Του Παναγιώτη Μήλα
[email protected]
Το 1942 ο καθηγητής Σπήλιος – Σπυρίδων Πολυδώρου μετατέθηκε στο Γυμνάσιο Καλαβρύτων. Όταν, στις αρχές Δεκεμβρίου 1943, Γερμανικά Τμήματα κινήθηκαν από Πάτρα, Αίγιο, Τρίπολη και Κόρινθο, προς Καλάβρυτα, μετά τη μάχη της Κερπινής, όπου συνελήφθησαν οι Γερμανοί Αιχμάλωτοι, προσπάθησε να πείσει τον Γυμνασιάρχη Καλαβρύτων αείμνηστο Αντώνιο Οικονόμου, τους καθηγητές και άλλους Καλαβρυτινούς, να φύγουν προς την ύπαιθρο, από σοβαρό φόβο του για αντίποινα των κατακτητών μετά την εκτέλεση των αιχμαλώτων στις 7 προς 8 Δεκεμβρίου στο Χελμό, αλλά απέτυχε.
Πέτυχε όμως να τους πείσει να κλείσουν τουλάχιστον το Γυμνάσιο ώστε οι 250 μαθητές από τα γύρω χωριά να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Έτσι κι έγινε. Το Γυμνάσιο έκλεισε, οι 250 μαθητές επέστρεψαν στα χωριά τους και σώθηκαν Δεν είχαν την τύχη των συμμαθητών τους που έμεναν μόνιμα στα Καλάβρυτα.
Μετά το Ολοκαύτωμα (13 Δεκεμβρίου 1943), και συγκεκριμένα το Φεβρουάριο του 1944, ο Γενικός Επιθεωρητής του ανέθεσε ως Γυμνασιαρχεύοντα, τη μεταφορά του Γυμνασίου Καλαβρύτων στην Κέρτεζη.
Εκεί, το Σχολείο λειτούργησε μέχρι την επαναλειτουργία του στα Καλάβρυτα. Όταν ήδη ο Σπήλιος Πολυδώρου είχε προαχθεί σε Γυμνασιάρχη διαδεχθείς τον αείμνηστο Ευσέβειο Κηπουργό, το πένθος κυριαρχούσε στην ερειπωμένη πόλη και οι μαθητές έρχονταν στο Σχολείο κάθε πρωί χλωμοί και φοβισμένοι.
Για το λόγο αυτό, καλούσε τις χήρες μητέρες και τους έκανε συστάσεις αλλαγής της συμπεριφοράς τους στο σπίτι για διόρθωση του κακού.
Παράλληλα, με τη βοήθεια μερικών επιστημόνων πρωτοστάτησε στην ίδρυση Σωματείου με την επωνυμία «Μουσικοφιλολογικός Σύλλογος Καλαβρύτων». Ζήτησε όργανα από στρατιωτικές μονάδες, του χορηγήθηκαν περί τα 80 μουσικά όργανα, άλλα σε καλή κατάσταση, άλλα με βλάβες και πολλά μη χρησιμοποιήσιμα.
Κάλεσε από την Πάτρα μουσικοδιδάσκαλο, μοιράστηκαν τα όργανα σε Καλαβρυτινόπουλα και η ενασχόληση των παιδιών με τη μουσική, με παράλληλες διοργανώσεις διαφόρων εκδηλώσεων και χοροεσπερίδων, άλλαξε λίγο το κλίμα και απάλυνε τη θλίψη από τις πονεμένες ψυχές των μανάδων και των παιδιών από την κτηνωδία των κατακτητών.
Το 1955 μετατέθηκε στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Πατρών και επί της θητείας του εκεί κτίσθηκε νέο διδακτήριο, εκλέχθηκε δε και Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Αχαΐας. Το 1960 μετατέθηκε, αρχικά, στο Γυμνάσιο Κηφισιάς Αττικής όπου επί της εκεί θητείας του φρόντισε και βρέθηκε οικόπεδο όπου ανηγέρθη νέο διδακτήριο και στη συνέχεια στο 6ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, όπου το 1968 περάτωσε με 35ετια την στη δημόσια εκπαίδευση υπηρεσία του.
Ο κατάλογος με τους 67 συμμαθητές της ΣΤ’ Κλασικού και τους 44 της ΣΤ’ Πρακτικού, του σχολικού έτους 1963-1964, ήταν έτοιμος. Οι πρώτες επαφές και τα πρώτα αναγνωριστικά τηλεφωνήματα είχαν γίνει. Όλοι είχαν συμφωνήσει. Θεωρήσαμε πως το φθινόπωρο θα ήταν η πιο κατάλληλη εποχή. Μια συνάντηση με τιμώμενο πρόσωπο τον Γυμνασιάρχη μας. Τον Σπήλιο – Σπυρίδωνα Πολυδώρου.
Όμως τη Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014, ο Κύριος Γυμνασιάρχης έφυγε για το δικό του ταξίδι σε ηλικία 106 ετών. Τέτοιες ημέρες πριν από 50 χρόνια είχαμε κάνει την 5ήμερη εκδρομή μας. Τελικός προορισμός η Κέρκυρα.
Η προηγούμενη φωτογραφία είναι από εκείνη την εκδρομή. Ο Γυμνασιάρχης μαζί μας. Δίπλα μας. Δεν είχε μείνει στην Αθήνα, αν και θα μπορούσε. Ήταν δίπλα μας. Σύμβουλος, δάσκαλος, πατέρας, μεγάλος αδελφός, πιστός φίλος, συμμαθητής. Ήταν ένας από εμάς και μας άνοιξε το δρόμο.
***
Μάλιστα ήταν τόσο οικείος ώστε να μη μας δυσκολέψει να του βγάλουμε και το παρατσούκλι «Λούις» (Λούις Άρμστρονγκ) λόγω της χαρακτηριστικής του φωνής, ειδικά τις στιγμές της έντασης… Σε χρόνια δύσκολα, λοιπόν, εκείνος ξεπέρασε τα «πρέπει» της εποχής και στάθηκε στο πλευρό μας. Αυστηρός αλλά δίκαιος. Απαιτητικός αλλά πάντα με μέτρο.
Ορθολογιστής, για χάρη μας. Προγραμματιστής, για το καλό μας. Αρκεί να σας πω ότι τη χρονιά εκείνη, το 1964, ένας πάρα πολύ μεγάλος αριθμός από τους αποφοιτήσαντες πέρασε σε Ανώτατες Σχολές. Και αυτό οφείλεται κυρίως στη μέθοδο που μας δίδαξε. Στη μέθοδο της επιτυχίας.
Του χρωστάμε κάθε τι που πετύχαμε στη ζωή. Κι εκείνος πάντα διακριτικός και σεμνός φρόντισε να φύγει πριν από τη μεγάλη συνάντηση. Δεν ήθελε να ακούει ευχαριστίες. Ό, τι έκανε, το έκανε επειδή το πίστευε. Δεν το έκανε από υποχρέωση. Μάλιστα πριν από δύο χρόνια έμαθα για την ενεργό συμμετοχή του στις δραστηριότητες της Παγκαλαβρυτινής Ένωσης.
Ήταν 16 Δεκεμβρίου του 2012 όταν είχε εκλεγεί στην Εξελεγκτική Επιτροπή της Ένωσης μαζί με τους κυρίους Τριαντάφυλλο Φελούκα, από το Λαγοβούνι και Ανδρέα Χρυσανθόπουλο από το Αγρίδι. Ένιωσα τότε την ανάγκη να του πω άλλο ένα ευχαριστώ, επειδή ακόμη και σε αυτή την ηλικία μας δίδασκε με τη στάση του.
***
Ο άνθρωπος που έγραψε χιλιάδες κείμενα, ο δάσκαλος που διόρθωσε χιλιάδες γραπτά και εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις έγραψε τη Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014, τον επίλογο της γόνιμης πορείας του μέσα στις 58 λέξεις που διαβάσαμε χθες στα «κοινωνικά». Πλήρης ημερών (1908-2014), πλήρης ιδεών, πλήρης προσφορών. Τον ευχαριστούμε όλοι για όλα.
***
Υ.Γ. Την Τρίτη 29 Ιουλίου 2014 και ώρα 12 το μεσημέρι από τον ιερό ναό Αγ. Βασιλείου, του Κοιμητηρίου Βύρωνος αποχαιρετήσαμε τον δάσκαλό μας με αγάπη. Σταθήκαμε δίπλα στη σύζυγό του Σοφία, στα παιδιά του Νίκο και Ντόρις Πολυδώρου, Λίλιαν και Χρήστο Κιούφη, Χαρίλαο και Τόρκαν Πολυδώρου. Δίπλα στα εγγόνια του, Σπήλιο, Ηλία, Σπύρο και Σοφία, τα αδέλφια του, τα ανίψια του και τους φίλους και συντοπίτες του από το Λαγοβούνι.
***
Πρώτη δημοσίευση στο Catisart.gr τη Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014.
