ΑΛΝΤΑ ΜΕΡΙΝΙ (1931-2009)
Γεννημένη στο Μιλάνο το 1931, η Άλντα Μερίνι έζησε μια καθόλα (δια)ταραγμένη ζωή, μπαινοβγαίνοντας σε άσυλα και αναλώνοντας το εγγενές «πάθος» της σε ανεκπλήρωτους και μοιραίους έρωτες. Εξέδωσε γύρω στις 20 ποιητικές συλλογές και αυτοβιογραφικά σημειώματα και το 1996 τιμήθηκε με το περιώνυμο Premio Viareggio για το σύνολο έργο της. Είχε μάλιστα προταθεί από τη Γαλλική Ακαδημία και για το βραβείο Νόμπελ.
Ο έρωτας, το θείο, η ποίηση, το αέναο ταξίδι αναζήτησης του (γυναικείου) «εγώ» και η σχέση με τους άλλους αποτελούν τους βασικούς άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ποίησή της, η οποία διαχέεται από λυρισμό, ερωτισμό, μυστικισμό και την τεχνική της αντίστιξης.
ΤΟ ΠΑΛΤΟ
Ένα κάποιο παλτό έμεινε πολύ καιρό στο σπίτι, ήταν από καλό μαλλί λαναρισμένο με τέχνη, ένα παλτό με πολλά μπαλώματα χιλιοφορεμένο και χιλιογυρισμένο απ’ την ανάποδη ήταν το περίγραμμα του μπαμπά μας, η φιγούρα του, πότε ανήσυχη πότε χαρούμενη. Κρεμασμένο σ’ ένα γαντζάκι ή στο πορτμαντό είχε πάρει μια όψη υποταγής∙ μέσα απ’ το αρχαίο εκείνο παλτό γνώρισα τα μυστικά του πατέρα μου, ενώ ζούσε έτσι, στη σκιά.
ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΛΕΦΤΑ
Έχω ανάγκη από αισθήματα που εκφράζονται με λέξεις, από λέξεις διαλεγμένες με σοφία από λουλούδια που τα λένε σκέψεις από ρόδα που λέγονται παρουσίες από όνειρα που περιβάλλουν τα δέντρα
από τραγούδια που σέρνουν τ’ αγάλματα σε χορό από άστρα που μουρμουρίζουν στ’ αυτί των εραστών. Έχω ανάγκη από ποίηση, τη μαγεία τούτη που κατακαίει την πεζότητα των λέξεων που διεγείρει τα συναισθήματα και δίνει χρώματα πρωτόγνωρα.
ΚΙ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ ΣΑΣΤΙΣΑ
Κι εγώ, όπως εσείς, σάστισα καθώς έκλεβα τη ζωή, απόβλητη από την επιθυμία μου για έρωτα. Κι εμένα, όπως εσάς, δεν μ’ άκουσαν κι είδα τις μπάρες της σιωπής να θεριεύουν γύρω μου και να μου ξεριζώνουν τα μαλλιά. Κι εγώ, όπως εσείς, έκλαψα γέλασα, ήλπισα. Κι εγώ, όπως εσείς, ένιωσα να μου ξεσκίζουν τα ρούχα απ’ το σώμα κι όταν μου ’διναν στο χέρι την ντροπή μου έτρωγα ντροπή κάθε μέρα. Κι εγώ, όπως εσείς, συνέτρεξα τον εχθρό, πίστεψα στα φτωχικά μου ρούχα, και ρώτησα να μου πουν τι είναι ο Κύριος, κι έπειτα απ’ την ιδέα της ύπαρξής του άντλησα δύναμη για να νιώσω το μαρτύριο να πετά γύρω μου σαν ζωντανό περιστέρι. Κι εγώ, όπως εσείς, στον έρωτα ξοδεύτηκα μόνη μακριά ακόμη κι από τον αναστάντα Χριστό. Κι εγώ, όμως, όπως εσείς, επέστρεψα στην τέχνη τ’ ανθρώπινου πόνου, που είναι τέχνη δική μου.
ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ
Είμαι μια γυναίκα σε απόγνωση, που πια δεν βρίσκει πουθενά γαλήνη, περιφρονημένη από τον κόσμο, που οι περαστικοί κοιτούν καχύποπτα και με κακία, Μια ψυχή είμαι κρεμασμένη σ’ έναν σταυρό, Που την έχουν πατήσει, την έχουν χλευάσει, την έχουν φτύσει, Τώρα πια μόνο τα μάτια μ’ απομένουν που τα σηκώνω στον ουρανό εκλιπαρώντας σε να ξετινάξεις απ’ τα σπλάχνα μου την κάθε οδύνη.
ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Συχνά επαναλαμβάνω ψιθυρίζοντας πως με τις θύμισες πρέπει να ζω μόνο όταν θα μου ‘χουν απομείνει λίγες μέρες. Κείνο που πέρασε μοιάζει να μην υπήρξε ποτέ. Το παρελθόν θηλιά που σφίγγει το λαρύγγι του μυαλού κι απομυζά ενέργεια απ’ το παρόν μου. Το παρελθόν δεν είναι άλλο από καπνός για όσους δεν το ’χουν αντικρίσει. Ό,τι έχω ήδη δει, πια δεν αξίζει τίποτα. Το παρελθόν και το μέλλον δεν υπάρχουν στ’ αλήθεια, ψευδαισθήσεις εφήμερες. Πρέπει να λυτρωθώ απ’ τον χρόνο, και να ζήσω το παρόν, γιατί άλλος χρόνος δεν υπάρχει από τούτη δω την εξαίσια στιγμή.
