Δεν έριξαν τρικάκια στην είσοδο του σπιτιού του, δεν έγραψαν συνθήματα στην πυλωτή, δεν του πέταξαν γιαούρτια, δεν σήκωσαν πανό που να γράφει «Είσαι καταχραστής», δεν έχτισαν την πόρτα του γραφείου του, ούτε τον «φυλάκισαν» μέσα σ’ αυτό.
Έκαναν κάτι πιο καθαρό, πιο πολιτισμένο: Τον κατηγόρησαν για διασπάθιση δημοσίου χρήματος και τον αποκαθήλωσαν μέσα σε μια νύχτα από τη θέση του Προέδρου και Διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ με κάποια ψευδή δημοσιεύματα.
Η υπόθεση έτρεχε στα δικαστήρια για 8 χρόνια μέχρι και το τέλος Ιουνίου του 2023 όταν το δικαστήριο με αμετάκλητη απόφασή του απέδειξε πως ο Γιώργος Λούκος υπήρξε καθαρός, πεντακάθαρος στη δεκαετή θητεία του στο Φεστιβάλ. Αθωώθηκε αμετάκλητα…
Μετά την αθώωση οι υπεύθυνοι του διασυρμού βέβαια έχουν κρυφτεί στο υπόγειό τους όπως κάνει κάθε υπεύθυνος διασυρμού που σέβεται τον εαυτό του. Για συγγνώμη; Ούτε λόγος. Άγνωστη λέξη η συγγνώμη, όπως και η αυτοκριτική…
ΠΑΝ. ΜΗΛ.
***
Ευτυχώς φέτος το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου – όπως ανακοίνωσε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μιχαήλ Μαρμαρινός – προσφέρει μια ταπεινή συγγνώμη στον εμπνευσμένο δημιουργό με την προβολή της ταινίας του Ηλία Γιαννακάκη «2005 – 2015. Στα χρόνια του Λούκου».
Είναι μια ταινία διάρκειας 75 λεπτών που θα προβληθεί το Σάββατο 13 Ιουνίου 2026, στο Κτήριο Δ’ της Πειραιώς 260 στις 19:30.
***
Ακολουθεί απόσπασμα από ένα κείμενο για τον Γιώργο Λούκο από την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
***
Η δεκαετία του Γιώργου Λούκου
Από τον Τηλέμαχο Αναγνώστου
Φέτος είναι η δέκατη χρονιά με τον Γιώργο Λούκο να έχει την ευθύνη του Φεστιβάλ Αθηνών. Ανέλαβε τον Νοέμβριο του 2005 και, ήδη, με το πρώτο του Φεστιβάλ, του 2006, κέρδισε ένα καινούργιο κοινό αναζωπυρώνοντας το ενδιαφέρον και εδραιώνοντας μια νέα σκηνή στα καλλιτεχνικά δρώμενα του τόπου.
Εδραιώνοντας στην Ελλάδα έναν παγκόσμιο μοντερνισμό, ο οποίος διαλέγεται με τους προβληματισμούς μιας ολοένα διευρυνόμενης ελληνικής σκηνής. Δέκα χρόνια μετά, το δρόμο που άνοιξε το Ελληνικό Φεστιβάλ τον έχουν ακολουθήσει και άλλοι φορείς καλλιτεχνικής δράσης.
Για την ακρίβεια, ο Γιώργος Λούκος δεν αρκέστηκε στην ανανέωση του Φεστιβάλ που υπήρχε. Προχώρησε γρήγορα, δημιουργώντας ένα νέο, διαφορετικό Φεστιβάλ, που έχει αποκλειστικά τη δική του σφραγίδα: στους χώρους (το παλαιό βιομηχανικό συγκρότημα της Πειραιώς 260), στο πρόγραμμα (όπου πρωταγωνιστούν το θέατρο, το χοροθέατρο και ο σύγχρονος χορός), στην προσπάθεια ανανέωσης της ταυτότητας φεστιβαλικών χώρων όπως το Ηρώδειο και η Επίδαυρος και, τέλος, στη διάχυση του Φεστιβάλ στην πόλη, σε ένα κοινό ευρύτερο που δεν το αποτελούν αποκλειστικά οι μυημένοι (στο πλαίσιο αυτό, εντάσσονται προσπάθειες όπως αυτές του θεατρικού τροχόσπιτου, οι παραστάσεις στις φυλακές, αλλά και η ένταξη μεταναστών στις εκδηλώσεις του).
Η φετινή, δέκατη χρονιά του Λούκου στο Ελληνικό Φεστιβάλ, είναι ευκαιρία για έναν απολογισμό. Τι διεκδίκησε και τι θεωρεί ότι πέτυχε, το περιγράφει ο ίδιος σε διάφορες συνεντεύξεις του από τις οποίες σταχυολογούμε αποσπάσματα. Από την πληθώρα καλλιτεχνικών γεγονότων, πάλι, η σύνταξη του «εφ» επιλέγει να αναδείξει ορισμένα από τα διεθνούς εμβέλειας πρόσωπα που, με τη δουλειά τους, συνέβαλαν στην προστιθέμενη αξία της μεγάλης γιορτής της έκφρασης, του πολιτισμού και της ελευθερίας. Αυτού που είναι το Φεστιβάλ Αθηνών».
***
«2005-2015. Στα χρόνια του Λούκου»
Ταινία του Ηλία Γιαννακάκη
«Σήμερα, θεωρώ ότι η ανάγκη για μία ταινία που θα προσεγγίζει το φαινόμενο Γιώργος Λούκος στην ολότητά του δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο επείγουσα. Όχι μόνο ως οφειλόμενος φόρος τιμής, αλλά ως ένα πολύτιμο ίχνος».
Η.Γ.
***
Ο Γιώργος Λούκος ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου το 2005-2006, κατορθώνοντας να αναγεννήσει όχι μόνο τη φυσιογνωμία του, αλλά και τα εγχώρια πολιτιστικά δεδομένα στο σύνολό τους.
Για πρώτη φορά, έπνευσε ένας διαφορετικός αέρας στο Φεστιβάλ, καθώς ο Γιώργος Λούκος κατάφερε να ενεργοποιήσει μια πρωτόγνωρη μέχρι τότε συνθήκη, όπου το κοινό, κυρίως το νεανικό, οι εγχώριοι καλλιτέχνες και τα μεγαλύτερα ονόματα της καλλιτεχνικής κοινότητας παγκοσμίως –από τον χορό, το θέατρο και τη μουσική– αποτέλεσαν ένα αναπόσπαστο όλον, με συνεκτικό τους ιστό τη χαρά, τη δημιουργική πνοή και τη φρεσκάδα.
Ο Ηλίας Γιαννακάκης δημιουργεί και παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ένα ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα στον Γιώργο Λούκο, είκοσι χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του το 2006. Με περισσότερες από τριακόσιες ταινίες ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας στο ενεργητικό του, ο σκηνοθέτης κατέγραφε συστηματικά τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή για έναν ολόκληρο χρόνο –από το 2007 έως το 2008, στα πρώτα χρόνια της ‘έκρηξης’ του Φεστιβάλ– συγκεντρώνοντας σπάνιο υλικό. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, παραδίδει ένα ντοκιμαντέρ που ανιχνεύει το αποτύπωμα εκείνης της δεκαετίας, ενισχυμένο με νέα γυρίσματα και συλλογή περαιτέρω αρχειακού υλικού.
Έχοντας ανακαλύψει ένα ρημαγμένο εργοστάσιο σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας, ο νέος τότε Καλλιτεχνικός Διευθυντής διαμόρφωσε από το μηδέν έναν πολιτιστικό χώρο που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία ως αστικό τοπόσημο. Ήταν ο άνθρωπος που δημιούργησε την εμβληματική πλέον Πειραιώς 260, έναν χώρο που άλλαξε την αντίληψή μας για τα πολιτιστικά δρώμενα.
Η ελευθερία αλλά και η αγάπη που προσφέρθηκε στους Έλληνες δημιουργούς όλων των ηλικιών, προβεβλημένων και μη, μαζί με την παρουσία των σημαντικότερων καλλιτεχνών από όλη την υφήλιο –και μάλιστα στη δημιουργική τους ακμή– άνοιξαν την πόρτα ώστε να εισέλθει η Αθήνα αλλά και η Ελλάδα στο διεθνές πολιτιστικό γίγνεσθαι για μια δεκαετία, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο στίγμα.
«Δεν πρόκειται για μια ταινία-αγιογραφία», αναφέρει ο Ηλίας Γιαννακάκης. «Αν θέλουμε να προσεγγίσουμε σε βάθος ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο και μια τόσο συναρπαστική εποχή, οφείλουμε να το κάνουμε ενσωματώνοντας τις αντιφάσεις, τα κενά και τη συγκυρία. Γιατί αλλιώς θα χαθεί η ανθρωποκεντρική προσέγγιση, που οφείλει πάντα να εμπεριέχει το ατελές ως απαραίτητο συστατικό του θαύματος».
