Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
«Εγώ είμαι τώρα η σιωπή μπροστά στον θεό. Το όνομά μου: είναι: μία ουλή στον λαιμό της Ιστορίας»
***
Η επτάπυλη Θήβα στέκει στους αιώνες σύμβολο πάλης του δίκαιου και του νόμου απέναντι στο δίκαιο και τον νόμο. Κρέων και Αντιγόνη υπερασπίζονται μέχρι θανάτου τη δική τους θέση απέναντι στη δικαιοσύνη, τους νόμους του κράτους, τους άγραφους νόμους της ζωής. Και οι νόμοι πρέπει να ξαναμελετούνται και να ξαναγράφονται προς όφελος της ανθρωπότητας και όχι μόνο των ισχυρών.
Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στην πρώτη του παράσταση στην Ελλάδα, ο Νορβηγός χορογράφος, σκηνοθέτης και δραματουργός Alan Lucien Øyen στρέφεται στον πυρήνα της τραγωδίας, αποδομεί τον λυρισμό του Σοφοκλή και δημιουργεί μία χοροθεατρική παράσταση όπου η σκληρότητα του σύγχρονου κόσμου έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί τόσο τον ψηφιακό βοηθό «Αλέξα» όσο και οπτικοακουστικά μέσα για να δείξει την πραγματική καθημερινή εικόνα της ζωής του ανθρώπου από τη Θήβα του Οιδίποδα, τη Γρανάδα του Λόρκα, τη Νέα Υόρκη του ιδρυτή της εταιρείας παραγωγής Miramax, Harvey Weinstein.
Σχεδόν όλοι μας βιώνουμε τη ζωή μας σε fast forward, σερφάροντας στο διαδίκτυο χωρίς όρια, θεατές μίας ατέρμονης απάνθρωπης βίας.
Η συμπαραγωγή των winter guests με τα Fondazione Teatro di Roma, The Norwegian Opera and Ballet και Centro Servizi Culturali Santa Chiara σωματοποιεί τον λόγο και ενώ φαίνεται πως το όλο εγχείρημα περιορίζεται και εγκλωβίζεται στην κάθε μορφή βίας που βιώνει το γυναικείο φύλο σιγά σιγά θα απλωθεί και θα στοχοποιήσει την ανθρώπινη αδυναμία να θέτει όρια, να υπακούει νόμους, να σέβεται το διαφορετικό και το αδύναμο.
Θα δώσει έμφαση στην καταστροφή του ωραίου ως μέρος ενός παιχνιδιού χαροποίησης βίαιων και αδηφάγων ενστίκτων.
Επί σκηνής ερμηνεύουν οι Enoch Grubb, Douglas Letheren, Pascal Marty, Antonin Monié, Nazareth Panadero, Héléna Pikon, Julie Shanahan, Fernando Suels Mendoza και Meng-Ke Wu, οι οποίοι μας χαρίζουν δυνατές στιγμές σωματικής ευγλωττίας.
Ο Åsmund Færavaag υπογράφει την άκρως λειτουργική σκηνογραφία.
Η Stine Sjøgren επιμελείται τα κοστούμια, τα οποία ακολουθούν λιτή γραμμή και αφήνουν τα σώματα να «αναπνεύσουν».
Οι φωτισμοί του Martin Flack δίνουν έμφαση σε παιχνιδίσματα φωτοσκιάσεων που υποστηρίζουν τόσο την αλλαγή των εικόνων-σκηνών όσο και την εξωτερίκευση συναισθημάτων και σκέψεων.
Οι Gunnar Innvær και Mathias Grønsdal (ήχος/βίντεο) δημιουργούν ηχητικά και οπτικά τοπία για έναν κόσμο που εξευτελίζεται «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες». (Κ.Π. Καβάφης, «Όσο μπορείς», 1913).
Δικαιοσύνη, τιμιότητα, ήθος, τιμή, είναι όροι που έχουν χαθεί μέσα στις σελίδες των λεξικών, αλλά πάντα υπάρχει η αμυδρή ελπίδα πως ο άνθρωπος θα βρει τον δρόμο του από το σκοτάδι στο φως.
