“Τζένη Τζένη, ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ” στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
Η αισθηματική κομεντί «Τζένη Τζένη», σε σενάριο των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, έκανει την κινηματογραφική της πρεμιέρα τον Φεβρουάριο του 1966, σε μία παραγωγή του Φιλοποίμενα Φίνου.
Ο θίασος Τζένης Καρέζη – Λάμπρου Κωνσταντάρα παρουσίασε στο θέατρο «Διονύσια» την κωμωδία του Λουί Βερνέιγ «Κρατικές Υποθέσεις» κατά τη θεατρική περίοδο 1962 – 1963. Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο είναι η πηγή έμπνευσης των Γιαλαμά – Πρετεντέρη, οι οποίοι θα προσαρμόσουν υποδειγματικά χαρακτήρες και καταστάσεις στην ελληνική πραγματικότητα.
***
Ο εφοπλιστής Μίλτος Κασσανδρής επιθυμεί ο ανιψιός του Νίκος Μαντάς να κερδίσει στις προσεχείς εκλογές και να αναλάβει υπουργική θέση. Εμπόδιο στα σχέδιά του είναι ο τοπικός κομματάρχης Κοσμάς Σκούταρης που υποστηρίζει άλλον υποψήφιο. Η κόρη του Τζένη είναι παιδική φίλη του Νίκου και ο Κασσανδρής της προτείνει «λευκό γάμο» με μεγάλο οικονομικό όφελος για εκείνη και τον πατέρα της. Ο Νίκος είναι ήδη παντρεμένος με την Υβόννη, μόνο που δεν γνωρίζει είναι ότι ο γάμος αυτός είναι ψεύτικος. Τρυφερά αισθήματα θα γεννηθούν ανάμεσα στους νέους, Νίκο και Τζένη, παρά τα προβλήματα. Η συνέχεια επί σκηνής.
Εξήντα χρόνια μετά, το ηλιόλουστο ελληνικό καλοκαίρι θα ζωντανέψει στη φαντασία των θεατών μέσα από τη διασκευή και δραματουργική επεξεργασία του Γιάννη Αποσκίτη, η οποία έχει σε πρώτο πλάνο τη σύγχρονη καθημερινότητα, την υποβόσκουσα απογοήτευση του σημερινού Έλληνα, την χαμένη κουλτούρα και παράδοση υπό το βλέμμα των ηθοποιών – πρωταγωνιστών της ταινίας που έλαμψαν την περίοδο του χρυσού ελληνικού σινεμά.
***
Η σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου έχει μία νότα νοσταλγίας για εκείνες τις «ευτυχισμένες μέρες» μόνο που την αφήνει να αιωρείται σαν απαλό αεράκι πάνω από τη μπόχα της Ελλάδας του σήμερα που κάθε τι γνήσιο ωραίο έχε ισοπεδωθεί από ψεύτικα κατασκευασμένο ωραίο. Θα διδάξει τους ηθοποιούς του με φροντίδα να είναι ειλικρινείς με τους εαυτούς τους και τον ρόλο του υποδύονται.
Ο Καραθάνος υποδύεται τον Κοσμά Σκούταρη σε συνέπεια, χωρίς υπερβολή ή επιτηδευμένες μούτες.
Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, στον ρόλο της Τζένης, θα μας καταπλήξει για μία ακόμη φορά για το αυθεντικό κωμικό της ταλέντο.
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι μία αξιολάτρευτη Ματίνα Σκούταρη που κερδίζει το χειροκρότημα για τη φυσικότητα στην ερμηνεία του.
Απέναντί τους το Κασσανδρέικο.
Ο Κώστας Μπερικόπουλος ως Μίλτος Κασσανδρής ισορροπεί με άνεση ανάμεσα στον κυνισμό και τον σαρκασμό που θέλει ο ρόλος.
Η Χάρις Αλεξίου ως Ντιάνα Κασσανδρή έχει βρει πλέον τα πατήματά της ως ηθοποιός με έκδηλους φωνητικούς χρωματισμούς στον λόγο της.
Ο Χρήστος Λούλης στον ρόλο του Νίκου Μαντά, έχει τον αέρα του κοσμοπολίτη αλλά και του επιπόλαιου νέου που οι λέξεις ωριμότητα και ευθύνη δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο του.
Η Ζέτα Μακρυπούλια ως Υβόννη Καρίπη είναι αξιολάτρευτη πολύ μακριά από την τηλεοπτική περσόνα που μας έχει συνηθίσει.
Η Ιωάννα Μαυρέα ως Κλάρα Καρίπη έχει δυνατό εκτόπισμα επί σκηνής ιδιαίτερα όταν προσπαθεί να καλύψει τις μηχανορραφίες της.
Η Ιωάννα Μπιτούνη στον ρόλο της υπηρετρίας Σοφίας είναι μία δυναμική αόρατη παρουσία επί σκηνής.
Οι Γιάννης Κότσιφας (Ανδρέας Δερμέζης, Στράτος, μπράβος), Αλέξανδρος Σκουρλέτης (Μίμης Φραγκόπουλος, νησιώτης, αστυνομικός) και Μιχάλης Ψαλίδας (μπράβος, παππάς, εφοπλιστής) δεν αρκούνται στο να αλλάξουν απλά κοστούμι αλλά δίνουν ξεχωριστή υπόσταση στον κάθε ρόλο που καλούνται να ερμηνεύσουν.
Η σκηνογραφία του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη θέλει το λογότυπο της Φίνος Φιλμ πρωταγωνιστή του σκηνικού χώρου και όχι άδικα. Η σκηνογραφία αγκαλιάζει παρελθόν και παρόν, κινηματογράφο και θέατρο σε ένα εγχείρημα που δίνει στην τέχνη φωνή.
Τα κοστούμια του Άγγελου Μέντη αναβιώνουν την εποχή της ταινίας, οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου υποστηρίζουν επιτυχημένα τόσο την αλλαγή χώρου δράσης όσο και τον ψυχισμό των χαρακτήρων.
Η κινησιολογική άνεση των ηθοποιών επί σκηνής οφείλεται στη διδασκαλία της Αμάλιας Μπένετ.
Οι μουσικές επιλογές του Άγγελου Τριανταφύλλου απογειώνουν την παράσταση και παίζονται ζωντανά από τους Βασίλη Παναγιωτόπουλο (πιάνο, τρομπόνι), Βαγγέλη Παρασκευαΐδη (βιμπράφωνο, κρουστά, Αλέξη Στενάκη (κλαρινέτο, σαξόφωνο) και Κώστα Σηφάκη (κοντραμπάσο).
Μία θεατρική παράσταση που αναβιώνει μία από τις όμορφες στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου και την προσαρμόζει στο σήμερα της κάλπικης ελευθερίας, της έντονης αδιαφορίας, του ψέματος και της υποκρισίας.
***
Ο Νίκος Καραθάνος στήνει ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ, με έμπνευση τη θρυλική «Τζένη Τζένη»
