Χάρης Χιώτης: Βρήκα το θάρρος να στρίψω το τιμόνι της πορείας μου…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.

Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.

Εκμυστηρεύονται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει ο Χάρης Χιώτης

ΕΧΑΣΑ

Μέρες καραντίνας και πίεσης, μέρες μοναξιάς και ανασφάλειας, μέρες 21ου αιώνα. Ήταν δύσκολη περίοδος για όλους μας. Επαγγέλματα χτυπημένα και κάθε μέρα διαγγέλματα για τις συνθήκες της μετά ζωής, της ζωής με μάσκα και της ζωής σε αποστείρωση. Μέρες καραντίνας όπου χάσαμε πολλά αλλά ελπίζω πως η μνήμη κέρδισε ακόμα περισσότερα και δημιούργησε μία σπουδαία παρακαταθήκη για να έχουμε ως οδηγό στα επόμενα μας. Προσωπικά, έχασα επαφές και χάθηκα από ανθρώπους που είχα και έχω ανάγκη να μου δηλώνουν παρουσία και συμμετοχή στην ζωή μου, γεγονός που κούνησε τα θεμέλια μου και ταρακούνησε την ηρεμία μου. Έχασα τα χαμόγελα των φίλων μου και την ανεμελιά τους γιατί μας είχε καταβάλει ο φόβος και η αγωνία της επόμενης στιγμής, έχασα την ευκαιρία να γελώ κάθε μέρα και χάθηκα στην μετάφραση μιας κατάστασης. Ήταν χαοτικό για μένα το γεγονός ότι βρέθηκα μέσα σε ιατρικούς όρους και ρινοφαρυγγικά τεστ. Με όλα αυτά σε σύγχυση και με ένα απότομο νοσοκομείο, έχασα το κέντρο μου και τον προσανατολισμό μου.

ΚΕΡΔΙΣΑ

Κέρδισα όμως πολλά χιλιόμετρα με τον εαυτό μου παρέα, κέρδισα ανθρώπους που εμφανίστηκαν εκεί που δεν τους περίμενα και μου χαμογέλασαν, κέρδισα ξανά την μνήμη μου της προ καραντίνας ζωής – γεγονός που μου έδινε κουράγιο να αναμένω να τελειώσει όλο αυτό, κέρδισα την δύναμη που σου προσφέρουν οι στιγμές αδυναμίας σου, και το κυριότερο, κέρδισα το θάρρος να στρίψω το τιμόνι της πορείας μου προς τα εκεί που θέλω. Και ό,τι γίνει βρε αδελφέ. Πάμε με σούζα και αν πέσουμε στην στροφή δεν έγινε και κάτι.

 

 

ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Περιμένω να περάσει όλο αυτό, περιμένω να βγει ένα φάρμακο και να μας πουν ότι το δύσκολο μέρος του παραμυθιού τελείωσε και εμείς να συνεχίσουμε την ανάγνωση του από το σημείο όπου ο κακός λύκος προσπαθεί να πιάσει τα τρία γουρουνάκια και η αργή χελώνα προκαλεί σε αγώνα δρόμου τον ατίθασο λαγό. Το μαγικό με τα παραμύθια είναι αυτό, ξέρουμε πως όλα μπορούν να συμβούν αλλά πάντοτε έχουν ευτυχισμένο τέλος. Και η ζωή μας είναι σαν παραμύθι. Περιμένω λοιπόν να ξαναγίνω ο παραμυθάς μου και να μπορώ να διακρίνω τα παραμύθια στα μάτια όλων μας χωρίς φόβο και με χαμόγελα μεγάλα. Και τότε θα ξέρω πως θα ζήσουν όλοι καλά. Και εμείς καλύτερα…

***

Τον Χάρη Χιώτη τον βλέπουμε στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ 1 “Η τούρτα της μαμάς” των Ρήγα – Αποστόλου.