Του Παναγιώτη Μήλα
Στον ιδιαίτερο χώρο του «μικρού Αργώ» στην παράσταση «Μεταγωγή», του Γιώργου Βέλτσου σε σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη είχα γνωρίσει για πρώτη φορά την Εμμανουέλα Κοντογιώργου.
Μου είχε κάνει εντύπωση ο δυναμισμός της, το δημιουργικό της πάθος και η ερμηνευτική της δεινότητα.
Δεύτερη φορά την «συνάντησα» όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο για το Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής του Ανδρέα Στάικου στο οποίο θα πάρει μέρος παραδίδοντας κάποια μαθήματα. Είναι ήδη υποψήφια διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Όπως μου είπε, ήταν μέλος του studio Συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου και επίσης είχε μεταφράσει για πρώτη φορά στα ελληνικά κείμενα των σαιξπηρικών θεατρικών έργων.
***
Την ώρα που μιλούσαμε αναζήτησα στο διαδίκτυο το βιογραφικό της και έμαθα ότι αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Θεάτρου της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Συμμετέχει στις αναγνώσεις ποίησης και διηγημάτων για το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ στην εκπομπή «Ποιητική Αδεία».
Στο θέατρο πήρε μέρος και στις παραστάσεις: «Ντέστινυ», του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη και στο «Άλκηστις και όνειρα γλυκά», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Στάικου.
Τέλος έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις «Με δύναμη από την Κηφισιά» (Μονή Λαζαριστών) και «Καύσωνας».
***
Όσα διάβασα στο βιογραφικό της ήταν αρκετά για να μου επιβεβαιώσουν την αρχική γνώμη που σχημάτισα όταν την είδα στη θεατρική σκηνή του «μικρού Αργώ».
Δεν άργησα λοιπόν να κάνω το επόμενο βήμα και να της ζητήσω εκείνη την ώρα να κάνουμε μια συνέντευξη.
Ευτυχώς αποδέχθηκε την πρότασή μου και να που τώρα μπορείτε κι εσείς να χαρείτε τη συνομιλία που ακολουθεί.
***
*ΠΟΙΟ πρόσωπο έριξε φως στον δρόμο που ακολούθησες;
-Πολλά και κανένα. Ο δρόμος που ακολούθησα και πολλές από τις επιλογές που κάνω έρχονται σαν αντίδραση σε κάτι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι χρωστώ μεγάλη ευγνωμοσύνη σε ορισμένους δασκάλους που συνάντησα. Δεν εννοώ μόνο καθηγητές στο σχολείο ή τη Σχολή αλλά και τους γονείς μου, φίλους, ανθρώπους του χώρου ακόμη και αγνώστους που χωρίς να το ξέρουν επηρέασαν την πορεία μου.
*ΤΙ σε ώθησε σε αυτή την επιλογή;
-Δεν ανήκω στη συχνή περίπτωση, να το θέλω δηλαδή από μικρή. Ενώ είχα αποφασίσει να μην σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο, την τελευταία χρονιά του Λυκείου, ένα βράδυ πήγα στο θέατρο. Με συγκλόνισε τόσο πολύ η ενέργεια, οι ποιότητες, ο τρόπος που βίωνα μια ιστορία μέσα από το σώμα και την παρουσία των ηθοποιών, που αμέσως αποφάσισα ότι το μόνο που θέλω είναι να μπορέσω κάποτε να προκαλέσω στον άλλον μια τέτοια εμπειρία.
*ΠΟΥ θα ήθελες να είσαι αν δεν ήσουν στο θέατρο;
-Πουθενά. Είναι τόσο δύσκολο να είσαι σε αυτό το χώρο που αν ήθελα κάτι άλλο περισσότερο θα το είχα κάνει ήδη. Μου αρέσει το γράψιμο, όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω συγγραφέας, άλλωστε πάντοτε έγραφα. Ήμουν στο studio συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου, το διδακτορικό που κάνω έχει ένα μεγάλο κομμάτι δημιουργικής γραφής κι έχω μεταφράσει αναγεννησιακά και μεσαιωνικά κείμενα που θα κυκλοφορήσουν φέτος. Η μετάφραση είναι ένα είδος γραφής, ξαναγράφεις ένα έργο για να μεταφέρεις σωστά τη σπουδαιότητά του. Όμως, δεν μπορώ να λειτουργήσω αν δεν βρίσκομαι σε πρόβα. Είναι ο ζωτικός μου χώρος εκεί, είναι το σπίτι μου. Εξ’ ου και το όνομα της Εταιρείας Θεάτρου «Σπίτι Της» που εκπροσωπώ. Από εκεί προκύπτει το όνομα που σε πολλούς φαντάζει παράξενο.
*ΠΟΤΕ ένιωσες την μεγαλύτερη συγκίνηση ή απογοήτευση όταν έπεσε η αυλαία;
-Πάντοτε νιώθω συγκίνηση όταν πέφτει η αυλαία για αυτό που καταφέραμε όλοι μαζί επάνω στη σκηνή. Απογοήτευση αισθάνομαι στην τελευταία παράσταση γιατί είναι σαν να πρέπει να αποχωριστώ ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, σαν ένας μικρός θάνατος.
*ΠΩΣ θα ήθελες να δεις την ευρύτερη οικογένεια του πολιτισμού;
-Πιο ενωμένη! Και με λιγότερες …παραχωρήσεις! Κι ο νοών νοείτω…
*ΓΙΑΤΙ κάποιος πρέπει να αποδεχθεί το ότι «ηθοποιός σημαίνει φως»;
-Γιατί ο ηθοποιός είναι ένας storyteller. Ένα σώμα στο εδώ και στο τώρα που καίγεται να μας πει μια ιστορία. Και για να το καταφέρει αλλάζει συνεχώς μορφές, διαλέγει από τα προσωπεία του ένα και το φορά. Και τότε είναι που στέκεται γυμνός μπροστά μας, μπροστά στην αλήθεια της στιγμής, εκτεθειμένος μέσα στην ιστορία που αφηγείται, γενναιόδωρος και έτοιμος να πάθει. Κι όταν η ιστορία τελειώνει, πεθαίνει κι αυτός για να γεννηθεί ξανά το επόμενο βράδυ και να αρχίσει την ιστορία του απ’ την αρχή.
*ΤΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΣ στα χρόνια της πανδημίας;
-Πόσο έχουμε αποξενωθεί, πόση μοναξιά υπάρχει. Το «μαζί» για τις νεότερες γενιές έχει σχεδόν πεθάνει, και λέω σχεδόν γιατί ελπίζω σε μία αλλαγή. Όπως ελπίζω να μην χρειαστεί να ζήσουμε ποτέ ξανά μια καραντίνα, ένα καθεστώς φόβου και αγωνίας (που ακόμη δεν έχει τελειώσει).
*ΤΙ ΣΟΥ ΕΛΕΙΨΕ την ίδια περίοδο;
-Ότι έλλειψε σε όλους μας! Το άγγιγμα όπως ήταν πριν, αυθόρμητο και πηγαίο, συνήθειες αυτονόητες που έγιναν δύσκολες κι επικίνδυνες. Κανείς δεν φανταζόταν ποτέ ότι η έξοδος σε ένα μπαρ ή μια ταβέρνα θα ήταν κάτι το αδύνατο ή κάτι που θα προκαλούσε αγωνία και φόβο.
*ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ για την νέα χρονιά;
-Να είμαστε υγιείς και να τελειώσουν μια για πάντα από τα επονομαζόμενα …χρόνια της πανδημίας! Όλα τα άλλα θα γίνουν.
*ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ το δημιουργικό σου όνειρο για το μέλλον;
-Να μπορώ να έχω τους καλύτερους και πιο ταιριαστούς συνεργάτες και συνεργασίες. Γιατί το θέατρο είναι η κατ’ εξοχήν ομαδική τέχνη. Χωρίς τον άλλον δεν υπάρχεις, είναι το πιο σημαντικό και σπάνιο δώρο.
*ΠΟΥ μπορούμε να σε δούμε αυτή τη χρονιά;
-Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε πρόβες για το νέο έργο του Ανδρέα Στάικου «Ερμιόνη». Είναι μια πολύ δημιουργική δουλειά διότι το κείμενο προκύπτει μέσα από τις πρόβες, από τις συζητήσεις και τις δοκιμές της ομάδας. Γι’ αυτό και θα παρουσιαστεί την επόμενη θεατρική σεζόν.
Επίσης, θα κάνω κάποια μαθήματα στο σεμινάριο του ιδίου «Η τέχνη της γραφής» που ξεκινά την Τρίτη πρώτη του μηνός Μαρτίου. Πρόκειται για την διερεύνηση των αφηγηματικών δομών ενός ήδη υπάρχοντος διηγήματος, κάτι αντίστοιχο διδάσκω και στο πρώτο έτος του Τμήματος ΜΜΕ στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας στα πλαίσια του διδακτορικού μου διπλώματος. Προσκάλεσα σε ένα μάθημα τον Ανδρέα Στάικο να μιλήσει στα παιδιά και αφού παρακολούθησε και τη δική μου παράδοση, μού ζήτησε να διδάξω στο σεμινάριο του.
Είναι μια μοναδική εμπειρία, μια ευκαιρία που μου παρουσιάστηκε εν μέσω καραντίνας, όταν το θέατρο έμοιαζε ένα μακρινό όνειρο, όμως όσο κι αν η επιστροφή στην κανονικότητα πια με δυσκολεύει θα κάνω ό, τι μπορώ για να κρατήσω τις ισορροπίες και να ολοκληρώσω αυτό το εγχείρημα.
*ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ, σε ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου έδωσες να κάνουμε αυτή τη σύντομη συνέντευξη.
-Κι εγώ ευχαριστώ και χαίρομαι που θα επικοινωνήσω με τους αναγνώστες του Catisart.
