Εσπέραν
Ανείπωτος ήταν ο καημός
Της μουσικής πʼ ακούστηκε στον κήπο.
Τα στρείδια στην πιατέλα με τον πάγο
Έντονα της θάλασσας αρώματα μοσχοβολούν.
Μου είπε εκείνος: «Είμαι φίλος πιστός!»
Κι άγγιξε το φόρεμά μου.
Δεν μοιάζουν όμως μʼ αγκαλιές
Τʼ αγγίγματα τούτα των χεριών.
Έτσι χαϊδεύουν γάτες ή πουλιά
Τις όμορφες, έτσι κοιτούν, τις αμαζόνες
Έτσι το γέλιο φαίνεται ήρεμο στο βλέμμα
Κάτω από των βλεφαρίδων το χρυσάφι.
Και πένθιμες φωνές υμνούν
Πίσω απʼ την πλατύφυλλη βελανιδιά
«Ευλογημένοι οι ουρανοί – μόνη
Για πρώτη φορά με τον αγαπημένο».
Μάρτιος 1913
* Μετάφραση από τα ρωσικά: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης.
* Στον πίνακα, η Άννα Αχμάτοβα φιλοτεχνημένη από τον Nathan Altman (1914)
ВЕЧЕРОМ
Звенела музыка в саду
Таким невыразимым горем.
Свежо и остро пахли морем
На блюде устрицы во льду.
Он мне сказал: “Я верный друг!’
И моего коснулся платья…
Как не похожи на объятья
Прикосновенья этих рук.
Так гладят кошек или птиц,
Так на наездниц смотрят стройных…
Лишь смех в глазах его спокойных
Под легким золотом ресниц.
А скорбных скрипок голоса
Поют за стелющимся дымом:
“Благослови же небеса –
Ты первый раз одна с любимым’.
1913.Март
