Του Παναγιώτη Μήλα
Ένα ελληνικό όνομα στην αφίσα θεατρικού έργου, στην καρδιά της Νέας Υόρκης, ασφαλώς είναι μαγνήτης.
Michalis Faliagas είναι το όνομα. Από εκεί και πέρα το μόνο που χρειάζεται είναι η αναζήτηση.
Το έργο είναι το «Mercury Fur – The cost of love… is loss», σε σκηνοθεσία της Charlotte Bydwell. Η παράσταση ανέβηκε στο θέατρο Gene Frankel, στις 4 Ιανουαρίου του 2026.
Η αναζήτηση είναι επιτυχής και στην άλλη μεριά της τηλεφωνικής γραμμής – στη Νέα Υόρκη – ο Μιχάλης Φαλιάγκας…
***
Μιχάλη, καλημέρα. Σε βρίσκω την ώρα του πρωινού καφέ. Εγώ τώρα πίνω τον απογευματινό, μιας και έχουμε διαφορά επτά ώρες.
*Χαίρομαι για την επικοινωνία. Οι παραστάσεις μας ολοκληρώθηκαν στις 4 Μαΐου και τώρα προετοιμάζω το επόμενο βήμα της ομάδας μας.
Αντί να ζητήσω τη συμβουλή σου για τη νέα μας γατούλα σε πήρα για να μου πεις τις εντυπώσεις σου από το ανέβασμα του «Mercur Fur».
*Η αλήθεια είναι ότι στην Καρδίτσα όπου γεννήθηκα το 1995 το περιβάλλον και τα άμεσα ερεθίσματα με οδήγησαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η αριστεία μου στις πανελλαδικές εξετάσεις με έφερε στην Κτηνιατρική Σχολή. Βέβαια πήρα το πτυχίο, όμως η συμπρωτεύουσα τελικά μου πρόσφερε πολλά περισσότερα από αυτό. Παράλληλα μου έδωσε τα ερεθίσματα για να ανακαλύψω την κλίση μου στην υποκριτική.
Αυτό συνέβη παράλληλα με τις σπουδές σου στη Σχολή;
*Ακριβώς. Η Θεσσαλονίκη με διαμόρφωσε ως άνθρωπο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου ίδρυσα την εταιρεία Escape Rooms, οργάνωσα TEDx Events και εργάστηκα ως ηθοποιός σε διαδραστικά παιχνίδια, ενώ παράλληλα σπούδαζα bartending.
Το πιο σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι αποφάσισα τότε να βάλω το πτυχίο της Κτηνιατρικής στο αρχείο και να γραφτώ στο New York Acting Studio. Αυτή μου η απόφαση ήταν τελικά η στιγμή της αποκάλυψης.
Πώς ένιωσες όταν άφησες τις σπουδές σου στην Κτηνιατρική και άρχισες να ασχολείσαι με το θέατρο;
*Στην Κτηνιατρική ένιωθα σαν ένα πλοίο χαμένο στους απέραντους ωκεανούς προς αναζήτηση για νέο λιμάνι. Όμως την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή του θεάτρου της Δραματικής Σχολής ένιωσα πως βρήκα αυτό το λιμάνι.
Από την Καρδίτσα στη Θεσσαλονίκη κι από εκεί στο Μανχάταν. Πώς ήταν αυτό το ταξίδι;
*Μπορώ να πω ότι αυτό το ταξίδι μοιάζει με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Από πτυχιούχος επιστήμονας έγινα παραγωγός και πρωταγωνιστής της παράστασης «Mercur Fur». Τώρα πια δεν είμαι απλώς ένας ακόμη ηθοποιός που κυνηγά το όνειρό του στην αμερικανική μεγαλούπολη· είμαι ένας επιστήμονας που τόλμησε να αφήσει το «νυστέρι» για να βρει τη δική του αλήθεια πάνω στο σανίδι.
Μιχάλη, θύμισέ μας τι έγινε μετά το πτυχίο που πήρες στο Αριστοτέλειο.
*Μετά την αποφοίτησή μου από την Κτηνιατρική το 2020, πρώτα έκανα τη θητεία μου στο στρατό. Στη συνέχεια εργάστηκα για ένα διάστημα ως κτηνίατρος στην Αθήνα για να εξασφαλίσω τους πόρους ώστε να κάνω με ασφάλεια το επόμενο μεγάλο βήμα μου.
Πώς μπήκε η Νέα Υόρκη στη ζωή σου;
*Το καλοκαίρι του 2023, η μοίρα με έφερε στις οντισιόν της θρυλικής σχολής Stella Adler στη Νέα Υόρκη. Παρά τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά εισαγωγής, κατάφερα να γίνω δεκτός στη Σχολή και στη συνέχεια κερδίζοντας τον σεβασμό των καθηγητών μου αποφοίτησα το 2025 με άριστες επιδόσεις.
Τι ακολούθησε μετά; Παραστάσεις; Αναγνώριση;
*Καμία σχέση. Η ζωή στη Νέα Υόρκη, δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Για δύο χρόνια, ζούσα σε εξαντλητικούς ρυθμούς: δουλειά το πρωί για επιβίωση, Σχολή από τις 5 έως τις 10 το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα αφιερωμένα σε πρόβες και διάβασμα.
Σχετικά εύκολα δηλαδή;
*Ούτε γι’ αστείο… Μόνο η αγάπη μου για αυτό που έκανα ήταν αρκετή ώστε να υπερνικήσω κάθε εμπόδιο. Η τέχνη απαιτεί θυσίες και μιας και ήμουν – και είμαι – ένας πραγματικά παθιασμένος άνθρωπος μπόρεσα να αντέξω και να κάνω τα επόμενα βήματα.
Στα βήματα αυτά συνάντησα τις σκηνές από την Αστόρια στο Μανχάταν. Η επαγγελματική μου καθιέρωση πέρασε από Συμπληγάδες. Η συμμετοχή μου στην κωμωδία «Ο παππούς έχει πίεση» στην Αστόρια με σύστησε με τον καλύτερο τρόπο στο ελληνοαμερικάνικο κοινό. Με σύστησε όμως και στους κριτικούς οι οποίοι έγραψαν επαινετικά λόγια για την υποκριτική μου στον ρόλο του αστυνομικού Θανάση.
Μετά τον Θανάση ποιος ρόλος σε περίμενε;
*Ακολούθησε το πρωτότυπο έργο «Ice Cream for Breakfast», όπου ενσάρκωσα τον «διαβολικό» και παρορμητικό Sid. Με την ερμηνεία μου – που χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς «ντόμπρα» – κέρδισα την αγάπη των θεατών.
Το επόμενό σου βήμα;
*Τότε ήταν που δημιούργησα την «Skene Theatre Company». Στόχος μου ήταν να φέρω έναν άλλο αέρα στην αμερικανική σκηνή. Ήθελα να διαδώσω την αρχαία ελληνική κουλτούρα και το ήθος του θεάτρου. Η πρώτη παραγωγή της ομάδας μου ήταν το έργο που ανέβασα αυτή τη χρονιά. Το σκοτεινό και φουτουριστικό «Mercury Fur». Σίγουρα ήταν για μένα ένα μεγάλο ρίσκο. Ένα τολμηρό στοίχημα που τελικά απέδωσε καρπούς μέσα από μια σειρά sold-out παραστάσεων. Ο ρόλος του Elliot που ερμήνευσα έχει σημαντική θέση στο βιογραφικό μου.
Οπότε μετά «Mercur Fur» ασφαλώς θα ακολούθησε περίοδος αναστοχασμού και περισυλλογής…
*Λάθος. Σας θυμίζω ότι στη Νέα Υόρκη δεν υπάρχουν ροδοπέταλα. Σας θυμίζω ότι η τέχνη απαιτεί θυσίες. Επομένως αμέσως μετά ερμήνευσα τον Ταλθύβιο στο έργο «The Trojan Women» του Ευριπίδη που ανέβηκε από το La Guardia Performing Arts Center (LPAC), σε συνεργασία με το Eclipses Group Theater NY στο «Little Theater» του LPAC.
Το έργο παρουσιάστηκε από τις 14 έως και τις 17 Μαΐου.
Και τώρα διακοπές; Ίσως Ελλάδα;
*Ίσως αν και όσο οι άνθρωποι υπάρχουν και κατοικούν σε αυτό τον πλανήτη, θα υπάρχει και η ανάγκη τους να ακούν, να βλέπουν και να αισθάνονται πράγματα! Και ο πιο ασφαλής τρόπος να γίνει αυτό είναι μέσω κάποιου άλλου, μέσω των καλλιτεχνών, των ηθοποιών, των δημιουργών…
Μιχάλη, χίλια ευχαριστώ γι’ αυτή την άκρως ενημερωτική συνομιλία μας. Εύχομαι να περνάς όμορφα στο λιμάνι σου. Να δημιουργείς και να προσφέρεις.
*Κι εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο Catisart. Επόμενο ραντεβού στην Αθήνα…
