Cat Is Art

Ανδρέας Κωνσταντίνου: Ένας αέρας ανήσυχος, ένα κοίτασμα χρυσού…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Βρίσκομαι δίπλα στο κύμα, κάτω από τη σκέπη των βαθύσκιωτων δέντρων της παραλίας της Αιγιάλης, στην Αμοργό. Απέναντί μου έχω τον Ανδρέα Κωνσταντίνου. Αέρας ανήσυχος και κοίτασμα χρυσού. Τον παρατηρώ και σκέπτομαι ότι είναι ακόμα πιο γοητευτικός απ’ όσο τον ήξερα. Είναι απόλαυση, είναι ασύγκριτη χαρά να συζητάς μαζί του, όσο και να τον παρακολουθείς ως ηθοποιό στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Ο Ανδρέας είναι ένας άνθρωπος ασυμβίβαστος, που πάει κόντρα στην κοινοτοπία και στα στερεότυπα, ένας άνθρωπος που δεν δέχεται να απογοητευθεί, μα ούτε και να μας απογοητεύσει. Μια ενδιαφέρουσα πολυσχιδής προσωπικότητα.

Μα ποιος θα ’ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει, ενός απίστευτου ταλέντου; Σκέπτομαι κοιτώντας τον και, κυρίως, ακούγοντάς τον.

Τι να πρωτοαριθμήσει κανείς για τη μέχρι τώρα σταδιοδρομία του. Στο θέατρο έχει συναντηθεί με σπουδαίους σκηνοθέτες, ανάμεσά τους με τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, την Έφη Θεοδώρου, τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, την Άντζελα Μπρούσκου, τον Γιώργο Λάνθιμο, τον Χάρη Φραγκούλη. Έχει παρουσιάσει τις περφόρμανς «Εργασία Βάκχες» (projectbacchae.com) και «Moth», σκηνοθετώντας ουσιαστικά τον εαυτό του. Στον κινηματογράφο με τους Νίκο Περάκη, Πάνο Καρκανεβάτο, Μανούσο Μανουσάκη, Παντελή Βούλγαρη, Άγγελο Φραντζή, Βασίλη Κεκάτο και άλλους. Έχει πρωταγωνιστήσει -μεταξύ άλλων- στη “Μικρά Αγγλία”, στο “Ουζερί Τσιτσάνης”, στο “Ακίνητο Ποτάμι”, στο “Τελευταίο Σημείωμα”. Για την τελευταία ταινία, μάλιστα, κέρδισε στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το βραβείο Α’ Ανδρικού ρόλου. Πρόσφατα τον θαυμάσαμε στην ταινία “Ευτυχία” (2019).

Τους ρόλους του τους αποδίδει με απλότητα και αμεσότητα πιο ποιητική κι από την ποίηση, πιο θεατρική κι από το θέατρο. Το χιούμορ του είναι εκλεκτό, πικρό και ιδιοφυές, η αισθητική του αδιαμφισβήτητη, η φαντασία του απύθμενη. Οι προβληματισμοί του αστείρευτοι, οι αναζητήσεις του έντονες και διαρκείς.

Η συζήτησή μας γίνεται στο περιθώριο των γυρισμάτων στο απέραντο γαλάζιο της Αμοργού της ταινίας “Κόρες” σε σκηνοθεσία Nana Neul και σενάριο Lucy Fricke – Nana Neul. Πρωταγωνιστές είναι οι Birgit Minichmayr, Alexandra Maria Lara, Josef Bierbichler, Giorgio Colangeli και ο Ανδρέας Κωνσταντίνου, ο οποίος ως γερμανομαθής που είναι υποδύεται τον Γιάννη, ένα φοιτητή που κατάγεται από την Αμοργό και έχει επιστρέψει στον τόπο του από το Βερολίνο όπου σπούδαζε. Λειτουργεί στο νησί την επιχείρηση με ενοικιαζόμενα δωμάτια των γονιών του. Φτάνει στο λιμάνι η Μπέτι, από τη Γερμανία, η οποία αναζητά κατάλυμα. Οι δυο τους γνωρίζονται τυχαία, κι ο Γιάννης, όπως εξελίσσεται η ιστορία, γίνεται μοιραία ο καταλύτης στις αναζητήσεις της, που είναι να ανακαλύψει τα ίχνη του πατριού της.

Μιλάμε για το ρόλο, για τα γυρίσματα, για την αίγλη της Αμοργού και τους φιλόξενους κατοίκους της, για τις διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές στην Ελλάδα που αρχίζουν και κινούνται, για την παράσταση “Μήδεια” σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα στην οποία θα παίξει το χειμώνα στο Εθνικό. Στην πορεία η κουβέντα ξεγλιστρά στις μέρες της καραντίνας, στην πανδημία, στα αιτήματα των ανθρώπων της τέχνης, στις παθογένειες του επαγγέλματος.

Χαίρεται, θυμώνει, αναρωτιέται, ανησυχεί, ηρεμεί, ξανά αγανακτά. Πάντα με πάθος. Είναι ένα παιδί που τρέχει ασταμάτητα, γεμάτο αντοχές κι ενέργεια, γρήγορο, ηλεκτρισμένο, γεμάτο τρέλα, ζωντάνια, ανυπομονησία. Δεν είναι από τους ανθρώπους που μένουν στατικοί, τη ζωή την προσπερνάει. Οι ρυθμοί του ανεβαίνουν μαζί με τους παλμούς της καρδιάς του, δε σκορπά χρόνο κι ανάσες περιμένοντας. Ένα χαμογελαστό παιδί που το εμπιστεύεσαι – μέσω της τέχνης του – να σου δείξει έναν κόσμο αλλιώτικο.

Εν κατακλείδι ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είναι μια κιβωτός συναισθημάτων και στοχασμών, μοιάζει με ένα μουσικό όργανο καλά χορδισμένο έτοιμο να ηχήσει (και ηχεί) στη μεγάλη γιορτή της ζωής και της τέχνης.

 

 

Ανδρέα, ποιος είναι ο χαρακτήρας που υποδύεσαι στην ταινία «Κόρες» και τι θα ήθελες να μας πεις γι’ αυτόν;

* Ο χαρακτήρας που υποδύομαι ονομάζεται Γιάννης. Μαθαίνουμε ότι ζούσε και σπούδαζε στη Γερμανία, στο Βερολίνο συγκεκριμένα, αλλά επέστρεψε τον τελευταίο χρόνο στην Αμοργό και βοηθάει τους γονείς του στην οικογενειακή επιχείρηση με τα ενοικιαζόμενα δωμάτια που διατηρούν. Τυχαία συναντιέται με την Μπέτι, την οποία ενσαρκώνει η Birgit Minichmayr, και αρχίζουν να ‘χουν μία σχέση κάπως απροσδιόριστη. Φαίνεται να νιώθουν μια έλξη μεταξύ τους, δίχως όμως αυτή να ολοκληρώνεται ποτέ κατά τη διάρκεια της ταινίας. Μέσα από αυτή την επαφή οδηγείται μάλλον η Μπέτι, η Birgit δηλαδή, στο να ανακαλύψει κάποια ίχνη του Ερνέστο, του πατριού της, που αναζητά από την πρώτη στιγμή. Μ’ έναν τρόπο είναι ο καταλύτης ο Γιάννης δραματουργικά, για να προχωρήσει η ιστορία, μέσω της βόλτας που κάνουν. Κάποια στιγμή του ζητά να της δείξει το νησί και περνώντας από κάποιο συγκεκριμένο σημείο, καταλαβαίνει ότι αυτό της φαίνεται γνώριμο και κάτι την καλεί να ψάξει προς τα εκεί. Εν τέλει ανακαλύπτει τον Ερνέστο, ο οποίος ήταν πατριός της και τους εγκατέλειψε, γεγονός το οποίο του καταλογίζει.

* Η άλλη ηρωίδα της ταινίας, η Μάρθα, ζητάει από την Μπέτι τη βοήθειά της για να ταξιδέψουν μαζί μέχρι την Ελβετία, σε μια κλινική ευθανασίας, γιατί ο μπαμπάς της, ο Κουρτ (που τον υποδύεται ο Josef Bierbichler) είναι βαριά άρρωστος. Με τη Μάρθα (η οποία είναι η Alexandra Maria Lara) και τον Κουρτ ξεκινούν αυτό το road trip που καταλήγει στην Αμοργό. Δηλαδή η πορεία τους είναι: Από Γερμανία προς Ελβετία, περνούν από Ιταλία και καταλήγουν Αμοργό. Η γλώσσα της ταινίας είναι τα Γερμανικά.

* Πρόκειται για μια γερμανόφωνη παραγωγή, με σπαράγματα Ελληνικών και κάποια ελάχιστα Αγγλικά. Φαντάζομαι ότι στην Ιταλία θα ακουστούν κάποια Ιταλικά. Αλλά ο πυρήνας της παραγωγής είναι γερμανόφωνος.

– Πώς νιώθεις που παίζεις σε μία ταινία η οποία έχει βασιστεί σε ένα βιβλίο τόσο δημοφιλές σε άλλες χώρες, το μυθιστόρημα «Töchter» (Κόρες) της Γερμανίδας συγγραφέως Lucy Fricke;

* Δεν μου κάνει καμιά ιδιαίτερη διαφορά. Από τη στιγμή που σε αυτή τη δουλειά μπορώ να δω τον εαυτό μου και λέω «ναι», αν είναι best seller ή δεν είναι αυτό δεν μου δίνει κάποια επιπλέον αίσθηση.

– Μετά την καραντίνα και την πανδημία, η οποία δεν έχει φύγει ακόμα απ’ τη ζωή μας βέβαια, πώς βλέπεις την καλλιτεχνική δημιουργία; Πιστεύεις ότι όλο αυτό θα την επηρεάσει; Θα δημιουργήσει ίσως νέες φόρμες;

* Επηρεάζει ήδη. Ήδη βλέπουμε σε παγκόσμια κλίμακα φοβερές αλλαγές: ακυρώσεις, αναβολές, ματαιώσεις συναυλιών, θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών παραγωγών, τηλεοπτικών σειρών, αγωνισμάτων. Σίγουρα επηρεάζει. Πάντα όμως βρίσκει τρόπο η ανθρωπότητα, ακόμα και μέσα σε πολύ δύσκολους καιρούς, να επανευρίσκει ή να ανακαλύπτει τρόπους για να υπάρξει δημιουργικά. Είναι μια ανάγκη αυτή. Και εφόσον είναι ανάγκη, θα βρει τον δρόμο της. Δεν ξέρουμε πώς ακόμα, δεν ξέρουμε ούτε πόσο θα κρατήσει, δεν ξέρουμε πού θα πάει, δεν ξέρουμε τι μορφή και τι φόρμα θα μπορούσε να πάρει αυτό το κάτι καινούργιο… Οπότε θα γίνει. Ωστόσο κάποια πράγματα θεωρώ ότι είναι δύσκολο να αντικατασταθούν. Όσο για το θέατρο, αν ισχύει όλο αυτό που λένε με το πρωτόκολλο και τα λοιπά, εμένα μου φαίνεται πολύ δύσκολο να γίνουν έτσι παραστάσεις.

* Είναι μία κατάσταση η οποία βάζει τον άνθρωπο σε μια απόσταση, με ό,τι συνεπάγεται αυτό και σε σχέση με τον ψυχισμό του και τη διάθεσή του. Όλα αυτά σου απαγορεύουν την απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει θεατρική πράξη. Μια αγκαλιά ή ένα φιλί, το πλησίασμα των ανθρώπων, δεν ξέρω πώς μπορεί να υποκατασταθεί από κάτι άλλο. Δεν γίνεται. Υπάρχει πρόβλημα με τις ανάσες των ηθοποιών και όλα αυτά που συμβαίνουν συνήθως επί σκηνής. Παρ’ όλα αυτά μπορεί να υπάρξει κάτι άλλο, κάποιο υποπροϊόν το οποίο θεωρώ ότι ενδεχομένως να έχει κάποιο ενδιαφέρον να δούμε. Αλλά το ίδιο το θέατρο να υποκατασταθεί από κάτι άλλο, μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Αδύνατο.

* Ο ερχομός της πανδημίας με βρήκε στην Κρήτη όπου είχα οργανώσει κάποια σεμινάρια. Πριν αρχίσουν να σκληραίνουν τα μέτρα, επέστρεψα στην Αθήνα και χρειάστηκε να μπω στο αεροπλάνο. Όλη αυτή η διαδικασία και ο τρόμος που υπήρχε στα μάτια όλων ήταν κάτι πρωτόγνωρο.

* Με έπιασε πανικός καταρχάς για τους δικούς μου ανθρώπους, και ειδικά τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, τους γονείς μου, καθώς θεωρούσα βέβαιο ότι θα ‘ρθει όλη αυτή η καταστροφή, που βλέπαμε στις γειτονικές χώρες, και σε μας. Με θυμάμαι τις πρώτες μέρες να απολυμαίνω διαρκώς τα πάντα. Ήταν κάτι σαν αόρατος εχθρός. Πολλή τρέλα, μπορείς να οδηγηθείς σε τρέλα σε τέτοιες καταστάσεις. Ευτυχώς χαλάρωσα πολύ γρήγορα. Πέρα απ’ αυτό όμως, πέρασα φανταστικά. Κάποια στιγμή ευχόμουν να μην τελειώσει αυτό το πράγμα.

* Μένω στα Εξάρχεια. Όλη αυτή η ησυχία που υπήρχε εκείνα τα βράδια, που είχες την αίσθηση ότι κυριαρχούσε σ’ όλη την Αθήνα, ήταν κάτι ανεπανάληπτο. Το σκέφτομαι ακόμα και συγκινούμαι, δηλαδή το πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια πόλη, πόσο όμορφη μπορεί να είναι τη νύχτα μια πόλη, η Αθήνα συγκεκριμένα, να βγαίνεις στην ταράτσα ή στο μπαλκόνι σου και να μην ακούγεται τίποτα. Να βήχει κάποιος απ’ το Περιστέρι και να τον ακούς στα Εξάρχεια…

* Με ενοχλούσε βέβαια ότι έπρεπε να γράφω αυτό το χαρτάκι ή να στέλνω το SMS για να βγαίνω έξω. Μoυ κακοφαινόταν. Πέρα απ’ αυτό, πέρασα πολύ δημιουργικά. Κάπως δεν μου έλειψε τίποτα. Φυσικά έχοντας ανασφάλεια και άγχος και αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι επαγγελματικά, εργασιακά, σχεσιακά, σε όλα τα επίπεδα. Και με όλη αυτή τη θλίψη, τον πόνο και την οδύνη των ανθρώπων που καθημερινά χάνονταν παγκοσμίως. Αυτά τα πράγματα, ξέρεις, κάπως μου ‘λεγαν ότι «ώπα, δεν ζεις σ’ έναν παράδεισο, υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος που γίνεται όλο αυτό το πράγμα». Μακάρι να μας επιβαλλόταν αυτό δύο μήνες το χρόνο, χωρίς όμως να υπάρχουν απώλειες σε όλα αυτά τα επίπεδα που υπήρξαν. Ουτοπικό αυτό!

 

 

– Να αναφέρουμε ότι τα γυρίσματα της ταινίας «Οι Κόρες» γίνονται στην Αμοργό. Πώς βλέπεις εσύ την Αμοργό και τους ανθρώπους της; Από ό,τι ξέρω είναι η πρώτη φορά που έρχεσαι σε αυτό το νησί.

* Έχω να πω τα καλύτερα για τους ανθρώπους της Αμοργού με τους οποίους έχω συναναστραφεί, τους έχω συμπαθήσει όλους, την κυρία Ειρήνη, την κυρία Νίκη, την Αννίτα, την κυρία Σοφία, τη μικρή Σοφία, την Ελένη, τον Σταμάτη… Είναι πολύ φιλόξενοι άνθρωποι.

* Η αλήθεια είναι ότι λόγω της πανδημίας και επειδή τηρούμε πολύ αυστηρά το πρωτόκολλο σε σχέση με τα γυρίσματα, δεν έχουμε πολλές επαφές με τους ντόπιους. Και γενικά δεν έχουμε πολλές επαφές με ανθρώπους που έρχονται στο νησί, είμαστε κάπως μεταξύ μας. Κάνουμε επαναληπτικά τεστ για τον Covid-19, θερμομετρούμεθα καθημερινά, φοράμε συνεχώς μάσκες, είμαστε σε μια κατάσταση απομόνωσης, δεν έχουμε τόσο πολλή διάδραση με άλλο κόσμο. Και όταν γίνεται αυτό, γίνεται με απόσταση.

* Είναι ένα μεγάλο στοίχημα αυτό που συμβαίνει, είναι η πρώτη διεθνής παραγωγή που «τρέχει», μετά τον κορονοϊό, αυτή. Και θα λειτουργήσει ως οδηγός, θα είναι πολύ ενθαρρυντικό λοιπόν να καταφέρουμε να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα χωρίς να έχουμε κανένα πρόβλημα, και να μη γίνει καμιά στραβή που θα είναι δυσάρεστη για το μέλλον των παραγωγών γενικότερα.

-Έχεις πείρα από διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, καθώς έχεις παίξει σε πολλές ταινίες και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και το κοινό έχει αγαπήσει τις ερμηνείες σου. Πριν από κάποιες δεκαετίες στην Ελλάδα γυρίζονταν περισσότερες ξένες ταινίες: «Το Παιδί και το Δελφίνι», «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε» και άλλες… Η Ελλάδα έχει και το φως και το φυσικό τοπίο και τα αξιοθέατα, και βλέπουμε ότι σήμερα διαθέτει και τα κατάλληλα συνεργεία και τους καλούς ηθοποιούς για να υποστηρίξει μεγάλες παραγωγές. Γιατί πιστεύεις ότι για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξε μία κάμψη σε αυτό τον τομέα;

* Είναι ένα χαρακτηριστικό των Ελλήνων η εσωστρέφεια σε κάποιους τομείς. Δυστυχώς τις πιο πολλές φορές δεν στέφεται με επιτυχία για πολλούς λόγους η προσπάθεια της Ελλάδας να βγει προς τα έξω, να εξάγει πολιτισμό ή να τον υποδεχθεί. Ενώ είμαστε τόσο φιλικοί με τους τουρίστες, που είναι ένα πράγμα που στηρίζει την οικονομία μας πολλά χρόνια τώρα, κάτι ανάλογο δεν γινόταν σε σχέση με την υποδοχή μιας κινηματογραφικής παραγωγής. Ίσα ίσα, προβάλλουν τόσα εμπόδια και είναι τόσο μεγάλη η γραφειοκρατία στο να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό, που οι ξένες παραγωγές θα προτιμούσαν έναν άλλον όμορφο τόπο, όπως είναι η Μάλτα, όπως είναι η Κροατία, όπως είναι η Τουρκία. Εδώ μέχρι τώρα υπήρχε κάτι αφιλόξενο, υπήρχαν πολλά «όχι» σε προτάσεις. Φυσικά άλλες χώρες, πιο έξυπνες, άδραχναν τις ευκαιρίες και καρπώνονταν τα οφέλη.

* Πες μου τώρα εσύ γιατί δεν γινόταν όλο αυτό τόσα χρόνια; Δεν το θεωρούσαν σπουδαίο; Δεν θεωρούν ότι βοηθάει τον πολιτισμό, βοηθάει την οικονομία, βοηθάει τον τουρισμό; Να σου πω την αλήθεια μού φαίνεται αδιανόητο, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο. Ευτυχώς φαίνεται να αλλάζει η νοοτροπία.

* Πραγματικά, προσφέρεται τόσο πολύ αυτός ο τόπος για γυρίσματα όλες τις εποχές του χρόνου, έχει τόση ποικιλομορφία στα τοπία, από βουνά μέχρι θάλασσες, που πραγματικά θεωρώ ότι είναι ιδεατό μέρος για κινηματογράφηση. Ελπίζω να έρχονται όλο και πιο πολλές κινηματογραφικές παραγωγές εδώ πλέον.

* Ας θεωρήσουμε ότι ανήκει στο παρελθόν όλη αυτή η αντιμετώπιση που είχαν μέχρι τώρα οι ξένες παραγωγές και όλη αυτή η γραφειοκρατία και να ανοίξει καινούργια σελίδα σ’ αυτό το θέμα. Γιατί πραγματικά το έχουμε ανάγκη. Αν δεις είτε αμερικανικές παραγωγές είτε ευρωπαϊκές, είναι πολύ σπάνιο να παίζει κάποιος Έλληνας ηθοποιός, ενώ απ’ όλες τις υπόλοιπες χώρες υπάρχουν ηθοποιοί που συμμετέχουν.

* Οι Έλληνες δημιουργοί έχουν πάρει τα πάνω τους τα τελευταία 20 χρόνια. Κάνουν συνεχώς πράγματα, προσπαθούν να βρουν ποιοι είναι, να δουν πώς επικοινωνούν το έργο τους έξω. Βλέπουμε σε παραγωγές αυτού του είδους να παίζουν εξαιρετικά Έλληνες ηθοποιοί, άντρες και γυναίκες. Βλέπουμε πάλι άντρες και γυναίκες ηθοποιούς να βραβεύονται στο εξωτερικό, σε μεγάλα φεστιβάλ. Γίνονται κινήσεις, απλά πρέπει όλο αυτό να πατήσει σε σταθερό έδαφος, να υποστηριχτεί. Υπάρχει και το ερώτημα: Περιμένουμε κάτι αλήθεια απ’ την Πολιτεία ή δεν περιμένουμε;

-Συνάδελφοί σου δημιούργησαν την πρωτοβουλία Support Art Workers, μια πρωτοβουλία για την υποστήριξη των Τεχνών. Πιστεύεις ότι ήταν ευνοϊκό το έδαφος ώστε να δημιουργηθεί αυτή η πρωτοβουλία τώρα; Ελπίζεις κάτι απ’ αυτό;

* Όχι, δεν ελπίζω τίποτα. Αλλά συμφωνώ 1.000% στο ότι έπρεπε να γίνει. Κατά καιρούς προκύπτουν ανοίγματα στον χώρο και στον χρόνο. Όπως ένα άνοιγμα συνέβη τώρα. Δικαίως δημιουργήθηκε το Support Art Workers. Πάντα σε περιόδους κρίσεων υπάρχει αυτή η δυνατότητα, υπάρχει αυτό το άνοιγμα στον χρόνο, που προσφέρεται για ενδοσκόπηση και για συσπείρωση και για δημιουργία συλλογικότητας. Το ότι δεν ελπίζω εγώ προσωπικά τίποτα απ’ αυτό, είναι άλλο θέμα. Αλλά ευτυχώς που έγινε, γιατί υπάρχουν όντως πολύ μεγάλα και σοβαρά θέματα να συζητηθούν, να παρθούν αποφάσεις. Έχουμε ένα Σωματείο το οποίο χρειάζεται μεγάλη ενίσχυση. Έχουμε αφεθεί στην τύχη μας, είμαστε βορά στα χέρια τού κάθε εργοδότη κι είναι πολύ μεγάλη η δική μας ευθύνη για όλο αυτό. Ευελπιστώ τουλάχιστον τα εργασιακά μας δικαιώματα να προστατευθούν. Αν ελπίζω όμως σε κάτι και προσδοκώ να γίνει, είναι τουλάχιστον αυτό: να υπάρχει μια συνθήκη η οποία δεν θα αφήνει να γίνονται αυτές οι φρικαλεότητες που επιτρέπουμε πολλά χρόνια να γίνονται. Απλήρωτες πρόβες, χωρίς συμβόλαια, απλήρωτοι καλλιτέχνες… Λέω μερικά μόνο, είναι πολλά.

***

Επιστροφή στην κανονικότητα

-Θέλεις να πούμε τι θα κάνεις αμέσως μετά; Τι σχέδια έχεις;

* Συζητάω διάφορα πράγματα. Το μόνο που έχω κλείσει είναι μία δουλειά με τη Μάρθα Φριντζήλα. Θα είμαι με τη Μάρθα, τον Θάνο Τοκάκη, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού και θα παρουσιάσουμε τη «Μήδεια». Τρεις ηθοποιοί και τρεις μουσικοί επί σκηνής. Η Μάρθα πάντα υπήρχε στο μυαλό μου και την εκτιμώ πολύ σαν καλλιτέχνιδα.

Μια ευχή

*Εύχομαι καλό καλοκαίρι και να τελειώσει αυτό το πράγμα με έναν τρόπο. Μπορεί να είμαι εγώ παράξενος αλλά υπάρχει κάτι που μου ’κανε εντύπωση και πρέπει να το πω. Με το που σταμάτησε η καραντίνα, είδα κόσμο να πέφτει ο ένας πάνω στον άλλον, να είναι τρελαμένοι για να πιουν και να ξεδώσουν… Και με φρίκαρε πάρα πολύ άσχημα αυτό το γεγονός.

* Αυτή η ηρεμία που προέκυψε και που ξαφνικά είχες απαλλαγεί και από τις τύψεις σου ότι «όλοι κάτι κάνουνε κι εγώ δεν κάνω μόνο». Όλος ο κόσμος είναι παραγωγικός κι εγώ αισθάνομαι ότι δεν είμαι παραγωγικός. Αυτό δεν υπήρχε στην καραντίνα. Όλοι έπρεπε να καθίσουμε μέσα, όλοι. Δεν κουνιόταν τίποτα. Οπότε με τι έρχεσαι αντιμέτωπος τότε; Κι αν έρχεσαι με κάτι αντιμέτωπος, τι σου αφήνει αυτό το πράγμα, σαν επίγευση ή επίγνωση, της ύπαρξής σου, της οντότητάς σου, τι σου αφήνει; Γιατί αυτό που βλέπω μετά, το «άιντε όλοι, μπαρ», μου κάνει ότι δεν αφήνει τίποτα, δεν μετακινήθηκε τίποτα. Δεν είναι ότι δεν το περιμένω, ούτε ότι πέφτω απ’ τα σύννεφα, αλλά νιώθω στενάχωρα.

 

Η συνέντευξη με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου έγινε στο χώρο του ξενοδοχείου – εστιατορίου – καφέ μπαρ “Λακκί” στην Αιγιάλη της Αμοργού

 

  • Φωτογραφίες: catisart.gr

Διαβάστε επίσης:

«Daughters» της Lucy Fricke: Στην Αμοργό γυρίζεται η πρώτη ευρωπαϊκή ταινία μετά την καραντίνα

Η ταινία

Κόρες | Σκηνοθεσία: Nana Neul | Σενάριο: Lucy Fricke, Nana Neul | Παραγωγή: Bettina Brokemper, Γιώργος Καρναβάς, Κωνσταντίνος Κοντοβράκης, Simone Gattoni | Πρωταγωνιστούν: Birgit Minichmayr, Alexandra Maria Lara, Josef Bierbichler, Giorgio Colangeli, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Μιχάλης Σαράντης, Αλεξανδρος Μυλωνάς, Ζωή Ρηγοπούλου και Δημήτρης Βερύκιος | Διεύθυνση Φωτογραφίας: Bernhard Keller | Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Christiane Krumwiede, Εύα Γουλάκου | Ενδυματολόγος: Ulrike Scharfschwerdt | Μακιγιάζ: Antje Bockeloh, Katrin Schneider, Δήμητρα Γιατράκου | Μοντάζ: Stefan Stabenow | Μουσική: Jörg Martin Wagner, Henning Grambow

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1982 στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ έχει και πτυχίο κοινωνικού λειτουργού.

Οι συμμετοχές του Ανδρέα Κωνσταντίνου σε κινηματογραφικά έργα:

2007 Ψυχραιμία
2010 arTherapy
2010 Ο θάνατος που ονειρεύτηκα
2011 Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά
2011 Παράδεισος
2013 Μικρά Αγγλία
2015 Όχθες / Riverbanks
2015 Ουζερί Τσιτσάνης
2016 Γυρίζοντας τον κόσμο / The Stopover / Voir Du Pays
2017 Success Story
2017 Το τελευταίο σημείωμα
2018 Η Σιγή των Ψαριών όταν Πεθαίνουν / The Silence of the Dying Fish
2019 Ακίνητο Ποτάμι / Still River
2019 Βασιλικός
2019 Η Σιωπή του Δάσους
2019 Ευτυχία

Οι συμμετοχές του Ανδρέα Κωνσταντίνου σε θεατρικά έργα:

2008 Εχθροί εξ αίματος
2009 Πεθαίνω σαν χώρα
2010 Γλυκό πουλί της νιότης
2011 Πλατόνοφ
2012 Αμφιτρύων
2012 Ο Ορφέας στον Άδη
2014 Εργασία Βάκχες
2017 Moth
2017 – 2018 & 2018 – 2019 Έντα Γκάμπλερ / Ξενοδοχείο Μπάγκειον
2018 Άγγελος εξολοθρευτής / Πειραιώς 260 / Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου
2018 – 2019 Ιβάνωφ / Θέατρο Οδού Κυκλάδων “Η νέα σκηνή” Λευτέρης Βογιατζής
2018 – 2019 Οθέλλος / Υπόγειο Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν

*Έπαιξε στο πρώτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς “Άγριες μέλισσες” (Σέργιος Σεβαστός – επαναλαμβανόμενος ρόλος). Σκηνοθεσία: Λευτέρης Χαρίτος – Σπύρος Μιχαλόπουλος – Σταμάτης Πατρώνης

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑνδρέας Κωνσταντίνου: Ένας αέρας ανήσυχος, ένα κοίτασμα χρυσού…

Related Posts