Cat Is Art

«Άννα Καρένινα – Κουστούμια Δανεικά»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Μαρίας Γεωργαντά

«Καλύτερα να είχες φύγει τότε! Λάθος μου που σε κράτησα. Μαζί με σένα κράτησα και εκείνη». Απόψε η γυναίκα μου είχε ακόμα μία έκρηξη. Όλα έδειχναν καλά στην έξοδό μας με ένα φιλικό ζευγάρι, όλα ήταν καλά μέχρι τη στιγμή που γυρίσαμε σπίτι. Εκεί, λίγο πριν πέσουμε στο κρεβάτι, ξέσπασε. Έτσι γίνεται τελευταία. Τα «πυροτεχνήματα» σκάνε πάνω στις στιγμές εκείνες, που μέχρι πριν μας βάφτιζαν «ευτυχισμένη οικογένεια»- στο γεύμα, στον ύπνο, στα γραπτά που της δίνω να διαβάζει, για να μου πει τη γνώμη της. Τώρα όλα αυτά είναι σαν «επέτειοι αναταραχών». «Λάθος μου που σε κράτησα. Μαζί με σένα κράτησα και εκείνη». Μάταια προσπαθώ να την πείσω ότι δεν…
– Ακόμα και όταν είσαι μόνος σου, με απαρνείσαι. Ξεχωριστέ μου;
– Δεν σε απαρνιέμαι, είναι που δεν… Για μισό λεπτό. Αφού δεν είσαι εδώ, πώς ακούω τη φωνή σου;
– «Μάταια», έλεγες. Συνέχισε.
– Μάταια; Μόνο στη δουλειά δεν μου λέει κάτι. Και όταν είμαστε με παρέα. Τότε είμαστε ζευγάρι. Σαν να υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας, που να μην είναι δικό μας.
– Η εικόνα, που θέλουμε, να δείχνουμε στους άλλους.
– Ό,τι έχω δημιουργήσει στη ζωή μου. Δεν μπορείς να καταλάβεις.
– Αυτό μου έλεγες, όταν σμίλευα την πλάτη σου με χάδια και φιλιά. Ήσουν σε έναν Παράδεισο, που δεν μπορούσα, να καταλάβω.
– Το θυμάμαι.
– Συχνά;
– Συχνότερα.
– Η τελευταία μας φορά. Το ήξερες τότε;
– Όχι. Στο ορκίζομαι. Μα από πού σε ακούω;
– «Τώρα αισθάνθηκε ότι δεν ήταν απλώς κοντά της, αισθάνθηκε ότι είχαν χαθεί τα όρια μεταξύ τους». Διαβάζεις ακόμα την «Άννα Καρένινα»;
– Σε θυμάμαι.
– Αγκάλιασέ με! Όπως την πρώτη φορά, που με είδες, και με «κόλλησες» πάνω σου χωρίς καν να με ρωτήσεις.
– Κίνηση αντανακλαστική.
– Κίνηση ματ! Μεταξύ μας είμαστε τώρα, Δον Ζουάν!
– Όχι, δεν είναι έτσι. Με σένα δεν είναι έτσι. Δεν είχα επιλογή.
– Όπως στο τέλος, που με έριξες από το άλογο και δεν γύρισες να κοιτάξεις πίσω.
– Αν γυρνούσα να σε δω, θα έχανα το δρόμο μου.
– Εκείνη; Σε αγκαλιάζει στον ύπνο σου;
– Σταμάτα! Μα πώς σε ακούω, επιτέλους; Δεν είσαι πουθενά!
– Πουθενά; Είσαι σίγουρος, Ξεχωριστέ μου;
– Αν μπορούσα να σε δω. Δεν είναι ότι δεν θέλω, αλλά η σιωπή καμιά φορά…
– Μη μου πεις. Δεν θέλω να μάθω. Ας πούμε, ότι ήταν ένα όνειρο. Ότι γίναμε υλικό για μυθιστόρημα. Ένας μοιραίος έρωτας. Μια εκσυγχρονισμένη «Άννα Καρένινα».
– Μη μας περιγελάς!
– Κάθε άλλο. Οι ήρωες θα αποκαταστήσουν την πλοκή μας και θα γίνουμε αθάνατοι μέσα στη Λογοτεχνία- το χρυσό συμβόλαιο της Αθανασίας.
– Πάψε! Μου τριβελίζεις το μυαλό.
– Εσύ με φώναξες. Και είναι που μου λείπεις κιόλας.
– Πάει ένας χρόνος.
– Μύρισαν Χριστούγεννα.
– Δεν χωρίζουν οι άνθρωποι τα Χριστούγεννα.
– Μόνο εμείς. Αφού δεν είχαμε ράγες του τρένου για το επικό φινάλε.
– Πώς να είσαι, άραγε;
– Πώς να είσαι, άραγε;
– Αστέρι μου!
– …
– Φάνηκα δειλός, αλλά δεν ήμουν. Έπρεπε να σωθεί ό,τι μας έδενε. Λίγη καθημερινότητα ακόμα και θα το παγίδευε αίφνης στον ιστό της η φθορά. Μα εσύ είσαι Μούσα!
– Λαθραίος κάτοικος της φαντασίας σου πια!
– Η δική μου Μούσα!
– Μη στολίζεις τον πόνο με γυάλινα στολίδια. Σπάνε και κάνουν θόρυβο, Ξεχωριστέ μου.
– Στη μνήμη είναι καλύτερα, πίστεψέ με. Η μνήμη έχει καρδιά. Και όπως χαραζόμαστε εκεί, μένουμε τελικά.
– Αξίζεις περισσότερο από την ανάμνησή σου.
– Περίεργο, ακούω τη φωνή σου όλο και πιο συχνά τελευταία. Είσαι εδώ;
– Είσαι εδώ;
– Θα με συγχωρέσεις;
– Κάνε ησυχία. Κάποιος έρχεται.

  • Εικόνα: Οι εραστές (IV) 1928 – René Magritte
Εκτύπωση
Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Άννα Καρένινα – Κουστούμια Δανεικά»

Related Posts