Γράφει ο Ηλίας Βλάχος (*)
Κάθε φορά που επιστρέφω στην αγαπημένη μου Κυψέλη από μια πόλη του εξωτερικού -αυτή τη φορά οι διάφορες πόλεις της Κίνας, πιο πριν το Τσανάκαλε της Τουρκίας (ναι της Τουρκίας), πρόπερσι η Βαρσοβία – την Κοπεγχάγη μετά τη Βαρσοβία ή το Λονδίνο δεν το αναφέρω καν που ξαναεπισκέφτηκα πριν μερικούς μήνες – θλίβομαι που το βρίσκω όλο και πιο δύσκολο να δω κάτι όμορφο ή θετικό στην Κυψέλη και επιστρατεύω μηχανισμούς άρνησης για να αγνοήσω την άφθονη βρωμιά και ασχήμια.
Το κέντρο της Αθήνας έχει εγκαταλειφθεί, και ο νυν ψυχρά αδιάφορος δήμαρχος Δούκας, που μόνο με τον Κακλαμάνη μπορεί να συγκριθεί σε αναποτελεσματικότητα, είναι μόνο μέρος του προβλήματος.
Παρατηρώντας την ομαδικότητα σε Κίνα και Πολωνία (ίσως κατάλοιπα του κομμουνιστικού συστήματος) δεν παρατηρείς ανθρώπους να ασελγούν στο δημόσιο χώρο όπως εδώ με τα άθλια γκράφιτι στους τοίχους των κτηρίων και των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που προστατεύονται από το άσυλο της αδιαφορίας.
Σκουπίδια, πεζοδρόμια, έλλειψη καθαριότητας, σίγουρα είναι και θέμα κεντρικής διοίκησης.
Επίσης παραμελημένο το μεταναστευτικό, με άστεγους που διανυκτερεύουν σε εισόδους πολυκατοικιών, όπου και κάνουν στα στενά τις ανάγκες τους γιατί δεν έχουν πού αλλού να πάνε.
Επίσης παραμελημένο το μεταναστευτικό, με άστεγους που διανυκτερεύουν σε εισόδους πολυκατοικιών, όπου και κάνουν στα στενά τις ανάγκες τους γιατί δεν έχουν πού αλλού να πάνε.
Οι δρόμοι κάτω από τη Γ’ Σεπτεμβρίου επικίνδυνοι το βράδυ για όλους.
Αν και είμαστε αρκετοί που φροντίζουμε να κρατάμε το δημόσιο χώρο της Κυψέλης καθαρό, να μην ασελγούμε σε κτήρια και δημόσιο χώρο, να ανακυκλώνουμε, να βάζουμε πράσινο στα μπαλκόνια για να θυμόμαστε κάτι από τη φύση, πιο πολύ όμως κυριαρχεί η απογοήτευση, όταν για νιοστή φορά βλέπεις την εγκατάλειψη να διαιωνίζεται.
Αν και είμαστε αρκετοί που φροντίζουμε να κρατάμε το δημόσιο χώρο της Κυψέλης καθαρό, να μην ασελγούμε σε κτήρια και δημόσιο χώρο, να ανακυκλώνουμε, να βάζουμε πράσινο στα μπαλκόνια για να θυμόμαστε κάτι από τη φύση, πιο πολύ όμως κυριαρχεί η απογοήτευση, όταν για νιοστή φορά βλέπεις την εγκατάλειψη να διαιωνίζεται.
Την κατάσταση αυτή βρήκε ως πρόσφορο έδαφος η Χρυσή Αυγή για να αναδειχθεί μέσα στην κρίση ειδικά στις προαναφερόμενες περιοχές κάτω από την Πατησίων και γύρω από τον Άγιο Παντελεήμονα.
Σύμπτωμα νόσου και βαριάς κοινωνικής δυσλειτουργίας που όμως προκάλεσε αποστροφή για το αποτέλεσμα και ανασηκωμένα φρύδια σε διανοούμενους του Κολωνακίου και των βόρειων και νότιων προαστίων που προσέγγισαν το θέμα θεωρητικά και από απόσταση – όπως όλοι μας έχουμε άποψη για θέματα της διεθνούς εξωτερικής πολιτικής από την ασφάλεια του καναπέ μας, χωρίς να σταθούμε στα αίτια του φαινομένου.
Η Ακροδεξιά και ο φασισμός ξεπροβάλλουν πάντα σε συνθήκες απειλής, έλλειψης ασφάλειας και ανέχειας.
Περιμένουμε λοιπόν και από τον ανύπαρκτο δήμαρχο και από την κεντρώα μετριοπαθή κυβέρνησή μας να κάνουν κάτι δραστικό για αυτό το ταλαίπωρο κέντρο που εξακολουθούμε να αγαπάμε, για την ποιότητα της ζωής σε αυτό και να μην το αφήνουν βορά στις κραυγές και στις ασέλγειες όσων θεωρούν εγωιστικά ότι ο δημόσιος χώρος τους ανήκει για να λυσσομανούν πάνω του.
Με τη φίλη που επισκεφτήκαμε την Κίνα αναρωτηθήκαμε προς το τέλος του ταξιδιού τι λόγο έχει μια Κινέζα ή ένας Κινέζος κάτοικος σε πόλεις με πράσινο πολύ, νερά, καθαριότητα (θα έρθω σε άλλη ανάρτηση στο σύστημά τους που παραδόξως με γοήτευσε) να επισκεφτεί την Αθήνα; Ίσως για την Ακρόπολη και τα μουσεία της; Το πολύ πολύ μέχρι εκεί.
Δυστυχώς.
***
(*) Ο κ. Ηλίας Βλάχος, είναι Ψυχίατρος.
