Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Νέα, λυγερή και απέριττα κομψή. Τα μάτια της μεγάλα, πανέμορφα και υγρά, τραβούν την προσοχή. Απροσποίητο αεράκι. Μια ελαφίνα. Σαν άγαλμα του εαυτού της, Το βλέμμα της εκφραστικό, απαλό και σταθερό. Γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι ξέρει να ελέγχει την κατάσταση. Η ευγένεια, η καλλιέπεια, η οξυδέρκεια και η φυσικότητα δείχνουν να πηγάζουν από μέσα της. Η φωνή της δυνατή και καθαρή. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου είναι πλάσμα όμορφο και ανεπιτήδευτο. Εχει πάρει κάτι από το κλασικό κάλλος της μητέρας της και την αρχοντιά του πατέρα της Σπύρου, που την καμαρώνει. Την είδαμε στο Αμφι-θέατρο, το φιλόξενο σαν σπιτικό οικογενειακό θέατρο των Ευαγγελάτων, στην Πλάκα. Το φουαγιέ γεμάτο φωτογραφίες της αξέχαστης Λήδας Τασοπούλου, της μητέρας της. Σ’ αυτό, στη δική της σκηνή, την Είσοδο Κινδύνου, σκηνοθετεί το 2007, την “Ερωτευμένη νεκρή” του Τεοφίλ Γκοτιέ. Μια παράσταση που ταράζει τα λιμνάζοντα καλλιτεχνικά ύδατα. Φέτος, πάλι σ’ αυτό το θέατρο, παρουσιάζει την έβδομη σκηνοθεσία της, την “Εκδίκηση” του Τόμας Κιντ. Ενα απαιτητικό ελισαβετιανό αριστούργημα, το οποίο καθόρισε την τραγική δραματουργία. Παράσταση που απογειώνει και συγκινεί ένα κοινό που παρακολουθεί εκστατικό. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου οραματίζεται για το μέλλον πολλή δράση και καλές συνεργασίες. Την ενοχλεί η αγένεια, η τεμπελιά και η υποκρισία. Την εξοργίζει η αδικία. Αγαπάει τα ζώα και σκέπτεται αργότερα να υιοθετήσει ένα σκυλάκι. Της θυμίζω τότε που παιδί ακόμα τη βλέπαμε τα καλοκαίρια στην Επίδαυρο. “Από μικρή στα βάσανα”, απαντάει με χάρη και ετοιμότητα.
Ακολουθεί συνέντευξη:
Ονειρικό “Ξενία”
* Τα παιδικά μου χρόνια ήταν μοιρασμένα ανάμεσα στο σχολείο και στο παιχνίδι, ανάμεσα στο σπίτι μας στην Κηφισιά και στο εξοχικό μας έξω απ’ τα Βίλλια, όπου πηγαίναμε τα Σαββατοκύριακα με τη γιαγιά και τον παππού μου. Φυσικά υπήρχε πάντα το θέατρο. Είτε το χειμώνα με τις πρόβες και τις παραστάσεις των γονιών μου είτε το καλοκαίρι με την αδιάλειπτη παρουσία στην Επίδαυρο και το ονειρικό ξενοδοχείο “Ξενία” αγκαλιά με το αρχαίο θέατρο… Και εκτός αυτού, όσο μπανάλ κι αν ακουστεί, οργάνωνα κι εγώ τις κλασικές παραστασούλες με τον αδελφό μου Αντίοχο και τα ξαδέλφια μου ή με τους συμμαθητές μου στο σχολείο…
Μεγάλο δώρο
* Αγαπώ πολλούς δασκάλους μου, από όλα ανεξαιρέτως τα χρόνια μαθητείας μου και πιστεύω βαθιά ότι ένας καλός δάσκαλος είναι μεγάλο δώρο για τον μαθητή, όπως και ένας καλός μαθητής είναι δώρο για τον δάσκαλο. Από το σχολείο με σημάδεψαν αρκετοί άνθρωποι στους οποίους χρωστάω πολλά -ο ποιητής Ματθαίος Μουντές που δίδασκε θρησκευτικά- στα χαρτιά βέβαια γιατί μάθαμε τόσα για ποίηση, τέχνες και θέατρο που μόνο θρησκευτικά δεν θα έπρεπε να ονομάζεται το μάθημά του, η χημικός Μιράντα Βαλάρη, η μαθηματικός Αρλα Φύτρου που παρόλο που ήμουν σκράπας στα μαθηματικά έλεγε ότι έχω μαθηματικό νου (!), ο κοινωνιολόγος Σπύρος Γεωργίου που ακόνισε την κριτική μου σκέψη, ο φιλόλογος Τόλης Φασόης και άλλοι.
Συγκίνηση
* Αισθάνομαι ευθύνη που σκηνοθετώ στο οικογενειακό θέατρο, αλλά και συγκίνηση και χαρά που συνεχίζεται η πορεία.
Σκέπτομαι σαν σκηνοθέτις
* Νομίζω ότι ήταν αναπόφευκτο να στραφώ στη σκηνοθεσία, και ως ηθοποιός στα λίγα έργα που έπαιξα, σκεφτόμουν περισσότερο σαν σκηνοθέτις. Δεν αποκλείεται να ξαναπαίξω αλλά δεν το βλέπω στο άμεσο μέλλον. Η σκηνοθεσία με συναρπάζει.
‘ Εχει τελειώσει
* Αν ένας άνθρωπος του θεάτρου δικαιούται να πει “έφθασα”; Τη στιγμή που θα το πει, θα έχει τελειώσει.
Δράση
* Για τη συνέχεια οραματίζομαι δράση, καλές συνεργασίες, διάλογο με το κοινό και να εξελίξω αυτό που κάνω.
Διαφορετική οπτική
* Σε κάθε παράσταση θέλω να προκαλέσω διαφορετικά συναισθήματα στους θεατές. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας, σίγουρα θέλω να τους βάλω σε έναν άλλο κόσμο, για δύο ώρες, άλλες φορές να τους σοκάρω, άλλες να τους συγκινήσω, να τους προβληματίσω. Μου αρέσει η παράσταση να θέτει ερωτήματα και να σε κάνει να δεις τα πράγματα από διαφορετική οπτική.
Δεν είμαι επιεικής
* Με τους άλλους δεν είμαι επιεικής, αλλά με τον εαυτό μου ακόμα λιγότερο…
Η αδικία
* Με ενοχλεί αφάνταστα η αγένεια, η αχαριστία, η τεμπελιά και η υποκρισία. Με εξοργίζει η αδικία.
Αδέσποτα
* Αγαπώ τα ζώα πάρα πολύ. Δυστυχώς ο τρόπος ζωής μου δεν μου επιτρέπει να έχω ένα σκυλάκι που πολύ θα το ήθελα. Όταν ήμουν παιδί είχαμε σκύλους, γάτες, χελώνες, ψαράκι… τα πάντα είχαν περάσει απ’ το σπίτι μας στην Κηφισιά και διάφορα αδέσποτα τη βγάζανε στον κήπο μας κατά καιρούς… Αλλά τώρα στο διαμέρισμα, στο κέντρο, τόσες ώρες μόνο του, το λυπάμαι να το καταδικάσω το σκυλάκι… Ίσως στο μέλλον…
