Cat Is Art

Είδαμε την ταινία της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου «Ένας Περιφραγμένος Τόπος Ονείρων – Στον Λόφο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η πανδημία που βιώνει ο πλανήτης έχει δημιουργήσει μια νέα καθημερινότητα όπου οι κοινωνικές σχέσεις, η αλληλεπίδρασή μας με τους οικείους και η σχέση ανθρώπου – περιβάλλοντος, όπως και η σχέση πολίτη – κράτους επαναπροσδιορίζονται. Η ταινία «Ένας Περιφραγμένος Τόπος Ονείρων – Στον Λόφο» είναι πολύ επίκαιρη ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Με μία ρευστότητα που δημιουργεί γαλήνη και τρυφερότητα, η δημιουργός Δέσποινα Χατζηπαυλίδου εξερευνά με ευρηματικότητα τη ρευστότητα του χρόνου σε ένα φιλμ γήινο όσο και αιθέριο, νευρώδες και μαζί υπόγεια σπαραχτικό.

Η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου απευθύνει το μήνυμά της τόσο στους δημιουργούς όσο και στο κοινό και το μήνυμα είναι σαφές, με δημιουργικότητα, αλληλεγγύη και σεβασμό στη φύση και στο περιβάλλον είμαστε ικανοί να βγούμε και από αυτή τη σκοτεινή εποχή.

Η καλλιτεχνική έκφραση και η αρχέγονη ανάγκη για επικοινωνία έρχονται να μας θυμίσουν πως η ομορφιά δεν τελειώνει, ακόμη κι αν κάποιες φορές το ταξίδι είναι σύντομο ή έχει πάρει πια τη μορφή μιας ανάμνησης.

 

 

Το «Ένας Περιφραγμένος Τόπος Ονείρων – Στον Λόφο», ένα βίντεο 52 λεπτών σε ιδέα – καλλιτεχνική διεύθυνση – παραγωγή Δέσποινας Χατζηπαυλίδου, είναι μια ευρηματική παραβολή για την εμπιστοσύνη στη φύση και τη δύναμη της γης. Μια ταινία της μελαγχολίας, της έμπνευσης και της ευαισθησίας.

Τον Ιούνιο του 2019 μια ομάδα καλλιτεχνών και ερασιτεχνών με κοινό παρονομαστή την αγάπη τους για την κίνηση, συγκεντρώθηκε στον λόφο της Πνύκας για να παράγει τη συλλογική performance «Ένας περιφραγμένος τόπος ονείρων». Χωρίς θεατές και χωρίς καμία ανάγκη νοηματοδότησης, οριοθετήθηκε μια έκταση του λόφου, όπου οι performers έμειναν σε ό,τι προσέφερε στη φαντασία τους η υλικότητα του τοπίου, δημιουργώντας έτσι μια φυσική δράση η οποία βιντεοσκοπήθηκε, με τις κάμερες να παίρνουν κι αυτές ενεργό μέρος.

Ήταν ένας προφητικός στοχασμός πάνω στην έννοια της οριοθέτησης που από βασική φόρμα – εργαλείο για τη σωματική και καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και προϋπόθεση για τη συναισθηματική ασφάλεια και ανάπτυξη, μετέπεσε μέσα από μέτρα θωράκισης απέναντι στον ορατό, αόρατο εχθρό της covid-19, σε μια επιβαλλόμενη φυλάκιση κατ’ οίκον.

Με το λύσιμο της καραντίνας στην Ελλάδα, έναν χρόνο μετά, οι συντελεστές της ταινίας συναντήθηκαν ξανά στο λόφο δημιουργώντας τις ψηφίδες ενός project διαρκείας το «Στον λόφο», μια καταγραφή και συλλογή σε εικόνα, ήχο και κείμενο, της κίνησης των σωμάτων, των σκέψεων και των αισθήσεων που αυτά φέρουν. Χωρίς οριοθέτηση αυτή τη φορά, κάλυψαν όλη την έκταση του λόφου και πύκνωσαν τις συναντήσεις αποτυπώνοντας τη μετάλλαξη και την πορεία των σωμάτων ξανά στην επαφή, και αποκαλύπτοντας μια συλλογική ηχώ, ταυτόχρονα αγκιστρωμένη (vinculum) και εκφρασμένη στο σώμα και πέρα από αυτό.

Τον Νοέμβριο του 2020 με την επιβολή της νέας καραντίνας το «Στον λόφο» διακόπτεται και ενώ μοιάζει να μετατρέπεται σε μια δυστοπία του αδύνατου της επαφής, μέσα από τη «δεξαμενή» δεδομένων που συνέλεξαν, δημιουργούν ένα πρώτο συγκριτικό βίντεο ντοκουμέντο, προάγγελο μιας ταινίας μεγάλου μήκους και μιας διαδραστικής διαδικτυακής εφαρμογής, που στόχο έχουν να φανερώσουν μια νέα γεωγραφία διαπερατών σωμάτων – σκέψεων – δράσεων, ένα πεδίο μελέτης και έρευνας της «εσωτερικής υπόστασης» της κίνησης, ένα εργαλείο εκπαίδευσης που πηγάζει από την πρακτική της «authenticmovement» και του «contactimprovisation», και μια πρόταση ουτοπίας, μια πρόσκληση στον απλό άνθρωπο να βγει να ανακαλύψει και να ζήσει τον ελεύθερο φυσικό χώρο, μέσα στην πόλη.

Το αποτέλεσμα; Μια ανθρώπινη, γεμάτη νοήματα και ποιητικές ταινία που μπορεί να εκληφθεί και ως μια δήλωση εσωτερικής ελευθερίας, καθώς η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου εδώ επεκτείνει τις ανησυχίες της πέρα από την τέχνη, στο πεδίο της φιλοσοφίας και των υπαρξιακών διλημμάτων.

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

***

«Ένας Περιφραγμένος Τόπος Ονείρων – Στον Λόφο», 2020, video 52’.

Πρώτη προβολή στη διαδικτυακή έκθεση «The Right To Silence», της νέας πλατφόρμας GREECE IN USA, με έδρα τη Νέα Υόρκη και επιμέλεια της Σωζήτας Γκουντούνα – Anya & Andrew Shiva Gallery

 

The Right to Silence?

 

Συντελεστές

Ιδέα, καλλιτεχνική διεύθυνση, παραγωγή: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Μοντάζ, sound editing: Ανθή Μουριάδου

Performers φωτογράφοι & κινηματογραφιστές: Αλεξάνδρα Δημητράκου, Ναπολέων Μανάτος, Γιάννης Μισουρίδης, Ανθή Μουριάδου, Θάλεια Νουάρου, Στέφανος Χανδέλης, Αλέξης Χαριτάκης, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Performers: Μαριάννα Δεβετζή, Αλεξάνδρα Δημητράκου, Αιμιλία Διακοπούλου, Κατερίνα Δρακοπούλου, Δόμνα Ζαφειροπούλου, Μαρία Καπουράλου, Τάκης Κατσαμπάνης, Σοφία Κλισσά, Εύα Κολιοπάντου, Μαγδαληνή Κρυσταλλινού, Ναπολέων Μανάτος, Δανάη Μανωλέσου, Ανθή Μουριάδου, Θάλεια Νουάρου, Έλλη Παρακεντέ, Αναστασία Ρεπούσκου, Ariadni Schmitz, Νατάσσα Στεφανάτου, Christina Vita, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Βοηθός στο «Ένας περιφραγμένος τόπος ονείρων»: Ερνεστίνα Καρυστιναίου

Αποσπάσματα συλλογικών κειμένων

Επεξεργασία κειμένων: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Απόδοση στα αγγλικά: Νατάσσα Ζαγκλή

 

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΕίδαμε την ταινία της Δέσποινας Χατζηπαυλίδου «Ένας Περιφραγμένος Τόπος Ονείρων – Στον Λόφο»

Related Posts