Γράφει ο Κωστής Μεγάλης
Ας ξεκινήσουμε με το Ντάρφστελερ από τη Fabrika Athens στο θέατρο Ρεκτιφιέ. Πραγματικά τι να πει κανείς για αυτή την παράσταση. Σε κάθε σκηνή σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να φανταστώ την επόμενη. Κάθε φορά έμενα έκπληκτος. Σε αυτή την υπέροχη παράσταση, το Θέατρο του Παραλόγου, η υπερβολή και το μαύρο χιούμορ συνδυάζονται μαζί με το υπαρξιακό δράμα όχι για λόγους εντυπωσιασμού, αλλά για σοβαρούς δραματουργικούς λόγους: μόνον έτσι αναδεικνύονται ο παραλογισμός της ύπαρξης και της κοινωνίας σε όλο το τραγικό μεγαλείο του. Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα δυστοπικό έργο, όπου οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από ρομπότ, το Ντάρφστελερ παρουσιάζει μια εξαιρετική αλληγορία για τον σύγχρονο άνθρωπο, που έχει απονεκρωθεί τόσο πολύ συναισθηματικά, σε βαθμό που έχει γίνει κάτι σαν μηχανή. Έτσι, μπορεί κανείς να βλέπει την πιο βαθιά, συγκινητική ανθρώπινη στιγμή -γιατί ακόμα και στον πιο απονεκρωμένο άνθρωπο υπάρχει ακόμα συναίσθημα- και η αμέσως επόμενη σκηνή έρχεται να την ακυρώσει δείχνοντας πως τελικά δεν ήταν τίποτα πραγματικό, τίποτα πέρα από τη μαεστρία μιας τεχνολογίας στη μίμηση του ανθρώπου. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό πώς πίστευα ότι κάθε σκηνή είχε ένα συγκεκριμένο νόημα, αλλά αμέσως μετά τα πάντα ανατρέπονταν κι αποκτούσαν τελείως διαφορετική σημασία αφήνοντάς με ξεγελασμένο, μπερδεμένο, χωρίς να μπορώ να καταλάβω τι ήταν πραγματικό και τι όχι- ακριβώς όπως οι χαρακτήρες της παράστασης. Ακριβώς όπως νιώθει και ο άνθρωπος, όταν δεν καλύπτει μια ζαλιστική αλήθεια με εύκολα ψέματα…
Σίγουρα τσέκαρε τα επόμενα έργα, που θα παιχτούν στη Φάμπρικα.
Πάμε τώρα στην έκθεση Γιώργος Λάνθιμος του ίδιου του καλλιτέχνη στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Η έκθεση αυτή είχε μια ενδιαφέρουσα ποικιλία φωτογραφιών. Ξεκινώντας στα δεξιά από φωτογραφίες σε ταινίες του σκηνοθέτη, μπορούσες να δεις στιγμιότυπα από πρόβες και όχι μέσα ή έξω από το σετ, σε αυτόν τον μαγικό χώρο, όπου υπάρχουν οι κάμερες, και εμείς οι θεατές δεν βλέπουμε ποτέ. Φυσικά, σε πολλές από αυτές τις φωτογραφίες ξεχωρίζει η πλέον μούσα του Λάνθιμου, Έμμα Στόουν, με τα διαπεραστικά κατάγκριζα μάτια της. Πολλή εντύπωση μου έκανε μια φωτογραφία της, όπου ξαπλωμένη μπροστά από ένα μεγάλο παράθυρο χαλάρωνε ή στοχαζόταν, ανάλογα πώς θα το προςεγγίσει κανείς. Στη συνέχεια υπήρχαν πολλές φωτογραφίες με διαφορετικά τοπία. Πολλά από αυτά προέρχονταν από ελληνικά νησιά και συγκεκριμένα από την Τήνο. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι φωτογραφίες, που αναδείκνυαν τον Βώλακα, ένα τοπίο με μερικούς ιδιαίτερους βράχους, που οριακά θυμίζουν τη Σελήνη. Ωστόσο, όμορφες ήταν και οι πιο απλές φωτογραφίες: από το ξεραμένο δέντρο, που άπλωνε τα γυμνά κλαριά του πάνω από το έδαφος και την αράχνη, που κρεμόταν από την ιστό της στον βράχο, έως το κοριτσάκι, που πήγαινε να πετάξει χαρταετό, τον Έλληνα μεσήλικα, που αγνάντευε τη θάλασσα, και τον γλυκό σκυλάκο, που κοιτούσε τρυφερά την κάμερα. Πραγματικά υπήρχε ένα πλήθος διαφορετικών φωτογραφιών, που σου μετέφεραν πολύ διαφορετικά συναισθήματα…
