Μεγάλη τομή για τη γυναικεία δημιουργία υπήρξε η Επανάσταση του 1979. Κάποιες ποιήτριες και καλλιτέχνιδες οι οποίες υποστήριξαν την επανάσταση όχι μόνο διαψεύστηκαν, αλλά εκδιώχθηκαν από το θεοκρατικό καθεστώς. Η επιβολή του θεοκρατικού καθεστώτος ισχυροποίησε τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, τόσο στη σιιτική όσο και στη σουνιτική εκδοχή του. Η μαντίλα έγινε υποχρεωτικό ενδυματολογικό στοιχείο για τις γυναίκες, ενώ στους άντρες απαγορεύτηκε να φορούν γραβάτα, επειδή θεωρήθηκε δυτική επιρροή. Ιδρύθηκε η «αστυνομία ηθών», με κύριο καθήκον την τήρηση του ισλαμικού ενδυματολογικού κώδικα. Φυσικά, ο κώδικας δημόσιας εμφάνισης αποτελούσε και αποτελεί το σύμβολο ενός βαθύτερου δόγματος που αφορά τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών, αφού η επιθυμία του καθεστώτος ήταν και παραμένει να επιστρέψουν οι γυναίκες του Ιράν στον περιορισμό και στη σιωπή. Στα σαράντα και περισσότερα χρόνια που μεσολάβησαν από την επανάσταση έως σήμερα, οι πιο γνωστοί Ιρανοί πεζογράφοι είναι γυναίκες. Την ίδια περίοδο εκδόθηκε μεγάλος αριθμός βιβλίων ποίησης. Παρά την πίεση και τους διωγμούς του καθεστώτος, η ποίηση των γυναικών άνθησε και εξαπλώθηκε στο εξωτερικό.
Στη σύγχρονη εποχή που οι περισσότερες Ιρανές ποιήτριες βρίσκονται εξόριστες στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, εκδίδουν τα βιβλία τους στις χώρες όπου διαμένουν. Βασική τους μέριμνα είναι να ενημερωθεί ο κόσμος για τον τρόπο ζωής των γυναικών στο Ιράν, για τους αποκλεισμούς που υφίστανται, τις εν ψυχρώ δολοφονίες, τις φυλακίσεις και τη λογοκρισία. Το ίδιο άλλωστε ισχύει και για άλλες καλλιτέχνιδες, όπως εικαστικούς και σκηνοθέτριες. Επιπλέον, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συμβάλλουν στη διάδοση του έργου τους.
Πηγή: LiFO
