Του Παναγιώτη Μήλα
Όταν έχεις απέναντί σου κάποιον που τον εμπνέει η μυρωδιά από το αγιόκλημα, τότε αξίζει τον άνθρωπο αυτό να τον βλέπεις διαφορετικά. Όταν μάλιστα διαπιστώνεις ότι ο άνθρωπος αυτός έχει φαντασία και πείσμα πρέπει να χαρείς τη συνομιλία μαζί του και να θαυμάσεις κάποιες από τις ιδέες και τις σκέψεις του.
Μιλάω για την ηθοποιό Ντέπυ Πάγκα που έχει μακρά πορεία στο χώρο του θεάτρου, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης αλλά και σημαντική πορεία στο πεδίο της κοινωνικής προσφοράς.
Αρχικά σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες όπως είναι η Ρούλα Πατεράκη, ο Διαγόρας Χρονόπουλος, ο Κοραής Δαμάτης, ο Νικήτας Τσακίρογλου, ο Θανάσης Θεολόγης, η Ζωή Ξανθοπούλου, ο Άγγελος Φραντζής, ο Νίκος Ζερβός.
Έπαιξε δίπλα σε αγαπημένους ηθοποιούς όπως είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Γιάννης Μπέζος, η Ελένη Ράντου, ο Γιάννης Βόγλης, η Μπέτυ Λιβανού, ο Νίκος Σεργιανόπουλος, η Τατιάνα Λύγαρη, η Άντζελα Γκερέκου.
Σκηνοθέτησε έργα του Δημήτρη Ψαθά, του Χένρικ Ίψεν, του Τενεσί Ουίλιαμς.
Όμως και το κοινωνικό της έργο είναι σπουδαίο: Στην ορεινή Αρκαδία και στα δημοτικά σχολεία Δημητσάνας, Βυτίνας, Λεβιδίου και Δάρα.
Επίσης προσέφερε πολλά ως εμψυχώτρια στα θεατρικά εργαστήρια των Χανίων και της Τρίπολης. Στη δεύτερη περίπτωση, δουλεύοντας με πρώην ασθενείς του ψυχιατρείου.
Φέτος η Ντέπυ Πάγκα σκηνοθέτησε το έργο «Το σπίτι στην Εθνική – Ένα ήσυχο μέρος» που παρουσιάζει στο θέατρο «Άλφα».
Με αυτή την αφορμή συναντηθήκαμε και είχαμε τη συζήτηση που ακολουθεί.
***
Ντέπυ, πού γεννήθηκες και ποια είναι η καταγωγή σου;
*Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Οι γονείς μου επίσης. Ένιωθα την έλλειψη του «χωριού» πολύ έντονα όταν ήμουν μικρή.
Τι δεν ξεχνάς από τα παιδικά σου χρόνια;
*Τα παιχνίδια με φίλους στον κήπο στο πατρικό μου, τις ιστορίες για τ’ αστέρια από έναν φίλο του πατέρα μου τα καλοκαιρινά βράδια κοιτάζοντας τον ουρανό και τη μυρωδιά από το αγιόκλημα.
Πώς ήταν τα χρόνια της εφηβείας σου;
*Γεμάτα περιπέτειες, όνειρα, έρωτες, στραβοπατήματα και επαναφορές.
Πώς και πότε μπήκε το θέατρο στη ζωή σου;
*Βλέποντας παραστάσεις. Το συναίσθημα όταν παρακολουθώ θέατρο είναι ό,τι πιο όμορφο έχω νοιώσει ποτέ. Στα 16 ήξερα ότι μόνο αυτό θέλω να κάνω. Βέβαια στη συνέχεια έκανα και πολλά άλλα, ωστόσο εκείνο το αρχικό συναίσθημα παραμένει αναλλοίωτο όταν δουλεύω για μια παράσταση ή την παρακολουθώ.
Φέτος θα δούμε το έργο «Το σπίτι στην Εθνική – Ένα ήσυχο μέρος» που σκηνοθέτησες για το Θέατρο «Άλφα». Ποιο στοιχείο του έργου πιστεύεις ότι κινεί το ενδιαφέρον του κοινού;
*Το Έργο, για μένα, αποτελεί μια προσέγγιση του τρόπου που επιλέγουμε να προχωράμε στη ζωή. Ουπς, μεγαλόστομο… Όμως απλώς εννοώ πως όλοι μας κινούμαστε προς τον/τους στόχους που κάθε φορά βάζουμε, κάνοντας διάφορες επιλογές. Όμως δεν είμαστε μόνοι. Μας συντροφεύουν, φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες, γείτονες, που έχουν και αυτοί τους δικούς τους στόχους. Έτσι, αναπόφευκτα προκύπτουν συγκρούσεις, πείσματα, στενοχώριες. Για μένα, ο μοναδικός τρόπος να προχωράς μαζί με τους άλλους είναι να κατανοείς τις ανάγκες τους, να είσαι ανθεκτικός και μεγαλόψυχος. Και αυτός είναι και ο τίτλος του έργου. La Valentia. Θάρρος, Κουράγιο, Γενναιοψυχία.
Κάποιες ερωτήσεις με αφορμή την παράσταση: Τι φέρνεις από το παρελθόν και τι αφήνεις πίσω;
*Πιστεύω πως είναι σημαντικό για την εξέλιξή μας να θυμόμαστε. Όμορφα και Άσχημα. Ό,τι μας διαμόρφωσε. Έτσι αναπτύσσουμε την κριτική μας σκέψη και την ικανότητα να συνδιαλεγόμαστε με τους υπόλοιπους γύρω μας.
Τι κάνεις όταν εσύ θέλεις να προχωρήσεις και κάποιος άλλος επιμένει να μείνει πίσω;
*Όταν θέλεις να προχωρήσεις, προχωράς. Είναι όμορφο οι άνθρωποι να προχωρούν μαζί αλλά αυτό το «μαζί» δεν είναι πάντα εφικτό.
Και αν αυτός ο «κάποιος» είναι οικογένεια;
*Ε, τι να κάνουμε; Η αγάπη παραμένει αλλά αναδιαμορφώνεται.
Μπορείς να ξεχάσεις ένα κομμάτι από την ιστορία σου;
*Μπα. Δύσκολο. Και αχρείαστο, αν με ρωτάτε.
Αν ξεχάσουμε το παρελθόν, πώς φτιάχνουμε το μέλλον;
*Το μέλλον δεν υφίσταται εν κενώ. Έχει θεμέλια.
Θεωρείς τον εαυτό σου ηθοποιό ή σκηνοθέτη;
*Μπορώ να κάνω οποιαδήποτε δουλειά αφορά το ανέβασμα μιας παράστασης. Σίγουρα πρώτα είμαι ηθοποιός.
Πείσμα και φαντασία. Πόσο απαραίτητα είναι στο θέατρο;
*Η φαντασία είναι αναπόσπαστο μέρος της θεατρικής πρακτικής. Το πείσμα τώρα, εξαρτάται.
Ποια είναι τα πλάνα σου για το άμεσο μέλλον;
*Να απολαύσω την παράσταση, να πάω διακοπές και να διαβάσω! Βιβλία που σωρεύονται πάνω στο τραπέζι εδώ και καιρό…
Είσαι ανοιχτή στις αλλαγές;
*Εξαρτάται! Σε γενικές γραμμές, ναι. Ε, είναι και κάποια πράγματα που αγαπώ και δεν θέλω ν’ αλλάζουν.
Ποιο είναι το συναίσθημά σου όταν μία παράσταση ρίχνει αυλαία;
*Προσμονή για τα επόμενα.
Συμβαίνει να εμπλέκεσαι συναισθηματικά στις δουλειές που συμμετέχεις;
*Πάντα. Μα γίνεται αλλιώς;
Έχεις θέμα με την απόρριψη;
*Ναι. Μεγάλο. Δυστυχώς. Η πρώτη που με απορρίπτω δε είμαι εγώ η ίδια..
Για ποιο λόγο θα έλεγες «μπράβο» στον εαυτό σου;
*Για τη διατήρηση της ψυχραιμίας σε στιγμές πανικού και την ανεύρεση λύσεων εκεί που υπάρχει ανάγκη.
Πώς πιστεύεις ότι θα σε περιέγραφε ένας δικός σου άνθρωπος;
*Ευγενική.
Έχεις κάποιο άλλο ταλέντο πέρα από την υποκριτική;
*Μαζεύω πράγματα από τα σκουπίδια και τα επαναχρησιμοποιώ. Φυτά, διάφορα ξύλα, έπιπλα. Μου αρέσει πολύ να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου. Τα αγαπημένα μου μαγαζιά είναι αυτά που πωλούν εργαλεία και τα χρωματοπωλεία.
Πες μου κάτι που σε ενθουσίασε πρόσφατα.
*Η παράσταση «Ο Γλάρος» του Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία του Thomas Ostermeier με την Cate Blanchett στο Barbican Theatre, πέρυσι.
Με τον ανταγωνισμό πώς τα πας;
*Δεν έχω καμία σχέση.
Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην κοινωνία μας σήμερα;
*Οι σημερινές συνθήκες της ταχύτητας και της προσήλωσης στο παρόν, στο κέρδος και την αριστεία δεν βοηθούν πολύ στη ανάπτυξη της ανθρώπινης υπόστασής μας. Παρόλα αυτά, η αντίληψη, η κριτική σκέψη και η ελπίδα, η αγάπη στους νέους και οι μικρές χαρές, μπορούν να μας εξανθρωπίσουν λίγο.
Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σήμερα;
*Ό,τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ευθύνη, προσπάθεια, αγώνας. Δεν υποτιμώ καθόλου το γεγονός ότι υπάρχει πολύ βαθιά ριζωμένη η πατριαρχική σκέψη και οι γυναίκες έχουν να παλέψουν περισσότερο για πράγματα αυτονόητα. Όμως όταν μιλώ γενικά, επιλέγω να τοποθετούμαι σε ανθρώπινο επίπεδο.
Ποια σκέψη σε συνοδεύει τις περισσότερες ώρες της ημέρας;
*Θα προλάβω;
Τι σε απογοητεύει και τι σου δίνει χαρά;
*Με απογοητεύει η αδικία. Χαίρομαι με πολλά. Μικρά.
Πώς ορίζεις την αγάπη;
*Φροντίδα και Αποδοχή.
Μια ευχή για το μέλλον…
*Δικαιοσύνη.
Σε ποιον τόπο θα επιθυμούσες να ζεις;
*Στην Ισλανδία. Το φυσικό τοπίο είναι απερίγραπτο!
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Υπάρχει κάποιο κατοικίδιο με το οποίο μοιράζεσαι τη ζωή σου;
*Μοιραζόμαστε το σπίτι με έξι γάτες και δύο σκύλους. Και πολλή φροντίδα για τ’ αδεσποτάκια της γειτονιάς. Τάισμα, στειρώσεις, περίθαλψη. Η σχέση μου με τα ζώα είναι ό,τι πιο κοντινό στην αρμονία έχω βιώσει ποτέ.
Σε ευχαριστώ πολύ. Καλή παράσταση.
*Κι εγώ ευχαριστώ. Θα τα ξαναπούμε…
***
«Το Σπίτι στην Εθνική – Ένα Ήσυχο Μέρος» στο Θέατρο «Άλφα» από την Ντέπυ Πάγκα
