Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Με την Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη και σε σκηνοθεσία της Σοφίας Φυτιάνου ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο θεατρικός μονόλογος «Είσαι Μουσική» του Δημήτρη Καρά.
«O εγκέφαλος φαίνεται να έχει μια ειδική περιοχή, την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “ποιητική μνήμη”, που καταγράφει ό,τι μας γοητεύει ή μας αγγίζει και κάνει τη ζωή μας όμορφη», γράφει ο Μίλαν Κούντερα.
Η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Έχει τη μοναδική δύναμη να μιλά κατευθείαν στην καρδιά, να ξυπνάει αναμνήσεις, να προκαλεί συναισθήματα, και να εκφράζει όσα δεν χωράνε στις λέξεις.
Στο θεατρικό μονόλογο «Είσαι Μουσική» του Δημήτρη Καρά, μία νέα γυναίκα, μια ποιητική παρουσία, η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, μας παίρνει από το χέρι και μας δείχνει την ομορφιά και τη φρίκη που έζησε ως παιδί δίπλα σε μία χαρισματική μητέρα η οποία υπέφερε από νευρική ανορεξία. Η μουσική όμως θα είναι πάντα εκεί για να δώσει φωνή σε μαμά και κόρη όταν ασφυκτιούν, όταν πνίγονται, όταν νιώθουν πως τα λόγια δεν αρκούν.
«Η σχέση με τη μητέρα μας είναι μια σχέση που μας καθορίζει σημαντικά», σημειώνει η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη. Γι’ αυτό η ηρωίδα μας ακολουθεί ένα ταξίδι στο χρόνο μέσα από τα μάτια μιας αθώας παιδικής ψυχής και δημιουργεί ένα ψηφιδωτό φτιαγμένο με γέλια και με δάκρυα, και μια ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.
«Όταν η μνήμη συναντά τη φαντασία, παίρνει σάρκα και οστά», εξηγεί η Αναστασία Ραφαέλα στο catisart.gr.
Ξεκινάμε εδώ τη συνομιλία μας μαζί της, σαν συνέχεια της συνέντευξης που είχαμε κάνει τον Απρίλιο του 2016, όταν η αγαπημένη μας ηθοποιός βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της βήματα. Εν τω μεταξύ η δράση έκανε να περνούν γρήγορα οι ώρες της και αργά τα χρόνια της.
Ο θεατρικός μονόλογος «Είσαι Μουσική» του Δημήτρη Καρά θα παίζεται στο Θέατρο Nous – Creative space από τις 18 Νοεμβρίου 2025 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Ραφαέλα, τι δεν ξεχνάς από τα παιδικά σου χρόνια;
*Τον τρόπο που έβλεπα τον κόσμο. Την αίσθηση ταυτότητας και ελευθερίας. Το παιχνίδι στη φύση.
Πώς ήταν τα χρόνια της εφηβείας σου;
*Επανάσταση, αλλά πιο πολύ εσωτερική. Δεν είναι τυχαίο που στα δεκαπέντε μου αποφάσισα πως θα γίνω ηθοποιός. Ήταν κομμάτι μιας μεγαλύτερης εσωτερικής αναθεώρησης των πραγμάτων όπου το να βρω τη δική μου φωνή ήταν το πρώτο και κύριο ζητούμενο.
Πώς και πότε μπήκε το θέατρο στη ζωή σου;
*Το θέατρο ήρθε στη ζωή μου στα παιδικά μου χρόνια. Τόσο με παραστάσεις στις οποίες είχα πάρει μέρος όσο και κυρίως με παραστάσεις που έβλεπα. Ασκούσε μια ακατανίκητη γοητεία στα μάτια μου αλλά πέρασαν αρκετά χρόνια ώσπου να συνειδητοποιήσω πως με αυτό ήθελα να ασχοληθώ. Το εξέφρασα πρώτη φορά στην εφηβεία κι από τότε άρχισα να παίζω σταθερά σε παραστάσεις του σχολείου.
Αυτή την περίοδο θα παρουσιάσεις τον θεατρικό μονόλογο «Είσαι μουσική» του Δημήτρη Καρά σε σκηνοθεσία της Σοφίας Φυτιάνου στο Θέατρο «Nous». Ποιο στοιχείο του έργου πιστεύεις ότι θα κινήσει το ενδιαφέρον του κοινού;
*Το ίδιο το θέμα του. Η σχέση με τη μητέρα μας είναι μια σχέση που μας καθορίζει σημαντικά.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις τον χαρακτήρα που υποδύεσαι;
*Υποδύομαι πολλούς χαρακτήρες μέσα στο έργο, όλοι φωτίζονται από το βλέμμα της αφηγήτριας που είναι ο βασικός μου ρόλος, και που η δική της μνήμη τούς δίνει ζωή. Ωστόσο και η ίδια η αφηγήτρια παρακολουθεί τον εαυτό της να γίνεται παιδί. Το πρόσωπο λοιπόν αυτό που λέει την ιστορία είναι ένα πρόσωπο που διακρίνεται για τις ευαισθησίες του, την οξυμένη αντίληψη, το θάρρος, το ψυχικό σθένος, το χιούμορ, την ενσυναίσθηση και την ικανότητα να αγαπά με όλη του την καρδιά.
Τα μυστικά της οικογένειας πρέπει πάντα να μένουν μυστικά;
*Τίποτα δεν μένει μυστικό. Όλα αποκαλύπτονται κι όχι απαραίτητα με λέξεις. Όλα μας διαποτίζουν γιατί είμαστε όντα με νοητική αλλά και συναισθηματική νοημοσύνη. Συνηθίζουμε να αποκαλούμε μυστικά, όσα δεν ειπώθηκαν αλλά άφησαν μέσα μας συναισθηματικό αποτύπωμα τέτοιο που πρέπει να το αναγνωρίσουμε και να το επισκεφτούμε ξανά για να μπορέσουμε να το κάνουμε λέξεις και να το αποδεχτούμε ως μέρος της δικής μας πορείας.
Στο ερώτημα της σκηνοθέτιδας «Πώς συγχωρείς αυτό που δεν εξηγήθηκε ποτέ», ποια είναι η απάντηση;
*Την απάντηση θα τη βρει κανείς μέσα του, παρακολουθώντας αυτή την ιστορία.
Ο συγγραφέας Δημήτρης Καράς από πού έχει επηρεαστεί για να γράψει αυτόν τον μονόλογο;
*Από την ίδια τη ζωή και φυσικά από τις καλλιτεχνικές του επιρροές.
Ποια ήταν η άποψη της Σοφίας Φυτιάνου σε αυτό το ταξίδι στη μνήμη;
*Αρχικά να πω, πως με τη Σοφία δουλέψαμε πάρα πολύ. Δοκιμάσαμε πάρα πολλά πράγματα και συζητήσαμε πολύ το κείμενο σε βάθος και αυτό απαιτεί ουσιαστική παρουσία, γενναιοδωρία, ενδιαφέρον πηγαίο για τη διαδικασία. Οπότε θέλω να πω κι από εδώ, ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Όλη η παράσταση κινείται γύρω από τον άξονα της μνήμης. Όταν η μνήμη συναντά τη φαντασία, παίρνει σάρκα και οστά. Έτσι ζωντανεύουν οι εικόνες του παρελθόντος με τρόπο που φωτίζουν το παρόν της ηρωίδας.
Για ποιον λόγο κάποιος θα πρέπει κάποιος να αναζητήσει το «Είσαι μουσική» στο θέατρο «Nous»;
*Για την ίδια την ιστορία που αφηγείται και για τον τρόπο που αυτή η ιστορία ζωντανεύει στη σκηνή.
Πείσμα και φαντασία. Πόσο απαραίτητα είναι στο θέατρο;
Είναι πολύ απαραίτητα και καλλιεργούνται όταν σε ενδιαφέρει πραγματικά αυτή η δουλειά. Θεωρώ το ενδιαφέρον ως το πιο σημαντικό στοιχείο για το θέατρο και για κάθε επάγγελμα δηλαδή.
Ποια είναι τα πλάνα σου για το άμεσο μέλλον;
*Συμμετέχω για τρίτη χρονιά στην παράσταση για παιδιά «ΠΟΥΠΟΥΛapp» της ομάδας «Κοπέρνικος», σε σκηνοθεσία Φοίβου Συμεωνίδη που θα παίζεται στο θέατρο «Αργώ» κάθε Κυριακή μαζί με μια εξαιρετική ομάδα συνεργατών. Ταυτόχρονα ξεκινάω πρόβες για μία επόμενη συνεργασία, που θα ανακοινωθεί σύντομα και αφορά το δεύτερο μισό της σεζόν.
Είσαι ανοιχτή στις αλλαγές;
*Ναι, η ζωή μας είναι μία διαρκής αλλαγή. Μια διαρκής μεταμόρφωση. Μου αρέσει πολύ αυτό. Έχω αποδεχτεί ότι όλα τα στάδια της ζωής είναι ωραία, αρκεί να μπορείς να βρίσκεις την επαφή με τον εαυτό σου καθώς τα ζεις. Αυτό για εμένα σημαίνει να εντοπίζω και τις αλλαγές μέσα μου, καθώς μεγαλώνω.
Ποιο είναι το συναίσθημά σου όταν μία παράσταση ρίχνει αυλαία;
*Νιώθω ότι ένας κύκλος κλείνει. Με συγκινεί αυτή η συνειδητοποίηση και ο αποχωρισμός, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη όμως που είχα την ευκαιρία να το ζήσω και πάντα έχω περιέργεια και ενθουσιασμό για το επόμενο βήμα.
Εμπλέκεσαι συναισθηματικά στις δουλειές που συμμετέχεις;
*Στη δουλειά μου προσπαθώ να φανταστώ και να πλησιάσω τον τρόπο που βλέπει κάποιος άλλος άνθρωπος / χαρακτήρας τον κόσμο. Κάνω χώρο δηλαδή μέσα μου για μία άλλη άποψη, για μία άλλη ψυχή. Ωστόσο τα ερωτήματα που μου γεννά κάθε έργο με απασχολούν και προσωπικά, φωτίζουν και πλευρές δικές μου, με εμπλουτίζουν νοητικά και συναισθηματικά.
Για ποιο λόγο θα έλεγες «μπράβο» στον εαυτό σου;
*Γιατί έχει συνειδητοποιήσει πως το να λέει μπράβο για όλα τα μικρά σημαντικά βήματα που κάνει και ο ίδιος αλλά και οι άλλοι είναι πολύ σημαντικό.
Πες μου κάτι που σε ενθουσίασε πρόσφατα;
*Με ενθουσιάζουν τα λουλούδια στο μπαλκόνι μου. Σταθερά, καθημερινά όταν τα ποτίζω και τα βλέπω να ψηλώνουν. Έχω πολύ μεγάλη αγάπη στη φύση, στα δέντρα, τα ζώα, τα ποτάμια, τα βουνά, τη θάλασσα.
Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην κοινωνία μας σήμερα;
*Να βρίσκεις την ανάσα, τη φωνή και την υπόστασή σου και ως μέλος της κοινωνίας να παλεύεις να κάνεις το καλύτερο μαζί με τους άλλους, να βοηθάς, να νοιάζεσαι, να διεκδικείς έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ειρηνικό, πιο ανθρώπινο.
Ποια σκέψη σε συνοδεύει τις περισσότερες ώρες της ημέρας;
*Όλα μπορούν να συμβούν.
Πώς ορίζεις την αγάπη;
*Ως σκοπό της ζωής του ανθρώπου.
Μια ευχή για το μέλλον;
*Ειρήνη. Υγεία. Ανθρωπιά.
Ραφαέλα σε ευχαριστώ πολύ για τη συζήτηση.
*Κι εγώ ευχαριστώ πολύ.
***
Διαβάστε επίσης:
Αναστασία – Ραφαέλα Κονίδη, η διάφανη αστραπή που εξερευνώντας έφτασε στην Αντιγόνη
***
Την Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη μπορούμε να τη δούμε στον θεατρικό μονόλογο του Δημήτρη «Είσαι μουσική», σε σκηνοθεσία της Σοφίας Φυτιάνου, στο θέατρο «Nous».
Η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη στον θεατρικό μονόλογο «Είσαι Μουσική» του Δημήτρη Καρά
***
…και στην παράσταση για παιδιά «ΠΟΥΠΟΥΛapp» της ομάδας «Κοπέρνικος», σε σκηνοθεσία Φοίβου Συμεωνίδη, στο θέατρο «Αργώ».
«ΠΟΥΠΟΥΛapp» για μικρούς και μεγάλους κάθε Κυριακή στο «Αργώ» από την Ομάδα «Κοπέρνικος»
