Του Παναγιώτη Μήλα
Ζούμε στην εποχή των ρηχών, ανούσιων, ατέρμονων και ναρκισσιστικών μονολόγων. Στην εποχή που η τοξικότητα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μόνο ερείπια δημιουργεί. Ζούμε στην εποχή της επιλεγμένης ευαισθησίας και της επιλεκτικής μνήμης.
Σ’ αυτή τη χρονική στιγμή χρειάζεται τόλμη για να δεις κάτι άλλο, για να πεις κάτι διαφορετικό ή να κάνεις μια επιλογή έξω από τα όρια της trendy κουλτούρας.
Αυτή την τόλμη την έχει – και διαχρονικά την είχε – ο σκηνοθέτης Μάνος Καρατζογιάννης ο οποίος σκέφτηκε να παρουσιάσει ένα έργο βγαλμένο από τα ερείπια.
Ένα έργο εμπνευσμένο από την άτυπη τριλογία του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού («Γυναίκα της Ζάκυθος», «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» και «Διάλογος»).
Τίτλος του έργου «Η Γυναίκα της Ζάκυθος. Διάλογος στα ερείπια του Μεσολογγίου».
Ένα έργο που μιλάει για την Ανεξαρτησία, την Ελευθερία, τη Θυσία, την Αλληλεγγύη, την Προσφορά.
Ένα έργο που λέει περισσότερα από μια οποιαδήποτε πορεία. Ένα έργο που προσφέρει πολλά περισσότερα από κάθε σκηνοθετημένο ακτιβισμό. Ένα έργο που ανοίγει δρόμους.
Γι’ αυτή την εμπνευσμένη δημιουργία ο Καρατζογιάννης – ο οποίος συμμετείχε και ως ηθοποιός – επέλεξε να έχει δίπλα του μια πολλών δυνατοτήτων ομάδα: Την δυναμική Βίκυ Βολιώτη, τον πολυτάλαντο Δημήτρη Γεωργιάδη, την σπάνιας ευαισθησίας Μαρία Ζορμπά, την νεαρή ανερχόμενη Μαρίνα Μάλλιου και τον πάντα κορυφαίο Γιάννη Τσορτέκη.
Όμως μάς παρουσίασε και μια έκπληξη. Έφερε και πάλι στη σκηνή την πολυαγαπημένη μας Μαρίζα Κωχ. Τη ερμηνεύτρια που χωρίς να το επιδιώκει βρισκόταν πάντα στο προσκήνιο με τη ξεχωριστά ποιοτική και ποιητική δουλειά της. Η Κωχ ερμήνευσε και έγραψε τη μουσική στο τραγούδι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι».
Την έρευνα – δραματουργία και σκηνοθεσία υπογράφει ο Μάνος Καρατζογιάννης.
Δραματολόγος της παράστασης ήταν η Νεφέλη Βλαχοπαναγιώτη. Βοηθός σκηνοθέτη η Κρυσταλία Θεοδώρου, η οποία μάς χάρισε και την εξαιρετική της απαγγελία στο τέλος της παράστασης. Τα σκηνικά σχεδίασε ο Γιάννης Αρβανίτης. Τα κοστούμια η Ζωή Χατζηαντωνίου. Βοηθός ενδυματολόγου η Ελμίνα Νέου. Ο Νίκος Πλακίδας δάνεισε τα Μεσολογγίτικα ενδύματα. Ο Τηλέμαχος Μούσας υπογράφει τη μουσική. Η Λένγκα Μαρκοπούλου παραχώρησε την άδεια χρήσης του μουσικού έργου του Γιάννη Μαρκόπουλου. Την κίνηση σχεδίασε η Μαρίζα Τσίγκα. Τους φωτισμούς υπογράφει ο Νίκος Σωτηρόπουλος και το βίντεο ο Μάριος Γαμπιεράκης / Μαύρα Γίδια.
Στις παραστάσεις απαγγέλθηκαν ποιήματα του Λουκή Ακρίτα, της Ελένης Αρβελέρ, του Κωστή Παλαμά, του Μιλιτιάδη Μαλακάση, του Μίνου Ζώτου, του Λουδοβίκου Α’ της Βαυαρίας, του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, του Τζορτζ Γκόρντον Λορντ Μπάιρον και του Φρίντριχ Σίλερ.
Το Σάββατο και την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026 η παράσταση ανέβηκε στο Σχολείον της Αθήνας «Ειρήνη Παπά», όπου συμμετείχε και ο ιστορικός Σπύρος Αλεξίου.
Η πρεμιέρα είχε γίνει στις 5 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Οινιαδών, με τη συμμετοχή της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρίας Δ. Ευθυμίου.
Στις 7 Ιουλίου το έργο παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Κηποθέατρο Αγρινίου, με τη συμμετοχή και του καθηγητή Λίνου Υφαντή.
***
Το 2026 συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου και από τότε που ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε του «Διάλογο»
Το 2027 συμπληρώνονται 170 χρόνια από τον θάνατο του εθνικού μας ποιητή στις 9 Φεβρουαρίου 1857.
Το θυμίζω αυτό επειδή η παράσταση δεν πρέπει να έχει τέλος. Το 2026 ξεκίνησε, όμως είναι απαραίτητο να παρουσιαστεί τώρα όπου υπάρχουν Έλληνες και κυρίως να δοθεί η ευκαιρία στα παιδιά όλων των σχολείων της χώρας να την παρακολουθήσουν και να διδαχτούν.
Ασφαλώς το έργο αυτό, έτσι όπως το «έχτισε» ο Μάνος Καρατζογιάννης δεν έχει διδακτικό ύφος και στόχο. Όμως προσφέρει τόσα μηνύματα που είναι χρήσιμα ανά πάσα στιγμή και για κάθε φάση της ζωής μας.
Κλείνοντας να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ απο καρδιάς σε όλους τους συντελεστές.
***
*Το έργο ήταν μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου και σε συνεργασία με τον Δήμο Μεσολογγίου.
*Θυμίζουμε ότι το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
