Του Παναγιώτη Μήλα
Ένας αγωνιστής του Τύπου, ένας δάσκαλος των δημοσιογράφων, ο Γιάννης Μαντίδης, ολοκλήρωσε τη δημιουργική του παρουσία και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών.
***
Τον Οκτώβριο του 2014, εδώ στο Catisart είχα γράψει για τον δημοσιογράφο Γιάννη Μαντίδη:
«Τα τελευταία χρόνια το δημοσιογραφικό επάγγελμα περνάει δύσκολες μέρες. Κλείνουν μεγάλες εφημερίδες παγκοσμίως, κάποιες και των Αθηνών και οι επαρχιακές παίρνουν την κατιούσα, όσες ακόμα λειτουργούν. Οι αναγνώστες λιγοστεύουν. Πρώτα η Τηλεόραση και το Διαδίκτυο στη συνέχεια δίνουν καίριο χτύπημα στην έντυπη δημοσιογραφία. Είναι να θλίβεσαι, σαν παλιός, βλέποντας τους καινούργιους ν’ απελπίζονται που διάλεξαν το δονκιχωτικό αυτό επάγγελμα, ζώντας με ψίχουλα… εν όψει καλύτερων ημερών στον Τύπο.
Δεν ξέρω αν αυτές οι μέρες οι καλύτερες θα φανούν. Ξέρω όμως ότι θα ‘ρθουν κάποιες άλλες, που, όσοι ακόμα ζουν απ’ τους δημοσιογράφους τους παλιούς, θα λένε στους διαφορετικών Μ.Μ.Ε. καινούργιους:
Ξέρετε; Κάποτε υπήρχαν κάτι φυλλάδες χάρτινες, γεμάτες ψιλά γράμματα, που τις λέγανε εφημερίδες».
Τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.
Τα παραπάνω διάβασα στη σελίδα 176 στο βιβλίο του δημοσιογράφου Γιάννη Μαντίδη με τον τίτλο «Γιαννάκο, το σταυρό σου! Παλιές γνωριμίες σε άσπρο-μαύρο». Είναι η τελευταία σελίδα και αφήνει μια πικρή γεύση. Μια γεύση απογοήτευσης. Όμως οι προηγούμενες 175 σελίδες είναι γεμάτες ιστορίες, από τα δημοσιογραφικά γραφεία στα οποία έζησε ο συγγραφέας.
Ιστορίες γεμάτες δράση και αισιοδοξία. Περιγραφές για αποστολές σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Γλαφυρές αναφορές σε πρόσωπα που γνώρισε κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Βέβαια ο Μαντίδης συνεχίζει να είναι δημοσιογράφος κι εξακολουθεί να εκφράζεται, όπως πάντα, με σκέψη ελεύθερη. Τα γραπτά του αποπνέουν μια διακριτική σατιρική διάθεση, ένα δυσδιάκριτο συναισθηματισμό κι ένα λεπτό χιούμορ.
Όποιος λοιπόν διαβάσει αυτές τις πρώτες 175 σελίδες, θα θελήσει αμέσως να κάνει το ίδιο ταξίδι και να αποκτήσει τις ίδιες εμπειρίες που έγιναν κτήμα του Μαντίδη όλα αυτά τα χρόνια. Οι περιγραφές του είναι τόσο δυνατές που μερικές φορές θυμίζουν παραμύθι. Ίσως σε κάποιους αναγνώστες όλες αυτές οι ιστορίες να μη φαίνονται αληθινές. Όμως είναι πέρα για πέρα αληθινές και μάλιστα πρόκειται για καθημερινές ιστορίες που συμβαίνουν σε όλους αυτούς που ακολουθούν το δημοσιογραφικό επάγγελμα παρά τις δυσκολίες του.
***
«Συνεχίζει, εις πείσμα των καιρών, να δημοσιογραφεί και να εκφράζεται με σκέψη ελεύθερη». Αυτό έλεγε ο δάσκαλός μου Λουκάς Θανασέκος για τον φίλο και συνάδελφό του, Γιάννη Μαντίδη. Τον σεμνό εργάτη του Τύπου τον γνώρισα μόνο μέσα από τα βιβλία του, το «Από πού πάνε στον Πολιτισμό;», το «Όταν ο Ωνάσης συγγένευε με το Πήλιο», το «Γιαννάκο, το σταυρό σου! Παλιές γνωριμίες σε άσπρο – μαύρο…» και τέλος το ιστορικό – αποκαλυπτικό για σκληρές μέρες «Σοφίκα Τοπάλη, Θηλιά στη μνήμη».
Πρόκειται για σταγόνες εμπειρίας που μας ξεδιψούν στην έρημο των λόγων και των έργων. Βιβλία που είναι ζωογόνος όαση… Κύριε Μαντίδη σας ευχαριστούμε.
***
Για την απώλεια του εκλεκτού δημοσιογράφου η Ένωση Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδος και Εύβοιας εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΘΣτΕ-Ε, εκφράζει τη λύπη του για την απώλεια του Βολιώτη δημοσιογράφου και μέλους της, Γιάννη Μαντίδη.
Ο Γιάννης Μαντίδης επέδειξε συνέπεια και επαγγελματισμό σε όλη τη διάρκεια της πορείας του και διακρίθηκε για το ήθος, την καλοσύνη και τη συναδελφική του συμπεριφορά. Υπήρξε δάσκαλος για τους νέους συναδέλφους, τους οποίους και στήριζε με ιδιαίτερη αγάπη. Θεωρείται από τους τελευταίους χρονογράφους του θεσσαλικού χώρου και με το ιδιαίτερο χιούμορ του, ασκούσε κριτική στα κακώς κείμενα του πολιτισμού και πολιτικής.
Έγραψε βιβλία και ειδικότερα «Γιαννάκο το σταυρό σου», «Όταν ο Ωνάσης συγγένευε με το Πήλιο», «Σοφίκα Τοπάλη, θηλιά στη μνήμη», το οποίο παρουσιάστηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΘΣΤΕ-Ε. Με πρωτοβουλία του την Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017, στην πλατεία των Κάτω Λεχωνίων αποκαλύφθηκε το μνημείο τριών γυναικών που κρεμάστηκαν από τους Γερμανούς τον Ιούλιο του 1944 και την ιστορία τους έκανε γνωστή σε όλους ο δημοσιογράφος Γιάννης Μαντίδης.
Βιογραφικό
Όπως αναφέρει στο βιογραφικό του, ο ίδιος «Κάτοικος Κάτω Λεχωνίων μια ζωή και γεννηθείς στις 19.7.33(!), ο Γιάννης Μαντίδης έκανε τις …εγκύκλιες σπουδές του στο δημοτικό σχολείο του χωριού του επί Κατοχής και στο πάλαι ποτέ αυστηρό και δυσπρόσιτο Β’ Γυμνάσιο Βόλου επί Εμφυλίου Πολέμου.
Αθέλητος εθελοντής στο στράτευμα (τότε για να βρεις δουλειά έπρεπε να ‘χεις απολυτήριο στρατού…) έγινε έφεδρος αξιωματικός, χωρίς να γίνει μόνιμος “εθνικόφρων”!.
Με τη δημοσιογραφία γνωρίστηκε όλως τυχαίως το 1958, σαν λινοτύπης, στην παραλιακή τότε «Θεσσαλία», για να κληθεί αργότερα (1969) στις τάξεις των συντακτών της, αν και ορισμένα απ’ τα καλύτερό του κείμενα (ταξιδιωτικά, πολιτιστικά, χρονογραφήματα κ.ά.) τα είχε συντάξει ήδη σαν «συνεργάτης» της εφημερίδας στα χρόνια της λινοτυπίας.
Στη «Θεσσαλία» ακολούθησε όλη την «γκάμα» της ιεραρχίας των γραφείων της και τον Σεπτέμβριο του 1985 παραιτήθηκε μετά από σοβαρό τραυματισμό του σε ατύχημα.
Στην πενταετία ’85-’90, επί δημαρχίας Κουντούρη, είχε την επιμέλεια και εν πολλοίς τη συγγραφή του πρωτοποριακού δημοτικού περιοδικού «Βόλος, η πόλη μας» (για το οποίο ο Νικήτας Λιοναράκης στην εκπομπή του «Στις γειτονιές της Ελλάδας», είπε ότι «προηγείται κατά δέκα χρόνια από άλλα δημοτικά περιοδικά») και συνεργάστηκε για ένα διάστημα με την εφημερίδα «Ανοιχτή Γραμμή».
Στη δεκαετία του ’90 έγραφε στη «Θεσσαλία» και στον «Ταχυδρόμο» «παραπολιτιστικά», κυρίως ευθυμογραφήματα, ενώ τα τελευταία χρόνια δημοσιογραφεί στην «Πρώτη», μετά από πρόταση της εφημερίδας ότι σ’ αυτή μπορεί να γράφει και να εκφράζεται ελεύθερα…
Για τη δημοσιογραφία (στους κόλπους της οποίας περιορίζονται οι λειτουργοί κι αυξάνονται οι “επαγγελματίες”), είχε τη γνώμη ότι εκείνο που μένει τελικά απ’ όλη αυτή την ιστορία είναι η σάτιρα και το χιούμορ, με την καλή του έννοια…».
Ήταν παντρεμένος με τη θρακιώτισσα Βάσω Οικονομίδου και ήταν πατέρας δύο κοριτσιών, της Αθηνάς και της Ελίνας, ενώ ευτύχισε να δει και εγγόνια.
***
Γιάννης Μαντίδης. Από τον Βόλο βγάζει στο μεϊντάνι γνωριμίες και εμπειρίες σε άσπρο – μαύρο…
