμία από τις συντρόφους του;
Κοινές ερωτήσεις τις απασχολούν, αλλά και κρίσιμες, που παραπέμπουν στα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τις γυναίκες σήμερα και στο μέλλον του κόσμου. Είναι η γυναίκα ισότιμη με τον άνδρα; Ποια θα είναι η θέση της στο μέλλον;
Πώς αυτές οι τρεις γυναίκες, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, καταφέρνουν να μιλήσουν, να συνεννοηθούν και να διαχειριστούν την απώλεια του ανθρώπου που η καθεμιά πιστεύει ότι ξέρει και που για την καθεμιά ήταν διαφορετικός;
Τρεις γυναίκες που πιστεύουν ότι ζουν την τέλεια αγάπη της ζωής τους και ένα τροχαίο τις κάνει να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που ζούσαν βασιζόταν σε ένα ψέμα.
Ξαφνικά, όμως, χτυπά το τηλέφωνο της Κριστίν. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο διευθυντής της αστυνομίας: «Πώς είπατε; Ζει;».
Οι τρεις «χήρες» κοιτάζονται μεταξύ τους εμβρόντητες…
Μαύρη κωμωδία
Μυστικά, αγωνία, χιούμορ και ανατροπές κυριαρχούν σε αυτή τη μαύρη κωμωδία για τη δέσμευση, την αγάπη, το θάνατο και την προστασία του πλανήτη…
Με αφορμή την ανδρική απιστία, ο Τιερί Ζανσέν θίγει αριστοτεχνικά την αυταπάτη του έρωτα, που είναι άλλωστε κοινή και στα δύο φύλα. Αυτό που στην πραγματικότητα ερωτευόμαστε δεν είναι ο άλλος αλλά η εικόνα που, μέσω αυτού, διαμορφώνουμε για τον εαυτό μας! Οι παράλληλες σχέσεις είναι δεσμοί προβληματικοί και σπάνια έχουν happy end. Όπως και να έχει, κάποιος βγαίνει πάντα πληγωμένος. Υπάρχει σωτηρία; Επειδή δεν ξέρουμε με σιγουριά, γι’ αυτό είναι καλό να μην προδικάζουμε τι θα συμβεί σε μια ανάλογη περίπτωση…
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι μετά τον πόνο, μπορεί κανείς να δει και την άλλη όψη του νομίσματος, η οποία περιλαμβάνει ευκαιρίες που γεννώνται για νέες αρχές, πάντα με μεγαλύτερη αυτογνωσία.
Από καταβολής κόσμου, η απιστία αποτέλεσε την αφορμή για τραγούδια, βιβλία, ταινίες, ολονύχτιες αγωνίες, θρήνους, σαρκοβόρους καβγάδες, επώδυνους χωρισμούς και φυσικά θέατρο. Πολύ θέατρο, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Ο σουρεαλισμός στο απόγειό του, σε αυτό το έργο που καταπιάνεται επίσης με το ανικανοποίητο της ανθρώπινης φύσης, τη μοναξιά και την οικολογική καταστροφή.
Ασυνήθιστη σκηνοθετική δουλειά αλλά και πολύ ελκυστική, έξυπνη, γρήγορη, ατμοσφαιρική. Με το κωμικό στοιχείο να παίζει κυρίαρχο ρόλο σε ένα παιχνίδι απρόσμενων αποκαλύψεων και εκπλήξεων.
Μια πραγματικά καλή στιγμή της φετινής θεατρικής σεζόν με τρεις πανέμορφες ηθοποιούς, που με την ηφαιστειακή ιδιοσυγκρασία τους είναι άψογες, η καθεμιά σε μια πολύ προσωπική ερμηνεία. Μαζί και οι τρεις συνθέτουν την ιδανική γυναίκα. Μια κωμωδία την οποία δεν πρέπει να χάσετε όπως και να ‘χει.
Η Γιούλικα Σκαφιδά ως δραστήρια, επαναστατημένη Αναΐς είναι εύστροφη, ετοιμοπόλεμη και συναρπαστική. Η Μαρία Κωνσταντάκη στο ρόλο της ευτυχισμένης συζύγου και μητέρας Κριστίν και ως αφελής παρουσιάστρια του καιρού, εύπλαστη, αστεία, απολαυστική. Η Δανάη Μπάρκα ως Λόλα με δυνατή μνήμη και σύνδρομο Asperger, μια επιμελής μαθήτρια, ένα φιντανάκι – πραγματική έκπληξη.
Ζωντανή, γάργαρη και σπαρταριστή η μετάφραση του Δημήτρη Ψαρρά.
Ενδυματολογική γλαφυρότητα στα κοστούμια και σατιρική γελοιοποίηση στα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή.
Καθαρότητα, χιούμορ και συναίσθημα στη μουσική του Μίνου Μάτσα.
Ακρίβεια και διαύγεια στην επιμέλεια φωτισμών του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου.
Η Λίνα Ζαρκαδούλα σκηνοθέτησε το έργο με πολλή ειλικρίνεια, χωρίς συμβιβασμούς, και κατάφερε να το κάνει πολύ συγκινητικό επιπλέον.
Μπορεί η παράσταση να λέγεται «Έπεσε νέκρα» αλλά στην πρεμιέρα, όπου παρευρέθηκα, συνέβη το αντίθετο. Το κοινό έδειχνε να διασκεδάζει αφάνταστα και τα γέλια, άφθονα και πηγαία, δεν σταμάτησαν στιγμή.
Μια εξαιρετική μαύρη κωμωδία, με έξυπνο χιούμορ, ωραίους χαρακτήρες, γρήγορο ρυθμό και ανατροπές.
Μια παράσταση που θα σας εκπλήξει, με αυτό το είδος της έκπληξης που είναι ευεργετικό για το θέατρο και λυτρωτικό για το κοινό.
Ταυτότητα παράστασης
* «Έπεσε νέκρα!»
Μετάφραση: Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία: Λίνα Ζαρκαδούλα
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκος Αποστολίδης
Πρωταγωνιστούν
Γιούλικα Σκαφιδά
Μαρία Κωνσταντάκη
Δανάη Μπάρκα
* Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο «Αποθήκη».
