Παράλληλη τέχνη

Έναν αμύθητο θησαυρό έφερε στο φως για πρώτη φορά το «Κίτρινο Υποβρύχιο» της Σεμίνας Διγενή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Του Παναγιώτη Μήλα

Αν έχεις ένα φτωχό και αδιάφορο βιογραφικό ασφαλώς προσπαθείς με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να το κάνεις λαμπερό.

Όταν διαβάσεις σε ένα βιογραφικό:

– Ότι: Έχει βραβευτεί µε 18 βραβεία για το έργο της στην ελληνική τηλεόραση και έχει ιδρύσει την εταιρεία επικοινωνίας Brainco S.A. και την ιστοσελίδα onlytheater.gr.

– Ότι: Διετέλεσε Διευθύντρια Προγράµµατος του τηλεοπτικού σταθµού Alpha, Σύµβουλος Προγράµµατος στην ΕΡΤ και παραγωγός ντοκιµαντέρ που γυρίστηκαν σε Αµερική, Κούβα, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Κίνα, Μογγολία, Νότια Αφρική, Σρι Λάνκα, Γερµανία κ.α.

– Ότι: Υπήρξε αρχισυντάκτρια, project manager, σκηνοθέτις και εισηγήτρια πολλών τηλεοπτικών projects που σηµείωσαν µεγάλη επιτυχία. Επίσης, παρουσίασε δεκάδες εκποµπές στη δηµόσια και στην ιδιωτική τηλεόραση από το 1982 µέχρι το 2009: Τρεις στον αέρα, Εδώ και Σήµερα, Μade in Greece, Ιστορίες γι’ Αγρίους, Μηχανή του Χρόνου, Πες το στη Σεµίνα, Άνθρωποι, Ώρα Ελλάδος, Αταίριαστοι, Εντιµότατοι Φίλοι, Κοίτα τι έκανες, Τοp Stories κ.ά.

-Ότι: Υπήρξε µέλος της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών Ιταλίας Stampa Estera. Εργάστηκε στις εφηµερίδες Ελευθεροτυπία, Αυγή, Εξόρµηση, Απογευµατινή, Έθνος της Κυριακής, Αδέσµευτος Τύπος, Realnews, στην ιταλική Αvanti!, στα ραδιόφωνα του ΣΚΑΪ, του Αντέννα, του Δευτέρου Προγράµµατος της ΕΡΤ, στον Realfm και σε πολλά περιοδικά.

– Ότι: Σπούδασε Πολιτικές Επιστήµες στη Σιένα και Ηλεκτρονική Δηµοσιογραφία στη Ρώµη…

…Τότε – με τόσο χλωμό βιογραφικό – έχεις ανάγκη να το βελτιώσεις και να βάλεις περισσότερο χρώμα στη δημόσια εικόνα σου.

Αλλιώς πως θα κυκλοφορήσεις στην κοινωνία με μια τόσο συνηθισμένη επαγγελματική πορεία όπως αυτή που διαβάσατε πιο πάνω;

 

***

Η Σεµίνα Διγενή γεννήθηκε στην Αθήνα.

Απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έδωσε η Σεμίνα Διγενή σχεδιάζοντας μια επικίνδυνη αποστολή. Στόχος της να ανακαλύψει και να αποκτήσει κάτι που έλειπε από το βιογραφικό της. Αυτό ήταν ένα Yellow Diamond Star Ring, 150 καρατίων.

Όταν το εντόπισε είδε πως μόνο με δύο τρόπους θα μπορούσε να φθάσει σε αυτόν το θησαυρό.

-Ο πρώτος τρόπος να κάνει ριφιφί…

-Ο δεύτερος να κάνει μια κατάδυση στα βαθιά…

Προτίμησε τον δεύτερο. «Έχτισε» λοιπόν στο γραφείο της ένα Yellow Submarine, ένα «Κίτρινο Υποβρύχιο» που όλοι θα το ζήλευαν. Ένα «Υποβρύχιο» που πλησιάζει αθόρυβα τον στόχο του. Φυσικά μέσα σ’ αυτό δεν ήταν μόνη της. Είχε συνεργάτες τις θρυλικές προσωπικότητες της ελληνικής και διεθνούς πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής που συνάντησε στο δημοσιογραφικό της ταξίδι. Είχε όμως, και ως δυναμικό πλήρωμα, τα μέλη μιας παράξενης – υπαρκτής – ελληνικής οικογένειας, τους πρωταγωνιστές αδιέξοδων ερώτων και τους υπαίτιους τραυμάτων που δεν έκλεισαν ποτέ.

Όλοι αυτοί, τη βοήθησαν να γράψει το πρώτο της βιβλίο και να μας δώσει τα παρασκήνια μιας ταραχώδους προσωπικής και δημοσιογραφικής διαδρομής, από το 1975 στις εφημερίδες κι από το 1982 στην τηλεόραση. Πρόκειται για μια ζωή και μια καριέρα γεμάτες εξερευνήσεις κι αταξίες.

 

***

Γνωρίζοντας τη Σεμίνα, από την εποχή που είμαστε μαζί στην «Εξόρμηση» (στη Χαριλάου Τρικούπη) και στο «Έθνος της Κυριακής» (στο Χαλάνδρι), ήρθε η στιγμή να χαρώ διπλά τώρα που – και πάλι μέσα από τα χειρόγραφά της – ανακάλυψα για πρώτη φορά έναν αμύθητο θησαυρό που ήταν καλά κρυμμένος στο «Κίτρινο Υποβρύχιό» της και τον απόλαυσα μόλις… αναδύθηκε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

 

***

 

Στο πρώτο βιβλίο της η Σεμίνα Διγενή γράφει για όλα αυτά για τα οποία δεν μίλησε ποτέ. Αυτό είναι που αξίζει. Αυτό είναι το διαμάντι που… μετράει τα 150 καράτια. Είναι ένα απρόβλεπτο και συναρπαστικό κείμενο. Μια σύνθεση μεταξύ μαρτυρίας, ρεπορτάζ και μυθοπλασίας.

Ένα ντοκουμέντο, το αφηγηματικό νήμα του οποίου ξετυλίγεται με το «Yellow Submarine» των Beatles. Τα τραγούδια και η μουσική όχι απλώς δίνουν τον τόνο της αφήγησης, αλλά και συμβάλλουν μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο στην εξέλιξή της.
Το «Κίτρινο υποβρύχιο» της Σεμίνας μάς περιέχει όλους. Υπερβαίνει την αυτοβιογραφική καταγραφή και χαρτογραφεί το κλίμα και την ατμόσφαιρα της Ελλάδας από τη «χαμένη άνοιξη» της δεκαετίας του 1960 στα ευφορικά 80’s, στην ευμάρεια των 90’s, μέχρι τους δαιδάλους της καταιγιστικής εθνικής μας κρίσης.

***

Οι φωτογραφίες της Αθηνάς Λεκκάκου και του Γιώργου Πανηγυρόπουλο είναι και αυτές σημαντικό κομμάτι της κινητήριας δύναμης αυτού του υποβρυχίου.

 

***

-Φυλλομετρώντας, διαβάζοντας και μελετώντας ακόμα και την τελευταία βίδα σε αυτό το «Κίτρινο Υποβρύχιο» ασφαλώς θα δούμε το «χολιγουντιανό τρέιλερ μιας ολόκληρης καριέρας και μιας πολύμορφης ζωής φορτωμένης από έναν ορυμαγδό αναμνήσεων, εμπειριών κολασμένων και ακόλαστων στιγμών», όπως λέει η Λιάνα Κανέλλη.

 

Δήμητρα Γαλάνη τονίζει πως η Σεμίνα μας βοηθάει να μην ξεχάσουμε τίποτα από όσα αγαπήσαμε, τίποτα από όσα μας έκαναν ανθρώπους. Το βιβλίο της θυμίζει «στους νεότερους πώς ήταν η ζωή, χωρίς το δηλητήριο του φόβου».

 

-«Πολλά από τα μυστικά της Σεμίνας, που δεν ξέρει κανείς, είναι στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που –όπως γράφει ο Σεφέρης– «δίνει μια δυνατή κλοτσιά σ’ όλες τις τρυφερές, ηδονοπαθείς σαχλαμάρες και στους νυσταλέους βηματισμούς», τονίζει ο Δρ. Χρήστος Κεχαγιάς.

 

-«Αισθάνεσαι ότι μέσα στις σελίδες συναντιούνται όλες οι τέχνες. Τι είναι άραγε το «Κίτρινο υποβρύχιο»; Αυτοβιογραφία, ιδιότυπο χρονικό, φανταστική λογοτεχνία, ημερολόγιο; Μέχρι το τέλος της ανάγνωσης αισθάνεσαι και ξαφνιάζεσαι διαρκώς, χαμογελάς, ξαναθυμάσαι, συγκινείσαι βαθιά, μορφώνεσαι και φωτίζεις φυσιογνωμίες, περιστατικά για τα οποία πάντα αναρωτιόσουν, λυτρώνεσαι από το μοίρασμα των βασάνων και των χαρών και του πόσο μοιάζουμε όλοι τελικά, αφού διάσημοι και μη ήρωές της έχουν ακριβώς την ίδια πολύτιμη θέση σε αυτό το ταξίδι. Το καλύτερο μέρος του αρχίζει μετά την αποχώρησή της από την τηλεόραση –ύστερα από μια πολύ μεγάλη διαδρομή– και τον προσανατολισμό της στην ψυχή της, στους αγαπημένους της, στο φως το αληθινό και στην αρμονία. Εγώ δηλώνω πως έχω ερωτευτεί το βιβλίο», δηλώνει ο Κώστας Λειβαδάς.

 

Το «Κίτρινο Υποβρύχιο» κυκλοφορεί, με 456 σελίδες, από τις «Εκδόσεις Πατάκη».

-«Μ’ ένα παραμυθένιο όχημα, που η Σεμίνα Διγενή θέλει να το λέει «Κίτρινο υποβρύχιο», αυτό όμως πότε κολυμπάει, πότε πετάει κι άλλοτε απλώς ακινητοποιείται πάνω από στέγες ανοιχτές ή ανοιχτές πληγές σε μικρές κοριτσίστικες προσωπικές ιστορίες, η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στον χώρο και (κυρίως) στον χρόνο. Το «Κίτρινο υποβρύχιο», που είναι και λίγο κιβωτός του Νώε, περιέχει μικρές χρωματιστές ψηφίδες συμπυκνωμένης ωριμότητας ποικίλης πνευματικής ιδιοκτησίας ανθρώπων που βρέθηκαν, την ίδια εποχή με τη Σεμίνα, σε κάποια γωνιά του πλανήτη Γη. Και, μαζί, την αύξουσα ωριμότητα της Ασημίνας-Μίνας-Σεμίνας, που τελικά διαπιστώνει: «Είναι ωραία στην τηλεόραση, επειδή όλα μοντάρονται. Ακόμη και τα «ζωντανά», στο χέρι σου είναι να τα φέρεις όλα σε λογαριασμό, όπως θες εσύ». Το αποτέλεσμα, μια θαυμάσια παράξενη τοιχογραφία του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, αλλά και των ημερών που διανύουμε, όμορφα ντεγκρανταρισμένη «με αγάπη και χωρίς κακία». Το διάβασα με ταχύτητες σέβεντις, τότε που διαβάζαμε σχεδόν ένα βιβλίο την ημέρα»… ομολογεί η Αφροδίτη Μάνου.

 

-Τέλος ένας άνθρωπος του θεάτρου, σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς, βλέπει από τη δική του σκοπιά το βιβλίο και μας λέει: «Σε ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών, ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, η γραφή της Σεμίνας διαστέλλει το όνειρο μες στην πραγματικότητα και διεκδικεί, με οδηγό το πάθος και τη λαχτάρα για ζωή, να γνωρίσει επί της ουσίας σημαντικούς ανθρώπους, που καθόρισαν την πολιτική και καλλιτεχνική ζωή του τόπου μας για σαράντα και πλέον χρόνια. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και ένα πολύτιμο ημερολογιακό υλικό για σκηνοθέτες που θέλουν να συνομιλούν με την Ιστορία του πρόσφατου παρελθόντος μας. Θα μπορούσε, το βιβλίο να λειτουργήσει, με μεταγραμμένη σκηνική γραφή ως θέατρο ντοκουμέντο και να αναδείξει τις αναζητήσεις και τα κεκτημένα μιας γενιάς».

***

Δεν έχουμε λοιπόν παρά να προγραμματίσουμε το επόμενο ταξίδι μας να το κάνουμε με το «Κίτρινο υποβρύχιο». Η καπετάνισσα θα μας μάθει πολλά…

Παναγιώτης ΜήλαςΈναν αμύθητο θησαυρό έφερε στο φως για πρώτη φορά το «Κίτρινο Υποβρύχιο» της Σεμίνας Διγενή
Περισσότερα

Οι Υπνοβάτες – O Χέρμαν Μπροχ και το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Κάποτε μόνο η εκκλησία δέσποζε ως κριτής των ανθρώπων και ο καθένας γνώριζε πως είναι αμαρτωλός. Τώρα ο ένας αμαρτωλός πρέπει να κρίνει τον άλλο και οι άνθρωποι αντί να συμπάσχουν αδελφικά, είναι αναγκασμένοι να λένε στον πλησίον τους: «Αυτό που έπραξες δεν ήταν σωστό». Και εκεί που παλιά ξεχώριζαν τα άμφια του ιερέα σαν κάτι ανώτερο, εξαιτίας του κάπως υπερανθρώπινου χαρακτήρα τους, ενώ στα χαρακτηριστικά ενδύματα των διαφόρων επαγγελμάτων και ιδίως της στρατιωτικής στολής διαφαινόταν η πολιτική τους χροιά, από τη στιγμή που χάθηκε η μεγάλη αδιαλλαξία της πίστης ήταν επόμενο οι εγκόσμιες αμφιέσεις να αντικαταστήσουν την επουράνια ενδυμασία και η κοινωνία διαχωρίστηκε αναγκαστικά σε εγκόσμιες ιεραρχίες και στολές και τις οποίες ύψωσε στο Απόλυτο για να πάρουν αυτές τη θέση της πίστης. Και επειδή αυτό που χαρακτηρίζει πάντα τον Ρομαντισμό είναι η ανύψωση του εγκόσμιου στη θέση του Απόλυτου, ο κατ’ εξοχήν ρομαντισμός της εποχής μας είναι αυτός της στρατιωτικής στολής […].

***

Η μοναξιά που τους περιέβαλε, εκείνη και τον Γιόαχιμ, εισέβαλε τώρα και στο δωμάτιο που πάγωσε φτάνοντας σε μια απόλυτη και φοβερή ακινησία παρ’ όλη την υπέροχη οικειότητά του: κι όπως ήταν και οι δύο ακίνητοι, τους φάνηκε ότι ο χώρος του δωματίου διευρύνθηκε, και καθώς οι τοίχοι απομακρύνονταν ο αέρας έγινε πιο κρύος και πιο αραιός, τόσο αραιός που σχεδόν δεν μετέδιδε πια τις φωνές τους. Και παρόλο που τα πάντα ακινητοποιούνταν παγωμένα, τα έπιπλα και το πιάνο, που πάνω στη στιλπνή μαύρη του επιφάνεια εξακολουθούσε να αντικαθρεφτίζεται το φωτεινό στεφάνι του πολυελαίου, ήταν σαν να μη στέκονταν πια στη θέση που βρίσκονταν προηγουμένως, αλλά σαν να είχαν απομακρυνθεί κι ακόμη και οι χρυσές πεταλούδες και οι δράκοι πάνω στο μαύρο κινέζικο παραβάν στη γωνία είχαν ξεμακρύνει σιωπηλά σαν να τα είχαν παρασύρει κι αυτά οι τοίχοι που καθώς διαστέλλονταν, φάνταζαν τώρα σαν να ήταν σκεπασμένοι με μαύρα κρέπια.

***

O Hermann Broch (Χέρμαν Μπροχ) γεννιέται στη Βιέννη το 1886 σε μια ευκατάστατη εβραϊκή οικογένεια. Εργάζεται στο υφαντουργείο του πατέρα του, που εγκαταλείπει στα σαράντα του περίπου χρόνια, προκειμένου να αφιερωθεί στις σπουδές και το γράψιμο. Από το 1926 ως το 1930 σπουδάζει μαθηματικά, φιλοσοφία και ψυχολογία στο πανεπιστήμιο της Βιέννης αλλά τελικά τον κερδίζει η λογοτεχνία. Το 1931 εκδίδεται το πρώτο του μυθιστόρημα, Οι υπνοβάτες. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία το 1938, ο Μπροχ συλλαμβάνεται από την γκεστάπο. Αποφυλακίζεται με την παρέμβαση των φίλων του, ιδίως του Τζέιμς Τζόις και άλλων συγγραφέων. Φεύγει για το Λονδίνο, μετά τη Σκωτία για να καταλήξει στις ΗΠΑ το 1939. Εκεί δημοσιεύει τα μυθιστορήματα Βιργιλίου θάνατος και Οι αθώοι. Τις παραμονές της επίσκεψής του στην Ευρώπη, στις 30 Μαΐου 1951, πεθαίνει στο New Haven από καρδιακή προσβολή.

O Χέρμαν Μπροχ και το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα

«…Εκτιμώ πως ο «Βιργίλιός» του και οι «Υπνοβάτες» είναι από τα πιο θαυμαστά, βαθιά, εξαιρετικά και πρωτότυπα πειράματα που δοκιμάστηκαν ποτέ στη φόρμα του μυθιστορήματος. Όταν ωστόσο εκφράζω αυτή μου την άποψη δημοσίως, αντιμετωπίζω ορυμαγδό αντιρρήσεων ακόμα και από ανθρώπους πεπαιδευμένους, οι οποίοι ενίστανται για το γεγονός ότι θαυμάζω μια λογοτεχνία αφηρημένη και σοφιστικέ που σχεδόν δεν διαβάζεται!…».

Απόσπασμα από επιστολή του Τόμας Μαν, στην προσπάθειά του να υποστηρίξει τον Χέρμαν Μπροχ για να κερδίσει το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, με το οποίο όμως δεν βραβεύθηκε ποτέ από την επιτροπή της Στοκχόλμης.

***

Ο Μίλαν Κούντερα, μελετητής του έργου του Μπροχ, γράφει για τους Yπνοβάτες:

«…Ξαναδιαβάζοντας τους «Υπνοβάτες» σκέφτομαι τον καιρό της νεότητάς μου, που τώρα μου φαίνεται ως «η εποχή του Ες». Η προσχώρηση σε μιαν αξία, η στράτευση στο όνομά της, θεωρούνταν τότε από όλους μια ηθική αναγκαιότητα. Σκέφτομαι έναν Γάλλο φίλο, ευφυή και εξαιρετικά πνευματώδη, ο οποίος είχε διακηρύξει την αγάπη του για τον Μάο και στη συνέχεια είχε εκφράσει την ίδια αγάπη για τον πάπα. Σκέφτομαι έναν σημαντικό κομμουνιστή ιδεολόγο ο οποίος κατέληξε να εγκαταλείψει τον μαρξισμό για να προσχωρήσει στο Ισλάμ. Και θα μπορούσα να αναφέρω και τόσες άλλες παρόμοιες μεταστροφές, οι οποίες δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τον καιροσκοπισμό, ούτε με τον καριερισμό, ούτε με την ανοησία.

Στην «εποχή του Ες» τα πρόσωπα δεν μπορούν να ζουν χωρίς να μάχονται για κάποιο ιδεώδες, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι σε θέση να το κατανοήσουν.
Όταν στην Ευρώπη κατέρρευσαν τα κομμουνιστικά κράτη, οι θρησκευτικές, εθνικές και πολιτικές πεποιθήσεις έπαψαν, με τρόπο αρκετά διακριτικό, να παίζουν τον μεγάλο ρόλο που είχαν κάποτε. Η αριστερά; Η δεξιά; Ζουν μια σχέση καλής γειτονίας. Καβγαδίζουν πολιτισμένα για λίγη εξουσία αλλά σίγουρα όχι για να αλλάξουν τον κόσμο. Έτσι άρχισα να κατανοώ ότι αυτό που μας απειλεί δεν αντιπροσωπεύεται πλέον ούτε από τον πόλεμο ούτε από την επανάσταση και ότι βρισκόμαστε στην εποχή του πραγματισμού, στην οποία το μόνο νόημα που μπορεί να έχει η ζωή είναι εκείνο του κέρδους. Το κέρδος νοείται όχι ως εγωιστική και ποταπή αξία, αλλά ως η μόνη απόδειξη του ότι η εργασία έγινε καλά, του ότι ένα άτομο δεν έζησε για το τίποτα, του ότι η ζωή του είχε ένα νόημα…».

Οι «Υπνοβάτες» όμως γράφονται στη διάρκεια των ταραγμένων γερμανικών χρόνων του Μεσοπολέμου και τόσο το βιβλίο όσο και ο συγγραφέας θα περάσουν απαρατήρητοι.
Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία, το 1938, ο Μπροχ συλλαμβάνεται από την γκεστάπο.

Αποφυλακίζεται με την παρέμβαση των φίλων του, ιδίως του Τζέιμς Τζόις και άλλων συγγραφέων.

Φεύγει για το Λονδίνο, για να καταλήξει στις ΗΠΑ το 1939.

Εκεί εκδίδει το μυθιστόρημα «Βιργιλίου θάνατος» και αυτό όμως θα περάσει απαρατήρητο.

Πεθαίνει το 1951 αυτοεξόριστος και σχεδόν τελείως ξεχασμένος.

Σε σημειώσεις που βρέθηκαν μετά τον θάνατό του, ο Μπροχ φαίνεται να γνωρίζει και να αποδίδει ξεκάθαρα την αξία των βιβλίων που άφηνε πίσω του, ενώ εκείνο το διάστημα ήταν εντελώς άγνωστος.

Θα χρειαστούν να περάσουν πολλά χρόνια για να θεωρηθούν «Οι Υπνοβάτες» το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα από πολλούς συγγραφείς της εποχής μας. Ο ίδιος ο Μπροχ, όμως, είναι πια νεκρός.

Σήμερα το έργο του θεωρείται από τη διεθνή κριτική ισάξιο του Κάφκα, του Τζόις και του Προυστ.

«…Τα μεγάλα έργα έχουν πάντα τον χρόνο με το μέρος τους, που σημαίνει ότι μπορούν να περιμένουν…».

  • Πίνακας: Rafal Olbinski
eirini aivaliwtouΟι Υπνοβάτες – O Χέρμαν Μπροχ και το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα
Περισσότερα

Μια αλλιώτικη σταφιδόπιτα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κείμενο και φωτογραφίες του σεφ Πέτρου Κοσμαδάκη

Το λευκό κρασί ποικιλίας βηλάνα έδεσε αρμονικά με το χαμηλής οξύτητας ελαιόλαδο, τον χυμό, ξύσμα και ανθούς πορτοκαλιάς!
Οι σταφίδες κομμένες στο χέρι, τα χοντροκοπανισμένα καρύδια και τα γλυκά μπαχαρικά (κανέλα και γαρίφαλο) έρχονται με τη σειρά τους να δώσουν στην πίτα μας, ένταση και διάρκεια σε γεύση και επίγευση!
Η επιφάνεια της πίτας ραντίστηκε (πριν από το ψήσιμό της) με ταχίνι, το οποίο διαλύθηκε σε κρύο νερό και πασπαλίστηκε με αρκετό σουσάμι.
Το αποτέλεσμα: μια τραγανή κρούστα της σταφιδόπιτας!

Ένα πλούσιο ενεργειακά και χορταστικό γλυκό, καλή πηγή διαιτητικών ινών, φτιαγμένο με υλικά υψηλής ποιότητας και μεγάλης θρεπτικής αξίας!

 

eirini aivaliwtouΜια αλλιώτικη σταφιδόπιτα
Περισσότερα

«Ποιος Φοβάται τον Κύριο Επιθεωρητή». Παρουσίαση του βιβλίου στην Οικία Κατακουζηνού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο εκδοτικός οικίσκος Κουκούτσι προσκαλεί το κοινό στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Δ. Τριανταφυλλόπουλου «Ποιος Φοβάται τον Κύριο Επιθεωρητή», που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Νοεμβρίου, στις 19:30, στην Οικία Κατακουζηνού, Λεωφόρος Βασ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Πλατεία Συντάγματος.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Σταύρος Ζουμπουλάκης,
Συμεών Σταμπουλού
και Ανδρέας Τζουμέρκας.

Περιορισμένες θέσεις.
Παρακαλούμε να κρατήσετε θέση στα ακόλουθα:
6984760021, 2130350737,
ή στο email:
ekdoseiskoukoutsi@gmail.com

***

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ;
ΕΠΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ Δ. ΝΙΚΟΣ

 

 

 

Ο τίτλος και το περιεχόμενο του βιβλίου ανακαλούν δύο πασίγνωστα θεατρικά έργα: το δράμα του Eduard Albee «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» (1962) και την κωμωδία του Nikolaj Gogol «Ο Επιθεωρητής» (1835). Οι ομοιότητες δεν σταματούν εκεί. Ανεξάρτητα από την πλοκή, ο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος μάς συστήνει επτά αφηγήματα με κεντρικό θέμα την επίσκεψη του «κυρίου Επιθεωρητή».
Το πολύτιμο αυτό βιβλίο εστιάζει στη λειτουργία του θεσμού της αξιολόγησης στην εκπαίδευση, ενώ παράλληλα διαθέτει τη νηφάλια υφή λογοτεχνικού αφηγήματος και απομνημονεύματος. Ο συγγραφέας είναι το κεντρικό πρόσωπο όλων σχεδόν των ιστοριών και ταυτόχρονα ο αμερόληπτος αφηγητής του βιώματός του. Αυτή η προσέγγιση, αλλά και αποστασιοποίηση, μετατρέπει το ημερολόγιο σε ιστορικό ντοκουμέντο, τη μαρτυρία σε δραματικό επίλογο του ζωντανού κάποτε οργανισμού της παιδείας που μετατράπηκε σε «άταφο νεκρό». Το ζήτημα είναι ευρέως πολιτικό και κοινωνικό. Η παιδεία, ως ο κατ’ εξοχήν αμυντικός μηχανισμός της χώρας, επλήγη πρώτη και μάλιστα καίρια. Αλλά «ο τρώσας και ιάσεται», θυμίζει με τον τρόπο του ο συγγραφέας. Η πληγή που θίγεται εδώ, και πρέπει να επουλωθεί με προσοχή, είναι της αξιολόγησης, εκεί που χτυπά ίσως η καρδιά του θεσμού.
Το ακριβό αυτό εγκόλπιο διδασκαλίας φανερώνει με τον τρόπο του στους διψώντες ακόμη δασκάλους τον λησμονημένο, από τη χρόνια περιφρόνηση, ρόλο τους, την πολυτιμία της παραίνεσης, της συμβουλής, ακόμη και αν προέρχεται από ένα απειλητικό «φάντασμα». Απειλητικές είναι οι σειρήνες, οι ρητορείες της απλούστευσης, της ευκολίας, της πατροκτονίας. Η γραφή, η γλώσσα του Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλου -από κοιτάσματα όλων των καιρών που δεν καταδεχτήκαμε-, μοιάζει με λαμπύρισμα μακρινό που, ωστόσο, είναι κοντά μας. (Συμεών Γρ. Σταμπουλού, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

eirini aivaliwtou«Ποιος Φοβάται τον Κύριο Επιθεωρητή». Παρουσίαση του βιβλίου στην Οικία Κατακουζηνού
Περισσότερα

Μάριος Μαρκίδης, Απολυτίκιο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το γεγονός ότι το Πάσχα

με κάνει

να αισθάνομαι καλύτερος

δεν αποδεικνύει

την ύπαρξη

του Θεού.

Ο καθένας με την ομπρέλα του.

Όμως εγώ

δεν μπορώ

χωρίς

τη βροχή σου.

Δεν μπορώ όμως πιο πολύ να σ’ αγαπήσω.

Τι να την κάνεις άλλωστε εσύ τη σημερινή αγάπη μου

ενόσω όλα τα ιστιοφόρα των ναυπηγείων μου άλλαξαν καιρό

ενόσω πνίγηκαν τα νησιά μου

κι οι μετοχές μου έπιασαν πάτο –

Πώς να τολμήσω λοιπόν να σου υπενθυμίσω

τις Κυριακές που περάσαμε μαζί

εφόσον επακολούθησαν Δευτέρες;

 

  • Πίνακας: «The Night Is Still Young» (λεπτομέρεια) by Christian Schloe
eirini aivaliwtouΜάριος Μαρκίδης, Απολυτίκιο
Περισσότερα

Από την τυπογραφία του μετάλλου στο ηλεκτρονικό βιβλίο / Το παρόν και το μέλλον του βιβλίου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το ΜΙΕΤ συμμετέχει στις εκδηλώσεις του Δήμου Αθηναίων «Αθήνα 2018 – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου», φιλοξενώντας στο βιβλιοπωλείο του, Αμερικής 13, ανθρώπους από τον κόσμο του βιβλίου για να συνομιλήσουν για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του:

Από την τυπογραφία του μετάλλου στο ηλεκτρονικό βιβλίο

***

Υπάρχουν όμορφα βιβλία σήμερα; Τέσσερις πρωταγωνιστές στον χώρο του ελληνικού βιβλίου συζητούν για το παρελθόν και το παρόν της ελληνικής τυπογραφίας, το πέρασμα από τη στοιχειοθεσία στο χέρι και την εκτύπωση με μεταλλικά στοιχεία στις σύγχρονες μορφές εκτύπωσης και το ebook, αλλά και για την αισθητική αρτιότητα των βιβλίων στις μέρες μας.
Συνομιλούν: Νίκος Βοζίκης, τυπογράφος, εκδότης (εκδ. Διάττων), Γιάννης Μαμάης, εκδ. Gutenberg, Σταύρος Πετσόπουλος, εκδότης (εκδ. Άγρα), Κωστούλα Σκλαβενίτη, επιμελήτρια, υπεύθυνη εκδόσεων του ΜΙΕΤ. Συντονίζει ο δημοσιογράφος Άθως Δημουλάς.

***

Διοργάνωση: Εκδόσεις Άγρα, Εκδόσεις Διάττων, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Εκδόσεις Gutenberg.

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2018

Βιβλιοπωλείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), Αμερικής 13. Ώρα: 20:30.
Ελεύθερη συμμετοχή. Πληροφορίες: 210-3614143

eirini aivaliwtouΑπό την τυπογραφία του μετάλλου στο ηλεκτρονικό βιβλίο / Το παρόν και το μέλλον του βιβλίου
Περισσότερα

«Πρόσωπα του ελληνικού κρασιού / Faces of Greek Wine». Το νέο -δίγλωσσο- βιβλίο της Μαρίας Τζίτζη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Οι εκδόσεις Νεφέλη και ο IANOS παρουσιάζουν τη δίγλωσση έκδοση Πρόσωπα του ελληνικού κρασιού / Faces of Greek Wine της Μαρίας Τζίτζη, στις 7 Δεκεμβρίου 2018 (8:00 μ.μ.), στον Ιανό, Σταδίου 24, Αθήνα.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Γιώργος Σκούρας, οινολόγος-οινοποιός-πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου,

Θάνος Καραθάνος, χημικός-οινολόγος-οινοποιός-αποσταγματοποιός-πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Οινολόγων,

Χρύσα Γιατρά, οινολόγος-οινοχόος-Μsc Διεθνούς Οργανισμού Αμπέλου και Οίνου (ΟΙV).

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Νίκος Θρασυβούλου.

 

 

«Και επιτέλους… εν μέσω τρύγου, βροχών και καταιγίδων, σαν ένα ουράνιο τόξο, σαν ένας καλός οιωνός ύστερα από πολλά δύσκολα που έχουν συμβεί, το τελευταίο μου βιβλίο για τους Έλληνες οινοποιούς. Με μια αρκετή, είναι αλήθεια, καθυστέρηση, δικαιολογημένη όμως, όταν δει κάποιος τη δουλειά που έγινε από μια ολιγομελή ομάδα…», μας λέει η χημικός, οινολόγος και γευσιγνώστρια Μαρία Τζίτζη για το νέο της βιβλίο Πρόσωπα του ελληνικού κρασιού / Faces of Greek Wine που κυκλοφορεί σε δίγλωσση έκδοση από τις εκδόσεις Νεφέλη.

Κι επειδή, όπως έλεγε ο Λόρδος Βύρων, «το κρασί παρηγορεί τους λυπημένους, αναζωογονεί τους ηλικιωμένους, εμπνέει τους νέους, κάνει τον κουρασμένο να ξεχνάει τον μόχθο του» κι επειδή η Μαρία Τζίτζη είναι από τους κορυφαίους επιστήμονες και συγγραφείς για τον οίνο, θεωρώ πως έχουμε κάθε λόγο να διαβάσουμε αυτό το βιβλίο.

Λίγα λόγια για το βιβλίο (ελληνικά και αγγλικά):

Πίσω από το κρασί και από το σταφύλι που το γεννά, το φυτό που το θρέφει και τη γη που το φιλοξενεί υπάρχει πάντα ο άνθρωπος. Μια μορφή, ένα πρόσωπο στα οποία ζωγραφίζεται ο μόχθος, ο κόπος, η προσμονή, η λύπη αλλά και η ελπίδα, η χαρά, η προσδοκία, η ικανοποίηση. Πρόσωπα πολλά και διαφορετικά, ανδρικά μα και γυναικεία, νέα ή ηλικιωμένα, με το βλέμμα κάποτε κουρασμένο αλλά μάχιμο, συχνά ανυπόμονο και διεκδικητικό. Πρόσωπα ομιλητικά ή σιωπηλά, πρόσωπα αμπελουργών, οινοποιών, οινολόγων καθώς και άλλων ανθρώπων που έδεσαν τη μοίρα τους με αυτήν του ελληνικού κρασιού και διηγούνται την ιστορία τους συνθέτοντας μέσα από τη δική τους φιλοσοφία και άποψη το πολύπλοκο ψηφιδωτό της ελληνικής οινοποιίας.

Στην οινική ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου –που διέδωσε στις υπόλοιπες την καλλιέργεια της αμπέλου και την τέχνη της οινοποίησης– υπάρχει πάντα ένα αφιέρωμα, μικρό ή μεγάλο, και μία αναφορά στην Ελλάδα, που αγάπησε το κρασί και πρώτη ανάμεσα στους πρώτους ανήγαγε σε τέχνη την παραγωγή του. Μια χώρα μικρή που, παρότι στο πέρασμα των αιώνων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έδωσε από τα πιο εμβληματικά κρασιά στον κόσμο, τα ονόματα των οποίων χαράχτηκαν με χρυσά γράμματα στην Ιστορία, έχασε τη συνέχειά της και αναγκάστηκε να ξεκινήσει ξανά, σχεδόν από μηδενική βάση.

***

Behind the wine and the grape from which it is born, the plant that nurtures it and the soil that hosts it, there’s always a human being; a figure, a face which reveals the effort, labour, anticipation and occasional sorrow, but also the hope, joy, expectation and satisfaction of it all. These faces are many and varied, male but also female, young or old, sometimes with a tired look but always with a spark, often impatient and striving; talkative but also silent faces, faces of grape-growers, winemakers, oenologists and of all those people whose fates are bound to Greek wine. They all recount their stories and, through their individual philosophy and approach, piece together the intricate mosaic of the Greek wine sector.

In the history of the ‚Old World’ of Europe, from which vine cultivation and the art of winemaking spread to all others, there is always a chapter, brief or extensive, that refers to Greece, which embraced wine and was the first to elevate winemaking to an art; a small country, which, across the centuries from antiquity to the present day, gave the world some of its most emblematic wines, whose names are written in gold letters in the book of history—a country, though, that eventually lost its continuity and was forced to start anew, almost from scratch.

 

 

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Με σπουδές στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, η Μαρία Τζίτζη είναι χημικός, οινολόγος και γευσιγνώστρια. Έχει περισσότερες από πενήντα συμμετοχές σε διεθνείς διαγωνισμούς κρασιού στο ενεργητικό της, είτε ως κριτής είτε ως μέλος της οργανωτικής επιτροπής είτε ως εκπρόσωπος του Διεθνούς Οργανισμού Οίνου και Αμπέλου. Το 2014 τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη της Γεωργίας («Chevalier dans l’Οrdre du Mérite Agricole») από το Γαλλικό Κράτος. Είναι μέλος της FIJEV (της Διεθνούς Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων για τον Οίνο). Οι μεγάλες της αγάπες είναι η λογοτεχνία, τα ταξίδια και το κρασί· τις δύο τελευταίες προσπαθεί πάντα να τις συνδυάζει στα βιβλία της. Έχει συγγράψει τα οινολογικά βιβλία Στοιχεία οινολογίας: Η τέχνη του οινοχόου (εκδ. Les Livres du Tourisme, 2008), Του κόσμου τα παράξενα κρασιά (2η έκδοση: εκδ. Νεφέλη, 2017) και The wine treasure of Santorini (εκδ. fairead, 2017). Παράλληλα έχουν εκδοθεί και τα μυθιστορήματά της Σκοτεινό κελάρι (εκδ. Τσουκάτου, 2010) και Σαν κρασί (εκδ. Anubis, 2013), τα οποία έχουν βραβευθεί από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, τα Gourmand Awards και τον Διεθνή Οργανισμό Οίνου και Αμπέλου.

eirini aivaliwtou«Πρόσωπα του ελληνικού κρασιού / Faces of Greek Wine». Το νέο -δίγλωσσο- βιβλίο της Μαρίας Τζίτζη
Περισσότερα

Το θήραμα, Τάκης Παπατσώνης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Τι ανόητοι σταθήκαμε την εποχήν εκείνη
της αναποφάσιστης δειλίας των ανθρώπων
να κρεμνούμε σε σύμβολα
τις ακρότατές μας επιθυμίες
καθώς τις διαμορφώναμε
στις απομονώσεις των ύπνων μας
καθώς τις πλάθαμε στις δεήσεις μας
λιτανευτές στους κάμπους
και στα θαλασσινά μέρη

όσο μπορούσαμε δε λέω τα ωραΐζαμε
τα δέναμε μάλιστα με εικόνες
ζωντανές της εμπειρίας μας
και από άψυχα έτσι και από άυλα
τα ντύναμε με κάποια ουσία
χεροπιαστή αλλά έμεναν ωστόσο
παραβολές και ό,τι συμβόλιζαν ήταν ξερές
πολύ ξερές επιθυμίες

που τις τοποθετούσαμε πολύ μακριά
και κυνηγώντας τες σε άγονα κυνηγέσια
περνούσαμε τη ζωή.

«Το θήραμα», 1-20. Ursa minor, 1944. Εκλογή Α´. Ίκαρος, 1962. 131.

 

 

Τ.Κ. Παπατσώνης

Ο Τ[άκης] Παπατσώνης γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του Κωνσταντίνου Παπατσώνη και της Αικατερίνης το γένος Πρασσά. Μαθήτευσε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και το 1913 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στην εφημερίδα Ακρόπολις. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ως το 1920 και το 1927 παρακολούθησε μαθήματα οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Από το 1914 και για σαράντα χρόνια εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών φτάνοντας ως τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Το 1928 έμεινε για μήνες στο Άγιο Όρος. Το 1932 παντρεύτηκε την Ευανθία Εμπεδοκλή με την οποία απέκτησε μια κόρη. Ταξίδεψε πολύ σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και λόγω της εργασίας του και από προσωπικό πάθος (ενδεικτικά αναφέρονται εδώ τα ταξίδια του στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη, την Ιταλία, την Πράγα, την Ελβετία, τη Γαλλία, το Βερολίνο, τη Δρέσδη, την Αγγλία, την Ισπανία, το Βουκουρέστι, τη Βέρνη, τα Καρπάθια, τη Νέα Υόρκη, την Κούβα, το Σικάγο, το Σαν Ντιέγο).

Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εμπορικής Τράπεζας (1941), Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης (1953-1964), Αντιπρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου (1955-1964), Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής (1963 και 1966 αντίστοιχα). Τιμήθηκε με το γαλλικό παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (1920) και με το πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1963). Το 1967 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα.

Η πρώτη έκδοση ποιημάτων του Παπατσώνη πραγματοποιήθηκε το 1934 με την «Εκλογή Α΄». Είχε προηγηθεί η δημοσίευση της πρώτης ελληνικής μετάφρασης της «Έρημης Χώρας» του Τόμας Έλλιοτ από τον Παπατσώνη στο περιοδικό «Κύκλος» και με τίτλο «Ερημότοπος’. Από το 1935 και για πέντε χρόνια συνεργάστηκε με την εφημερίδα «Καθημερινή», όπου δημοσίευσε κριτικά δοκίμια. Το 1944 εξέδωσε την «Ursa Minor» . Ακολούθησαν η «Εκλογή Β΄» (1962), το οδοιπορικό » Άσκηση στον Άθω» (1963), το ταξιδιωτικό κείμενο «Μολδοβαλαχικά του Μύθου», οι μελέτες «Friedrich Holderlin, 1970-1843-1970» και «Εθνεγερσία: Σολωμός, Κάλβος», και οι συλλογές δοκιμίων «Ο Τετραπέρατος κόσμος» (δυο τόμοι) και » Όπου ην κήπος». Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση και συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ελλάς, Οι Νέοι, Λόγος, Λύρα, Μούσα, Πειθαρχία, Πρωτοπορία, Ρυθμός, Νέα Γράμματα, Νέα Εστία, Ελεύθερα Γράμματα, Χρονικά Αισθητικής κ.α.

Ο Τάκης Παπατσώνης τοποθετείται από τους ιστορικούς της λογοτεχνίας στην ποιητική γενιά του τριάντα, ως μια ιδιαίτερη όμως περίπτωση που υπερβαίνει τις όποιες κατηγοριοποιήσεις. Υπήρξε ένας από τους εισηγητές του ελεύθερου στίχου στη μοντέρνα ελληνική ποίηση. Το ποιητικό του έργο χαρακτηρίζουν ποικίλες δημιουργικά αφομοιωμένες επιδράσεις και έντονα προσωπικό ύφος στα πλαίσια του μυστικιστικού και θεολογικού στοχασμού του.

  • Πίνακας: Hieronymus Bosch – The Garden of Earthly Delights (τρίπτυχο)
eirini aivaliwtouΤο θήραμα, Τάκης Παπατσώνης
Περισσότερα

Κυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη «Ο άντρας της πέμπτης πράξης»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ένα παιδί μένει ορφανό. Διψασμένο για αγάπη, βυθίζεται στην αγκαλιά των βιβλίων. Λίγα βήματα μετά, ο άτολμος έφηβος, παρασυρμένος στον Κήπο των Ηδονών, ενηλικιώνεται και μυείται στην καταραμένη τέχνη, στο αλκοόλ και στον αισθησιασμό. Κι ύστερα, στην ερωτική ονειροφαντασία, που θα τον οδηγήσει στη θλίψη.

Ο ήρωας του βιβλίου θα κληθεί να συνθέσει το χαρακτήρα του, για να τον αγαπήσει ως το αιώνιο, μέσα από τις δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες που δίνονται σε όσους έχουν βουτήξει στα βαθιά.

Η ιστορία του θα είναι μια δοκιμασία σε πέντε πράξεις. Μια εναγώνια περιπέτεια με αλλεπάλληλες εναλλαγές, ένα παιχνίδι ζήλιας και θαυμασμού, μια αναμέτρηση με το θάνατο. Μια προσπάθεια να ορίσει, τελικά, τον εαυτό του και ν’ ανοίξει ένα νέο παράθυρο στη ζωή.

***

Ο άντρας της πέμπτης πράξης
Αλέξης Σταμάτης
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Μυθιστόρημα
ISBN: 978-960-03-6447-7
Σκληρό εξώφυλλο
Σελ. 288
14 Νοεμβρίου 2018
€ 16,00

  • Εκδόσεις Καστανιώτη

 

 

Ο Αλέξης Σταμάτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και έκανε μεταπτυχιακά Αρχιτεκτονικής και Κινηματογράφου στο Λονδίνο. Έχει γράψει είκοσι οκτώ βιβλία. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε εννέα γλώσσες.

Το πρώτο του μυθιστόρημα, Ο έβδομος ελέφαντας, εκδόθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Το Μπαρ Φλωμπέρ κυκλοφόρησε στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Σερβία και τη Βουλγαρία. Η Αμερικάνικη φούγκα κέρδισε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών και εκδόθηκε στις ΗΠΑ (Etruscan Press). Το πρώτο του παιδικό μυθιστόρημα, Ο Άλκης και ο Λαβύρινθος, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα Το Βήμα.

Βιβλιογραφία

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:
Μοτέλ Μορένα, 2017
Ο έβδομος ελέφαντας, 2016
Το βιβλίο της βροχής, 2015
Το βιβλίο της βροχής (ePUB), 2015
Μελίσσια, 2014
Μελίσσια (ePUB), 2014
Χαμαιλέοντες, 2013
Χαμαιλέοντες (ePUB), 2013
Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό;, 2012
Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό; (ePUB), 2012
Μπαρ Φλωμπέρ (ePUB), 2012
Τέλος καλό, όλα καλά, 2012
Τέλος καλό, όλα καλά (ePUB), 2012
Μπαρ Φλωμπέρ, 2012
Κυριακή (ePUB), 2011
Κυριακή, 2011
Σκότωσε ό,τι αγαπάς (ePUB), 2010
Θρυλικές ιστορίες (ePUB), 2010
Θρυλικές ιστορίες, 2010
Σκότωσε ό,τι αγαπάς, 2009
Ελληνικά εγκλήματα 3, 2009
Ο Άλκης και ο λαβύρινθος, 2008
Βίλα Κομπρέ, 2008
Αμερικάνικη φούγκα, 2006
Μητέρα Στάχτη, 2005
Ποτέ δεν είμαστε μόνοι, 2004
Οδός Θησέως, 2003
Οδός Θησέως (ePUB), 2003
Σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα, 2002
Απλή μέθοδος των τριών, 1995
Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, 1993

 

  • Το πορτρέτο του Αλέξη Σταμάτη είναι από τον Γιώργο Καπλανίδη
eirini aivaliwtouΚυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη «Ο άντρας της πέμπτης πράξης»
Περισσότερα

«Αθίγγανες Πολιτείες» του Κοσμά Εμμόγλου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης προσκαλεί το κοινό στην έκθεση φωτογραφίας του Κοσμά Εμμόγλου με τίτλο «Αθίγγανες Πολιτείες» στον χώρο τέχνης TOSS GALLERY (La Doze, Βιλαρά 1, Πλ. Χρηματιστηρίου, Θεσσαλονίκη). Η επιμέλεια της έκθεσης είναι του Βασίλη Καρκατσέλη. Διάρκεια έως 25 Νοεμβρίου 2018.

***

Η δράση στηρίζεται στο ομώνυμο φωτογραφικό project με τίτλο «Αθίγγανες πολιτείες» που είναι μια συλλογή ενός αξιόλογου (με κριτήρια φωτογραφικά, κοινωνιολογίας και λαογραφικά) φωτογραφικού υλικού από καταυλισμούς Ρομά κοντά και γύρω από τη Θεσσαλονίκη.
Πρόθεση του φωτογράφου και της όλης περιοδείας του είναι να αναδείξει με το έργο του το σύγχρονο Ρομά, έναν Ρομά που δεν έχουμε συνηθίσει ή δεν μπορούμε να δούμε, γιατί έχουμε μία παγιωμένη εικόνα για τους ανθρώπους αυτούς.
Ο φωτογράφος, για την ολοκλήρωση της εργασίας του, ανέπτυξε στη ροή των χρόνων μία σταθερή επαφή με τους κατοίκους αυτών των καταυλισμών, τους φωτογράφισε επανειλημμένα, τους προσέφερε τις εικόνες τους, ως αποτέλεσμα αυτής της μακροχρόνιας επαφής, αλλά και αναγνώρισης της τιμής που του έγινε, να του επιτρέψουν να μπει στα σπίτια τους και να τα φωτογραφίσει, με ή χωρίς την παρουσία των ιδιοκτητών τους. Αυτό του επέτρεψε να εργαστεί για την παραγωγή εικόνων που ξεπερνούν τον ανεκδοτολογικό χαρακτήρα τέτοιων προσεγγίσεων ή την επιφανειακή θεώρηση τέτοιων καταυλισμών ή ομάδων, από φωτογράφους «βιαστικούς» και «τουρίστες».
Το αποτέλεσμα αυτών των φωτογραφίσεων, ύστερα από ισχυρές επιλογές, πήρε το χαρακτήρα υλικού το οποίο δημιούργησε έναν κατάλογο και μία έκθεση φωτογραφίας και που για χρόνια θα ταξιδεύουν σε Ελλάδα και εξωτερικό, κοινοποιώντας την παρουσία και των τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων (που αν και ζουν δίπλα μας, τόσο λίγα γνωρίζουμε για αυτούς) και τις μοναδικές κατοικίες τους.
Η έκθεση σε αυτή της τη μορφή αποτελείται από 40, λόγω των περιορισμών του χώρου, έργα. Οι εκτυπώσεις είναι δύο διαφορετικών διαστάσεων, ώστε και να προβάλλεται το φωτογραφικό επίτευγμα του δημιουργού (που βαδίζει με όλους τους κανόνες της σύγχρονης φωτογραφικής τέχνης) και να μπορεί (η έκθεση) κατά την περιοδεία της να προσαρμόζεται με ευελιξία στους διαφορετικούς τόπους φιλοξενίας, δίχως να ζημιώνεται το αισθητικό ή πληροφοριακό της περιεχόμενο.
Για την πλατύτερη διάδραση όλου αυτού του υλικού έχει κριθεί ως απαραίτητη η παράλληλη κυκλοφορία ενός καταλόγου/λευκώματος. Το λεύκωμα επιμελήθηκε ο καθηγητής φωτογραφίας Κωστής Αντωνιάδης, ο οποίος υπογράφει και το εισαγωγικό κείμενο.
Ο σκοπός μας είναι η έκδοση του λευκώματος, σε συνδυασμό με τη φωτογραφική έκθεση και την περιοδεία της, να αφυπνίσει όχι μόνο τις κοινότητες των φωτογράφων και των ανθρώπων της τέχνης, αλλά και τους υπεύθυνους των συλλογικοτήτων των Ρομά. Είναι πολύ σημαντικό, εκτός των άλλων, να ενδυναμώσει τους δεσμούς των καλλιτεχνών φωτογράφων με αυτές τις κοινότητες (και σε συλλογικό επίπεδο και σε προσωπικό). Η αναγνώριση ταυτότητας ως κάτι άξιο λόγου και για τους φωτογράφους και για τους φωτογραφιζόμενους, θα δώσει, πιστεύουμε, νέο αέρα σε αυτή την κατηγορία δημιουργίας φωτογραφικού έργου, σε αυτή τη θεματική, θα βοηθήσει στη δημιουργική εισαγωγή της θεματικής αυτού του είδους φωτογραφίας στον τομέα των εικαστικών τεχνών και της καταγραφής.
Επιπροσθέτως, να αναφερθούμε στο ευνόητο: Αυτή η έκθεση και η περιοδεία που θα ακολουθήσει, με έργα φωτογραφικής τέχνης, πιστεύουμε πως θα συμβάλει στον αντιρατσιστικό αγώνα, θα μετατραπεί σε όπλο ενάντια στις διακρίσεις, ενάντια σε όσους θέλουν να βλέπουν τις κοινωνίες μας όχι σαν πολυπολιτισμικά αθροίσματα, αλλά μονοδιάστατα και δίχως το δικαίωμα των δήθεν «μειονοτήτων» να υφίστανται. – Καρκατσέλης Βασίλης, επιμελητής της έκθεσης

 

 

 

Σύντομο βιογραφικό του φωτογράφου

-Ο Κοσμάς Εμμόγλου γεννήθηκε το 1973 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Από το 2005 ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική φωτογραφία.
-Παρακολούθησε σεμινάρια σε φωτογραφικές σχολές της Θεσσαλονίκης και πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.
-Από το 2010 είναι μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
-Το 2012 άρχισε να φωτογραφίζει τους Έλληνες Ρομά που ζουν σε καταυλισμούς κοντά και γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Επί μέρους διαφορετικές μικροενότητες αυτής της εργασίας παρουσίασε σε σχετική ομαδική έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.
-Με την ίδια θεματική συνέχισε να φωτογραφίζει μέχρι το 2016, ολοκληρώνοντας την εργασία του.
-Το σημερινό ολοκληρωμένο project περιλαμβάνει περίπου 80 νέες φωτογραφίες, κυρίως από την ιδιωτική και λίγο από την κοινωνική ζωή και τα εσωτερικά των σπιτιών των κατοίκων αυτών των καταυλισμών.

Κείμενο για τον κατάλογο της έκθεσης

Στην κοινωνία μας οι Τσιγγάνοι ενσαρκώνουν έναν ιδιαίτερο ρόλο «ξένου». Παρότι ζουν στη χώρα μας εδώ και αιώνες έχουμε την εντύπωση πως η παρουσία τους είναι περιστασιακή. Η νομαδική ζωή και η διαβίωσή τους σε καταυλισμούς στις παρυφές των πόλεων μας ωθεί να πιστέψουμε πως βρίσκονται εδώ προσωρινά στη διάρκεια ενός αέναου ταξιδιού χωρίς αρχή και τέλος. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Ζώντας μονίμως εδώ, δίπλα μας, προσπαθούν να επιβιώσουν και ενάντια στις προκαταλήψεις να ενσωματωθούν στην κοινωνία διατηρώντας την ιδιαίτερη κουλτούρα τους. Στις «Αθίγγανες Πολιτείες» του Κοσμά Εμμόγλου καταγράφεται με παραδειγματικό τρόπο αυτή η διαφορετική όψη της ζωής όσων έχουν εγκατασταθεί σε μόνιμες κατοικίες.
Οι Τσιγγάνοι κουβαλάνε ένα μύθο που προσελκύει αλλά και θαμπώνει τους φωτογράφους. Για να φτάσει κανείς στο βάθος, πίσω από την επιφάνεια των παράταιρων στοιχείων που συνωστίζονται στην εκθαμβωτική διακόσμηση των σπιτιών τους, τα χρωματιστά ρούχα και τα μελαψά τους πρόσωπα χρειάζεται πρώτα απ’ όλα κατανόηση. Και η κατανόηση απαιτεί χρόνο. Ο Κοσμάς την απέκτησε με υπομονή και συστηματικότητα. «Σιγά σιγά κατάφερα να με εμπιστευτούν και να με βάλουν στα σπίτια όπου έμεναν», λέει για την πρώτη του επαφή με μουσουλμάνους τσιγγάνους από την Ξάνθη «κι’ έπειτα πήγαινα μια φορά τον μηνά για τρεις με τέσσερις μήνες ώσπου τους έδιωξαν, γιατί είχαν καταλάβει παράνομα τα σπίτια. Έψαξα στην περιοχή μήπως και τους βρω κι αυτή η αναζήτηση με οδήγησε σε έναν άλλο οικισμό τσιγγάνων τον οποίο φωτογραφίζω από το 2012 έως το 2015». Ο Κοσμάς πλησίασε στον καταυλισμό τους κυριολεκτικά από τη άκρη του δρόμου. Πρώτα με τα παιδιά που έπαιζαν εκεί κι έπειτα με τους γονείς τους που του επέτρεψαν να μπει στα σπίτια τους.
Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες που συγκεντρώνονται στο λεύκωμα «Αθίγγανες Πολιτείες» αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που έχει η κατανόηση, η γνωριμία του με τα πρόσωπα και η εξοικείωσή του με τον περιβάλλοντα χώρο. Διακρίνουμε στο βλέμμα του, τη συμπάθεια και κυρίως το σεβασμό με τον οποίο στέκεται μπροστά στα πρόσωπα που φωτογραφίζει. Έχει όμως ενδιαφέρον να προσέξει κανείς τον τρόπο με τον οποίο ο Κοσμάς αντιμετωπίζει το θέμα του. Η προσέγγισή του έχει συνέπεια και συνέχεια και αυτό μας επιτρέπει να διακρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο έχει δομηθεί αυτή εργασία. Φωτογραφίζοντας άλλοτε τους χώρους των εσωτερικών των κατοικιών των τσιγγάνων και άλλοτε τους ίδιους μέσα σε αυτούς φαίνεται να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα δύο θέματα.
Η μετωπική, όμως, φωτογράφιση, που έχει επιλέξει και στις δύο περιπτώσεις, τοποθετώντας το βλέμμα μας μπροστά στη σκηνή, μάς παροτρύνει να συνδέσουμε πρόσωπα και χώρους με την παραδοσιακή φωτογραφία πορτρέτου, με τα πρόσωπα μπροστά στο διακοσμημένο φόντο που διέθεταν για τους πελάτες τους τα παραδοσιακά φωτογραφεία. Στις φωτογραφίες του Κοσμά, σε χώρους όπου ο διάκοσμος εναλλάσσεται συνεχώς, παιδιά, έφηβοι και ενήλικες υιοθετούν κατά κανόνα πόζες που ενισχύουν το τυπικό της φωτογράφισης σε στούντιο.
Μόνο που εδώ διακρίνει κανείς επίσης μια οικειότητα, μια έκφραση επιθυμίας να φωτογραφηθούν, να «δώσουν» την εικόνα τους στο φωτογράφο. Και στέκονται μπροστά στο φακό σοβαροί, επαναφέροντας στο τελετουργικό της φωτογράφισης πορτρέτων την αμηχανία και το δέος που η σύγχρονη τεχνολογία και η ευκολία των selfies έχουν εξοβελίσει. Αυτό ίσως να είναι επίσης αποτέλεσμα μιας ιδιαίτερης χημείας ανάμεσα στο φωτογράφο και τα πρόσωπα που φωτογραφίζει. Ο Κοσμάς καταφέρνει να μείνει ο ίδιος αόρατος ενορχηστρώνοντας διακριτικά πρόσωπα, εκφράσεις και χειρονομίες από το παρασκήνιο. Οι «Αθίγγανες Πολιτείες» στρέφουν τελικά το βλέμμα μας σε έναν τρόπο ζωής, έναν κόσμο μακριά από τις προκαταλήψεις που οδηγούν στην απομόνωση και την περιθωριοποίηση.
Κωστής Αντωνιάδης
Καθηγητής φωτογραφίας και
Πρώην Διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

Λίγα λόγια για το Φ.Κ.Θ. (www.fkth.gr)

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης είναι μια μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρεία που δραστηριοποιείται τα τελευταία 20 χρόνια στην Ελλάδα και τον κόσμο. Στην Ελλάδα η εταιρεία έγινε γνωστή όλα αυτά τα χρόνια κυρίως λόγω των μακροχρόνιων αγώνων της υπέρ της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και φυσικά μέσα από τις εκατοντάδες εκθέσεις και άλλες παρεμβάσεις (δράσεις στο δρόμο, μαθήματα, ξεναγήσεις σχολείων, παρεμβάσεις με άρθρα στον τύπο κ.α.). Από τα μέσα της 10ετίας του 2000 η δράση του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης εξαπλώνεται και σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από τη συμμετοχή του, ως ιδρυτικό μέλος, στο Photofestival Union και στη Διεθνή Ένωση Φωτογραφικών Κέντρων. Η συμμετοχή του ΦΚΘ στους δύο διεθνείς αυτούς θεσμούς-δίκτυα, είναι σημαντική, καθώς βάζει την ελληνική φωτογραφία και τον ελληνικό θεωρητικό λόγο για αυτήν στο ίδιο επίπεδο με όλες τις συνεργαζόμενες άλλες.
Επίσης (το ΦΚΘ) έγινε γνωστό στα Βαλκάνια, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, λόγω της ανάπτυξης στοχευμένων σχέσεων και ανταλλαγών, και με φωτογράφους μεμονωμένα, αλλά και σχεδόν με όλα τα σημαντικά ιδρύματα και διοργανώσεις (μουσεία, πανεπιστήμια, γκαλερί, φωτογραφικά κέντρα, φωτογραφικά φεστιβάλ) που προβάλλουν τη φωτογραφία στα Βαλκάνια, μέσα από τη διοργάνωση δράσεων οι οποίες είναι γνωστές με την ονομασία «Aspects of Balkan Photography».
Το ΦΚΘ στη νέα του μορφή υφίσταται για να εδραιώσει ένα διεθνές forum ανταλλαγών και αναζητήσεων μέσω της εικόνας και της φωτογραφικής φόρμας. Για να το πετύχει: Στηρίζεται στη γενική αρχή της φωτογραφικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, ταυτόχρονα, προς κοινό και φωτογράφους.
Ασχολείται με την παροχή κάθε δυνατής βοήθειας προς την Ελληνική Φωτογραφία. Υποστηρίζει με κάθε μέσον τη φωτογραφία σαν τέχνη, μέρος ενός ευρύτατου πεδίου διάδρασης μεταξύ των τεχνών και της κοινωνίας. Εργάζεται για την ανάπτυξη ενός δυναμικού διαλόγου περί τέχνης και φωτογραφίας, για το με τι αυτές ασχολούνται σήμερα και πως εκφράζονται, για πάσης φύσεως διασταυρώσεις απόψεων, τεχνικών, γραφών και περιεχομένων.
Διοργανώνει εκθέσεις (ατομικές και κυρίως θεματικές ομαδικές) Ελλήνων, παντού όπου το καλέσουν (εάν είναι δυνατόν πολύτεχνες και διαδραστικές), με στόχο την προβολή των Ελλήνων δημιουργών και του έργου τους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράγει εκθέσεις μικτές (Ελλήνων και ξένων) με στόχο την ανταλλαγή εμπειριών, τη γνωριμία των Ελλήνων με το σύγχρονο του ευρωπαϊκού σημερινού πνεύματος, τη δημιουργία δεσμών ακατάλυτων (ατομικών και συλλογικών), που σε βάθος χρόνου θα απελευθερώσουν την ελληνική φωτογραφία και προς τους διεθνείς της ορίζοντες.
Η φωτογραφική Ομάδα Τριανδρίας (σαν παράπονο για τη μη συμμετοχή γυναικών – παρά το ενδιαφέρον – στην ίδρυσή της) συστήθηκε το 1984, που τον Αύγουστο του 1995, με ομόφωνη απόφαση των μελών της, αποδέχτηκε τις υποδείξεις του Υπουργείου Πολιτισμού, όπως αυτές περιγράφονται στο δοκίμιο «για την Εθνική Πολιτική για την Καλλιτεχνική Φωτογραφία», άλλαξε μορφή και με την 5296/ 6.12.95 απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε αστική εταιρία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με έδρα στη Θεσσαλονίκη.
Το Φωτογραφικό Κέντρο, από τότε, αναλαμβάνει την υποστήριξη υψηλών προδιαγραφών παραγωγής φωτογραφημάτων, από Έλληνες δημιουργούς, και την με κάθε τρόπο προώθησή τους, στην ελληνική και ευρωπαϊκή κοινωνία. Ενώ το βλέμμα του Φ.Κ.Θ. παραμένει σταθερά στραμμένο προς τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία, ακριβώς επειδή γνωρίζει την αξία του πριν από το σήμερα, αφήνει πάντα ένα παραθυράκι για εκθέσεις «ιστορικού ενδιαφέροντος», ένα παραθυράκι για διάλογο με την «επαγγελματική φωτογραφία» – που πρέπει να αναβαθμιστεί – και τη μαθητική ή τη φωτογραφία στα σχολεία. Η φωτογραφία, όσο και αν μιλάει για το σήμερα, θα είναι πάντα ένα κομμάτι του χθες, και αντίστροφα, όσο και αν η φωτογραφία είναι του χθες, θα έχει πάντα να πει κάτι για το σήμερα, αν είναι πραγματική τέχνη.
Το Φ.Κ.Θ. πιστεύει ότι μπορεί και οφείλει να έχει υψηλούς στόχους με αντίστοιχα αποτελέσματα. Κοινή πεποίθηση είναι πως εάν το καταφέρει, θα είναι με την «επί ίσοις όροις», ανοικτή και τίμια συνεργασία με όλους. Γι’ αυτό και είναι πάντα ανοιχτό σε κάθε φωτογράφο, (έχει καταργήσει την έννοια του μέλους σαν κριτήριο για συμμετοχή σε οποιοδήποτε project του), κάθε λέσχη, ομάδα, φορέα, Πολιτιστικό Κέντρο, Μουσείο κ.τ.λ. Οι περισσότερες παραγωγές του, πλέον, απευθύνονται και προς φωτογράφους και προς το οποιοδήποτε πιθανό κοινό του έργου τους. Σε μία δύσκολη εποχή για τη δημιουργική φωτογραφία στην οικονομικά αιμάσουσα, ούτε καν μεταπρατική, Ελλάδα ο διάλογος για τη σύγχρονη τέχνη δε μπορεί να αφήνει κανέναν απ έξω. Με στόχο τη δημιουργία δημιουργών και κοινού στη Θεσσαλονίκη, το Φ.Κ.Θ. προσπαθεί συνεχώς για την αποπεριθωριοποίηση της καλλιτεχνικής φωτογραφίας, φροντίζοντας να κρατά στα υψηλότερα δυνατά επίπεδα την πίστη υπέρ του καινούριου. Αν έγιναν μέχρι σήμερα πολλά, είναι να γίνουν (στο άμεσο και προσεχές μέλλον) ακόμη περισσότερα.

Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Καραϊσκάκη 9, Συκιές, 56626, Θεσσαλονίκη
www.fkth.gr

 

eirini aivaliwtou«Αθίγγανες Πολιτείες» του Κοσμά Εμμόγλου
Περισσότερα