Δουλειά χωρίς ελπίδα
Γραμμένο στις 21 Φεβρουαρίου του 1825, όπως δηλώνει ο υπότιτλος του πρωτοτύπου, το ποίημα του Kόλεριτζ εκφράζει με χαρακτηριστικό τρόπο ορισμένες από τις κυριότερες όψεις της ρομαντικής διάθεσης, όπως είναι η μυθοποίηση του εγώ, η αποξένωση, η ανία κ.ά.
| Όλα δουλεύουν στην πλάση. Για δες: τα μελίσσια βουίζουν, απ’ τις φωλιές τους οι σάλιαγκοι* βγήκαν· στρουθιά* φτερουγίζουν. Kαι να που κι ο γέρος χειμώνας κι αυτός στο γαλάζιο του απείρου έχει στα μάτια του, κάτι σαν φως ανοιξιάτικου ονείρου. Mόνος εγώ μέσα σ’ όλα με δίχως δουλειά τριγυρνάω, κι ούτ’ αγαπώ, κι ούτε μέλι τρυγώ, κι ούτε πια τραγουδάω.Kι όμως γνωρίζω κάτι άγνωστους όχτους* που αμάραντ’* ανθίζουν, ξέρω κρυμμένες πηγές που το νέκταρ σε ρυάκια σκορπίζουν. Για άλλους αμάραντ’, αλίμονο γι’ άλλους αν θέλετ’ ανθίστε· όχι! για με μην ανθίστε. Mακριά μου ρυάκια κυλήστε· μ’ έν’ αστεφάνωτο μέτωπο φεύγω, με χείλη φρυγμένα*, κι αν με ρωτάς ποιος με πνίγει καημός, άκου τούτο από μένα: δίχως ελπίδα η δουλειά νέκταρ μέσα σε κόσκινο χύνει, και δίχως κάποιο σκοπό η ελπίδα δε ζει μήτ’ εκείνη. |
μτφρ. Λάμπρος Πορφύρας
Ανθολογία της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ποιήσεως,
επιμέλεια Κλ. Β. Παράσχος, Συμεωνίδης
*σάλιαγκοι: σαλιγκάρια *στρουθιά: σπουργίτια *όχτοι: όχθες *αμάραντα: φυτά που δε μαραίνονται *φρυγμένα: κατάξερα
Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής
Κόλεριτζ Σάμιουελ Τ. Άγγλος ποιητής, κριτικός και φιλόσοφος (Ottery St Mary, Devonshire, 1772 – Highgate, Λονδίνο, 1834). Το έργο “Λυρικές μπαλλάντες” (“Lyrical Ballads”), 1798, που έγραψε μαζί με τον Ουίλιαμ Ουέρντσγουορθ, θεωρείται ότι εγκαινιάζει το κίνημα του ρομαντισμού στην Αγγλία. Μεταξύ 1798-1799 έμαθε γερμανικά και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Gottingen, ενδιαφερόμενος για τη φιλοσοφία του Kant. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς ερωτεύτηκε τη Sara Hutchinson, αδελφή της μέλλουσας γυναίκας του Ουέρντσγουορθ, στην οποία αφιέρωσε το ποίημα: “Dejection: An Ode”, 1802. Στα 1809-1810 διηύθυνε μαζί της την πολιτική και λογοτεχνική επιθεώρηση “The Friend”, και λίγο αργότερα αναγνωριζόταν ως ο μεγαλύτερος από τους σαιξπηρικούς κριτικούς της εποχής του. Την ίδια εποχή, οι έντονοι ρευματικοί πόνοι από τους οποίους υπέφερε τον έκαναν οπιομανή, και άρχισε να σκέφτεται την αυτοκτονία. Τελικά βρήκε καταφύγιο στο Highgate, σε μια περιοχή κοντά στο Λονδίνο, στο σπίτι του γιατρού James Gillman, ενώ η φήμη του μεγάλωνε μεταξύ των νεότερων ρομαντικών. Το 1824 εκλέχτηκε μέλος της Royal Society of Literature. Άλλα έργα του είναι: “Poems on Various Subjects”, 1796, “Poems”, 1797, “Christabel” (ημιτελές), 1816, “Kubla Khan” (ημιτελές), 1816, “Sibillyne Leaves”, 1817, “Biographia Literaria”, 1817.
Πηγή: Βιβλιονέτ
Εργογραφία
Η ρίμα του αρχαίου θαλασσοπόρου
Οι περιπλανήσεις του Κάιν. Οι σκέψεις του διαβόλου
Παγωνιά τα μεσάνυχτα
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού
