28.2 C
Athens
Πέμπτη 23 Μαΐου 2024

«Ακριβή μου ζωή» της Alice Munro: Τσακισμένες ζωές με φόντο το επαρχιακό τοπίο του Καναδά

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

H Καναδή συγγραφέας, Άλις Μονρό (Alice Munro), τιμημένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2013 είναι γνωστή, κυρίως, για τα διηγήματά της κι έχει αποκληθεί «θηλυκός Τσέχοφ».

Η Άλις Μονρό – Laidlaw το πατρικό της όνομα- γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου του 1931 στο χωριό Γουίνγκαμ της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Ο πατέρας της ήταν αγρότης και η μητέρα της δασκάλα.

Το πρώτο διήγημα

Το 1950, ενώ σπούδαζε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο, δημοσίευσε το πρώτο της διήγημα με τίτλο The Dimensions of a Shadow (Οι διαστάσεις της σκιάς). Κατά τη διάρκεια των σπουδών της δούλεψε ως σερβιτόρα, αγρεργάτρια και βιβλιοθηκονόμος.

Το 1951 παντρεύτηκε τον Τζέιμς Μονρό, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Το 1963 η οικογένεια μετακόμισε στην πόλη Βικτώρια, όπου άνοιξε το βιβλιοπωλείο Munro’s Books, το οποίο λειτουργεί έως σήμερα. Το 1972 το ζευγάρι χώρισε.
Ο Χορός των Χαρούμενων Σκιών

Η Μονρό γνώρισε αμέσως την αποδοχή, με την πρώτη της συλλογή διηγημάτων Dance of the Happy Shades (Ο Χορός των Χαρούμενων Σκιών), που τιμήθηκε το 1968 με κρατικό βραβείο.

Ακολούθησαν και άλλες τιμητικές διακρίσεις, με κορυφαίες το αγγλόφωνο βραβείο Μπούκερ για το σύνολο του έργου της και φυσικά το Νόμπελ Λογοτεχνίας, που ανακοινώθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2013 και ήταν έκπληξη για τους διεθνείς λογοτεχνικούς κύκλους.

Ωστόσο, οταν ανακοινώθηκε η βράβευσή της, τον θαυμασμό για το έργο της εξέφρασαν δημόσια, μεταξύ άλλων, οι συγγραφείς Μάργκαρετ Άτγουντ, Α.Σ. Μπάιατ, Ανν Ενράιτ, Κολμ Τόιμπιν, Τζόναθαν Φράνζεν κ.ά.

Συνολικά, η Άλις Μονρό έχει εκδώσει εννέα συλλογές διηγημάτων και ένα μυθιστόρημα.

«Αυθεντία στο σύγχρονο διήγημα»

Η μυθοπλασία της τοποθετείται συνήθως στην ιδιαίτερη πατρίδα της, στα νοτιοδυτικά του Οντάριο. Η Σουηδική Ακαδημία, που απονέμει τα Νόμπελ, χαρακτηρίζει τη Μονρό «αυθεντία στο σύγχρονο διήγημα». Τον Απρίλιο του 2013 «έχασε» τον δεύτερο σύζυγό της, τον γεωγράφο Τζέραλντ Φρέμλιν, τον οποίο είχε παντρευτεί το 1976.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της “Πάρα πολλή ευτυχία”,  “Μ’ αγαπάει δεν μ’ αγαπάει”, “Η αγάπη μιας καλής γυναίκας”, “Απόδραση“, “Ακριβή μου ζωή” (όλα από το Μεταίχμιο), ενώ διήγημά της συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό τόμο Της αγάπης μου ο σπουργίτης πέταξε (Libro).
Ακριβή μου ζωή»: Η τελευταία και σκοτεινότερη συλλογή διηγημάτων της Alice Munro

Ένας στρατιώτης που επιστρέφει στην πατρίδα από τον πόλεμο και αποφεύγει -με απροσδόκητο τρόπο και για ανεξήγητο λόγο- να δει τη μνηστή του. Μια πλούσια κληρονόμος που έρχεσαι αντιμέτωπη με τον εκβιασμό. Μια μητέρα που διαπράττει μοιχεία πλάι στο παραμελημένο παιδί της. Ένας πατέρας τσακισμένος από τις ενοχές. Μικρές ζωές συνηθισμένων ανθρώπων με φόντο το επαρχιακό τοπίο του Καναδά και μουσική υπόκρουση τον ήχο του τρένου σχεδόν σταθερά στο βάθος φωτίζονται από τη διορατικότητα και το απαράμιλλο αφηγηματικό χάρισμα της Καναδής νομπελίστριας και αιφνιδιάζουν με την παράξενη και ενίοτε επικίνδυνη τροπή τους. Το έργο κλείνει με τέσσερις αυτοβιογραφικές ιστορίες, τέσσερα παραμύθια της παιδικής ηλικίας της ίδιας της Munro, που μιλούν για το πόσο απροσδόκητα κανονική αλλά και ακριβή είναι η ζωή.

«Πράγματι, η παρομοίωση της Λογοτεχνίας με οίκο που η κατάκτησή του είναι διαδικασία επίπονη αλλά απολαυστική θα μπορούσε να συγκριθεί με την αναγνωστική εμπειρία των διηγημάτων της Munro: ο αναγνώστης εισέρχεται σ’ έναν οικείο χώρο, που σταδιακά μετατρέπεται σε παράξενο και ανοίκειο. Όπως οι πίνακες του Έντουαρντ Χόπερ, τα διηγήματα της Munro υπαινίσσονται περισσότερα απ’ όσα απεικονίζουν», γράφει η Ντόρα Μακρή, (Η Καθημερινή της Κυριακής).
Η δε Αμάντα Μιχαλοπούλου, (Τα Νέα) συμπληρώνει: «Με τα διηγήματα της Munro αισθάνεσαι ότι έχεις διαβάσει ένα μυθιστόρημα σε δύο ώρες»,
«[…] Νιώθουμε οικείοι με τα πρόσωπα της Munro… Είναι κάποιοι από μας, που τους είδαμε, τους φανταστήκαμε, τους προσπεράσαμε και τους αναγνωρίζουμε τώρα που η συγγραφέας τους στήνει μπροστά μας σαν τοτέμ που φυλάσσουν έναν ερειπωμένο παράδεισο όπου παραμένουν οι αναμνήσεις, τα κατεστραμμένα τους αισθήματα και οι επιθυμίες τους να υπάρξουν από εδώ και στο εξής, αφήνοντας πίσω όσα τους πλήγωσαν», προσθέτει ο Αναστάσης Βιστωνίτης στο «Βήμα της Κυριακής».

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -