Γεννήθηκε στη Σάμο, στα φτερά της θάλασσας και στη φεγγοβολή του ήλιου. Ένα ξανθολούλουδο, μια γλυκιά ρόδινη ανατολή, ένα βρεγμένο βότσαλο. Στο αγαπημένο της βιβλίο, “Το άρωμα του ονείρου” του Τομ Ρόμπινς, δυο σταγόνες άρωμα με την ουσία της ζωής κινδυνεύουν να εξατμιστούν. Η Τίνα Αλεξοπούλου όμως είναι ένα κρίνο μεθυστικό που το άρωμά του δεν εξατμίζεται με τίποτα. Γιορτή για την ακοή και την όραση. Δροσιά, φυσικό χάρισμα, χαρά, λαχτάρα, ενθουσιασμός μπερδεμένα σε μία και μόνο λάμψη. Οι έμφυτες ικανότητές της συνοδεύονται από βάθος σκέψης, ωριμότητα, επίμονη δουλειά και αφοσίωση στην τέχνη της. Καλλίμορφη και καλλίγραμμη, εκλεπτυσμένη από την άρτια παιδεία της, μοιάζει με εύθυμο φλοίσβο, με καθάρια ευδία. Οι ποιητές θα έλεγαν πως στο πρόσωπό της αστράφτει η μέρα και λούζεται η αστροφεγγιά. Τίνα Αλεξοπούλου, γλυκιά, θερμή και ανοιχτόκαρδη, γεμάτη όνειρα και ιδέες. Το χειμώνα ξεδίπλωσε το σπάνιο τάλαντό της στην ιδιαίτερη παράσταση ελληνικού καμπαρέ “Κώδικας Χαμουραμπί”, ως μέλος μιας ομάδας νέων, ευφάνταστων και ευδιάθετων ανθρώπων. Τον Ιούλιο, για τέταρτη φορά φέτος, θα αφήσει το ανάλαφρο βάδισμά της και το αντιλάλημά της στην ορχήστρα της Επιδαύρου, συμμετέχοντας στη “Μήδεια”. Τα Σάββατα θα τη συναντάμε στο “Pulitzer” σε μια ευχάριστη μουσική παράσταση δικής της επιμέλειας, το “Summer Cocktail MusicALL!”. Τίνα μου, σ’ ευχαριστώ που για να τιμήσεις το cat is art φόρεσες τα ενώτια με τις αριστόγατες στα αριστοκρατικά αυτιά σου. Ξέρεις κάτι; Το φως που λάμπει από αγάπη προσελκύει καλούς φίλους.
Το cat is art ευχαριστεί τους Έλενα Χαραλαμπάκη, Δημήτρη Κοντό, καθώς και το Photoshoot Studio, για τη φωτογράφηση.
Μπαλκόνι αντίκρυ στο ηλιοβασίλεμα
* Είχα την τύχη να γεννηθώ και να μεγαλώσω στη Σάμο. Το σπίτι μας μπροστά στη θάλασσα ατενίζοντας τη δύση. Κάθε φορά που βλέπω το ηλιοβασίλεμα από το μπαλκόνι μας σκέφτομαι ότι, αν υπάρχει κάρμα, κάτι πολύ καλό έκανα σε προηγούμενη ζωή για να έχω τώρα τέτοιο δώρο. Είμαι ευγνώμων τόσο για το μέρος όσο και για την οικογένεια που μ’ έφερε στον κόσμο.
Φιλίες βαθιές
* Τελείωσα το σχολείο στη Σάμο οπότε οι αναμνήσεις είναι πολλές και οι φιλίες βαθιές και ριζωμένες. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου είναι τα ατελείωτα παιχνίδια στη γειτονιά το καλοκαίρι μέχρι αργά το βράδυ, ξέγνοιαστα χωρίς κανένα είδος κινδύνου. Και τη στιγμή που οι μανάδες αργά μετά τις έντεκα μας φωνάζανε να μαζευτούμε, η καθεμία με τη δική της ξεχωριστή τραγουδιστή φωνή. Η μητέρα μου – καθαρόαιμη σοπράνο – ακουγόταν από μακριά «Τίνααααααααααααα»!
H γοητεία του χορού
* Αν δεν γινόμουν ηθοποιός, θα ήθελα να γίνω σίγουρα κάτι που θα ήταν και πάλι σχετικό με την τέχνη. Θα ήθελα να γίνω χορεύτρια. Πολλοί θα νόμιζαν ότι θα απαντούσα φωτογράφος μιας και είναι η δεύτερη μου αγάπη αλλά και δουλειά κατά καιρούς. Παρόλα αυτά ο χορός με γοητεύει πάρα πολύ και αν είχα την κατάλληλη εκπαίδευση από μικρή θα ‘θελα να είχα ασχοληθεί περισσότερο με το χορό. Θαυμάζω πολύ την ενέργεια και τη δύναμη των χορευτών. Το γεγονός ότι μπορούν να εκφραστούν με το σώμα τους. Έχω βιώσει -σε μικρό βαθμό- μέσα από την εμπειρία μου σε χορούς αρχαίας τραγωδίας, την ευρυθμία που προέρχεται από την κίνηση. Το αίσθημα ελευθερίας και ψυχικής ανάτασης που βιώνει κανείς μέσα από το χορό είναι απερίγραπτο.
Μέχρι και ο δεσπότης…
* Δεν υπήρχε ποτέ κίνητρο για να γίνω ηθοποιός. Ήταν ορμέμφυτο! Η απόφαση ήταν εκεί πριν την πάρω. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μ’ έβαζαν στη γειτονιά πάνω στα σκαλάκια να τους λέω ποιήματα και τραγούδια. Μετά στο σχολείο οργάνωνα παραστάσεις και έπαιζα θέατρο. Στο κατηχητικό είχα την πρώτη μου μεγάλη επιτυχία και περιοδεία. Ένα μονόπρακτο που το γύρισαν σε όλα τα μοναστήρια! Μέχρι κι ο δεσπότης τότε μου είχε πει ότι πρέπει να γίνω ηθοποιός.
Ερασιτεχνική ομάδα Σάμου
* Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι οι γονείς μου ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της ερασιτεχνικής ομάδας Σάμου από το 1984, μιας ομάδας με πολλές διακρίσεις στις συναντήσεις ερασιτεχνικών ομάδων Αιγαίου και ενεργό δράση μέχρι σήμερα. Εγώ δεν είχα παίξει σε κάποια παράσταση λόγω σχολείου αλλά πήγαινα στις πρόβες και τις παρακολουθούσα ανελλιπώς όλες. Ήμουν κοντά στη μητέρα μου που σχεδίαζε τα σκηνικά και τα κοστούμια, καθότι ζωγράφος στο επάγγελμα, αλλά και στον πατέρα μου που βοηθούσε στην κατασκευή των σκηνικών και στα φώτα. Γενικά δεχόμουν πολλά ερεθίσματα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Όλη η διαδικασία ήταν κάτι που με γοήτευε και ήξερα, από πάντα, ότι μ’ αυτό ήθελα να ασχοληθώ. Γι’ αυτό και αργότερα δήλωσα στις Πανελλήνιες πολύ συνειδητά για το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Αθηνών από το οποίο αποφοίτησα με άριστα, ενώ παράλληλα πέρασα και στο Εθνικό θέατρο. Ήθελα να έχω τόσο τη θεωρητική όσο και την πρακτική κατάρτιση προκειμένου να γίνω ολοκληρωμένη ηθοποιός.
Δασκάλες
* Είχα την τύχη να έχω σημαντικούς δασκάλους στη ζωή μου. Ξεχωρίζω τη Λυδία Κονιόρδου που μέσα από ένα επίμονο και επίπονο τετράμηνο μεταπτυχιακό σεμινάριο έλαβα τις καθαρότερες βάσεις για την υποκριτική τέχνη. Επίσης εξαιρετική δασκάλα μου τα τελευταία δύο χρόνια στο τραγούδι είναι η Χαρά Κεφαλά. Λυπάμαι που δεν την είχα γνωρίσει νωρίτερα. Η ζωή μου θα ήταν εντελώς διαφορετική, είμαι σίγουρη.
Το στόλισμα του Επιταφίου στους Αγίους Θεοδώρους
* Με συγκινεί πάντα η τελετουργία του στολίσματος του Επιταφίου στη Σάμο, στους Αγίους Θεοδώρους. Η μητέρα μου με πήγαινε από μικρή και τώρα πια τα τελευταία χρόνια αναλαμβάνουμε οι δυο μας το στόλισμα του Σταυρού. Είναι συγκινητικό το πώς δουλεύουν όλοι μαζί σε τέλεια οργάνωση για έναν κοινό στόχο. Σαν ένα πολύβουο μελίσσι που η καθεμιά έχει το πόστο της και ταυτόχρονα βοηθάει την άλλη. Υπάρχει ιεραρχία. Η βασίλισσα αποφασίζει την επιλογή των λουλουδιών και το σχέδιο που θα ακολουθήσουν, η πρωτεργάτρια «κεντάει» τα πιο δύσκολα σημεία, οι εργάτριες κόβουν τα λουλούδια και τα καθαρίζουν, περνάνε τις γιρλάντες με τους λεμονανθούς. Ένα σύνολο που ο καθένας ξέρει τη θέση του και δεν έχει την αξίωση να πάρει τη θέση του άλλου. Μια ομαδικότητα και συνεργασία πραγματικά συγκινητική. Τέτοια είναι η δομή. Ένας δυνατός κοινωνικός ιστός σε άψογη λειτουργία. Κι όταν το μελίσσι -λες και κάποιος έχει δώσει ένα αόρατο σήμα- αρχίζει και ψέλνει τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής, τότε η συγκίνηση γίνεται ακόμα πιο έντονη. Ένα συνονθύλευμα από μνήμες, μυρωδιές, μουσική με διακατέχει και το κυριότερο το αίσθημα ότι ανήκεις κάπου. Προσφέρεις και σου προσφέρουν ανιδιοτελώς και είσαι μέρος ενός συνόλου που σε προστατεύει και σε αγαπά.
“Summer Cocktail MusicALL!”
* Αυτή την εποχή είμαι σε ιδιαίτερα δημιουργική φάση καθώς ετοιμάζω την καινούργια μουσική παράσταση “Summer Cocktail MusicALL!” στο “Pulitzer” που θα παρουσιάζεται κάθε Σάββατο από 7 Μαΐου. Μετά το “Taste the MusicALL” που περιείχε 40 τραγούδια σε 7 γλώσσες από καμπαρέ και μιούζικαλ μέχρι βραζιλιάνικες μπαλάντες, τώρα ετοιμάζω κάτι πιο καλοκαιρινό και ανάλαφρο. Είμαι σε διαδικασία προβών με τον εξαιρετικό πιανίστα και συνεργάτη μου Σταύρο Κόλλια και ελπίζω να έχει την ανάλογη επιτυχία που είχε το προηγούμενο show.
«Κώδικας Χαμουραμπί, Cabaret Grec»
* Επίσης, θα συνεχιστεί η μουσικοθεατρική παράσταση «Κώδικας Χαμουραμπί, Cabaret Grec». Πρόκειται για ένα ιδιότυπο καμπαρέ στην ελληνική εκδοχή του και μετά την επιτυχία που σημείωσε θα ακολουθήσει μια μίνι περιοδεία. Είναι μια παράσταση που δημιουργήθηκε με πολύ κέφι και φαντασία από τους πολυτάλαντους ηθοποιούς και καλούς φίλους: τη Μαργαρίτα Αμαραντίδη, τον Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο, την Ευγενία Μωράκη και τον μουσικό μας και εξαίρετο πιανίστα Γιάννη Αναστασόπουλο. Πολλά από τα κείμενα τα έχουμε γράψει εμείς οι ίδιοι ή προήλθαν από αυτοσχεδιασμούς και τη σκηνοθεσία ανέλαβαν η Μαργαρίτα Αμαραντίδη μαζί με τον Κωνστασταντίνο Γιαννακόπουλο.
Με τη “Μήδεια” στην Επίδαυρο
* Παράλληλα, κάνω πρόβες στη «Μήδεια» σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα με την Αμαλία Μουτούση και τον Χρήστο Λούλη που θα παιχτεί στην Επίδαυρο 22 και 23 Ιουλίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Θα είναι η τέταρτη φορά στην Επίδαυρο και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη γιατί θεωρώ ότι το να βρίσκεσαι μέσα σ’ αυτόν τον μαγικό χώρο είναι θείο δώρο για έναν ηθοποιό. Και παρόλο που το ‘χω βιώσει δεν το χορταίνω. Κάθε φορά είναι διαφορετική αλλά το μεγαλείο και το δέος παραμένει το ίδιο.
Performing Arts
* Αυτή την εποχή το τραγούδι και η μουσική καταλαμβάνουν ένα τεράστιο μέρος της ζωής μου. Βέβαια πάντα μου άρεσε να τραγουδάω και ο κύριος λόγος που ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο ήταν το μιούζικαλ. Αυτό ήταν το μεράκι μου. Ήθελα -και θέλω- και να τραγουδάω και να χορεύω και να παίζω. Με μία λέξη, δυστυχώς δεν βρίσκω ανάλογη στα ελληνικά: performer. Γι’ αυτό και το μάστερ μου στην Αγγλία ήταν Performing Arts. Κάτι που να παντρεύει και τις τρεις τέχνες. Κι επειδή οι παραστάσεις μιούζικαλ στην Ελλάδα είναι σπάνιες αποφάσισα ότι δεν μπορούσα να περιμένω άλλο να μου δοθεί η ευκαιρία και αποφάσισα να τη δημιουργήσω η ίδια. Κι έτσι έγινε η παράσταση “Τaste the MusicALL” που δεν ήταν μιούζικαλ αλλά μια «γεύση» από αυτό. Κράτησα το μουσικό κομμάτι του μιούζικαλ γιατί εκ των πραγμάτων και ο χώρος που παρουσιαζόταν ήταν piano – bar. Έτσι, λοιπόν, άρχισα να τραγουδάω επαγγελματικά όχι στo πλαίσιo μιας θεατρικής παράστασης αλλά ξεχωριστά, επικεντρώνοντας στη μουσική. Φυσικά και δεν έχω τις αξιώσεις μιας τραγουδίστριας, έχω πολύ δρόμο μπροστά μου. Αλλά είμαι μια ηθοποιός που τραγουδάει σε μια είδους μουσική performance. Έτσι θέλω να το βλέπουν και οι άλλοι, και έτσι είναι. Το τραγούδι είναι κάτι που με γεμίζει και εύχομαι να εξελιχθώ πάνω σ’ αυτό, ώστε μελλοντικά να μπορώ να σταθώ ξεχωριστά ως καλή τραγουδίστρια αλλά και ως καλή ηθοποιός σε ένα μιούζικαλ αξιώσεων.
Velma, Sandy και Μαρία
* Ρόλοι; Να σου πω την αλήθεια ρόλους από το κλασικό ρεπερτόριο, όχι, δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο απωθημένο. Εκτός αν ήταν «πειραγμένοι» σε μια είδους performance αλλά όχι με την κλασική έννοια. Πιο πολύ θα με ενδιέφερε να παίξω τη Velma από το Chicago ή τη Sandy από το Grease ή τη Μαρία από το West Side Story. Έναν τέτοιο ρόλο, ναι, εκεί μάλιστα, θα το χαιρόμουν πολύ!
Αναγνώριση, όχι φήμη
* Με την έννοια της αναγνώρισης της δουλειάς σου ως καλής και ποιοτικής, ναι μ’ ενδιαφέρει η φήμη. Είναι ευχάριστο όταν έρχονται οι θεατές στο τέλος της παράστασης και λένε «μου το πρότεινε ο φίλος μου και είπε να μην το χάσεις και είχε δίκιο». ΄Η στην παράσταση «Κώδικας Χαμουραμπί» υπάρχουν θεατές που έχουν έρθει πάνω από τέσσερις φορές! Ένας από αυτούς έρχεται με διαφορετική παρέα κάθε φορά και όταν τον ρωτήσαμε, μα καλά δεν βαρέθηκες, μας είπε ότι θέλει να το βλέπουν οι φίλοι του γιατί νιώθει σαν να τους προσφέρει ένα δώρο! Αυτή η είδους η αναγνώριση και η φήμη από στόμα σε στόμα με αφορά και μου δίνει κουράγιο να συνεχίζω.
Η αξία της οικογένειας και της φιλίας
* Πιστεύω στις αξίες της οικογένειας και της βαθιάς φιλίας. Είναι η βάση για να σταθείς, να εξελιχθείς και να μοιραστείς τη ζωή σου. Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Χωρίς την αγάπη των δικών σου είσαι λουλούδι χωρίς ρίζες, χωρίς νερό. Και πέρα από την κυτταρική δομή της οικογένειάς σου υπάρχει και η ευρύτερη συνειδητή οικογένεια που δημιουργείς με φιλίες που αντέχουν στον χρόνο. Και ιδίως στις μέρες μας με την κρίση αξιών ο κόσμος πιστεύω αρχίζει και το συνειδητοποιεί την αξία της οικογένειας και της φιλίας και επαναπροσδιορίζει τις σχέσεις με τους γύρω του.
Φωτογραφικά θέματα
* Μου κάνει εντύπωση πάντα η άναρχη αρχιτεκτονική της Αθήνας. Περπατάς στον δρόμο και εκπλήσσεσαι από τις αντιθέσεις. Μπορεί να δεις από το πιο άσχημο και βρώμικο κτήριο μέχρι το πιο όμορφο νεοκλασικό κομψοτέχνημα να είναι δίπλα δίπλα -πολλές φορές τυχαίνει να είναι το ίδιο κτήριο με διαφορετικούς κληρονόμους. Παλιά με ενοχλούσε η ασχήμια και το τσιμέντο της Αθήνας. Τώρα βλέπω αλλιώς την ακαταστασία και την τρέλα της. Και βλέπω συνέχεια φωτογραφικά θέματα. Όταν δεν έχω τη μηχανή μαζί μου -σπανίως- καδράρω νοητά στο μυαλό μου και καταγράφω το σημείο.
«Αναρχικών και άναρχων ποίησις»
* Αυτό που με εμπνέει ακόμα πιο πολύ είναι τα συνθήματα στους τοίχους. Πολλά από αυτά τα θεωρώ ποιήματα. Και έχω σκοπό κάποια να στιγμή να κάνω μια έκθεση που θα την ονομάσω «Αναρχικών και άναρχων ποίησις». Το σύνθημα που με εντυπωσίασε τώρα τελευταία και το θεωρώ ευφυέστατο είναι: «Δώσε τρόπο στην οργή». Και είναι αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα. Να βρούμε έναν τρόπο να αντιδράσουμε και να εκτονώσουμε την τόση μεγάλη οργή που έχει συσσωρευτεί. Αντί να γκρινιάζουν και να ξεσπάνε οι άνθρωποι μεταξύ τους, εύχομαι να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι και να βρεθούν λύσεις χωρίς βιαιότητες αλλά με δικαιοσύνη. Φαντάζει ουτοπικό. Μακάρι να μην ήταν…
Απεχθάνομαι
* Απεχθάνομαι την κοροϊδία που βιώνουμε ως πολίτες σήμερα. Απεχθάνομαι το γεγονός ότι εξαρτιόμαστε από οικονομικούς οίκους του εξωτερικού που παίζουν με τις τύχες μας και κερδοσκοπούν εις βάρος μας. Απεχθάνομαι το ότι οι κυβερνήσεις άφησαν να φτάσει η χώρα σ’ αυτό το σημείο με αλλεπάλληλες εγκληματικές ενέργειες, με κλεψιές και μίζες. Και το χειρότερό μου είναι ότι «έχουν το θράσος στα μούτρα να μας λένε ότι τα φάγαμε ομαδικά…» -όπως σατιρίζουμε και στον «Κώδικα Χαμουραμπί». Ή ξεσκεπάζουν ένα σκάνδαλο εκατομμυρίων και κανείς δεν τιμωρείται αλλά αν δεν πληρώσει π.χ. η γριούλα το εισιτήριο του λεωφορείου της βάζουν πρόστιμο 84 ευρώ, ενώ η σύνταξή της είναι 350! Είναι να τρελαίνεσαι με το θέατρο του παραλόγου που έχει στηθεί εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Κάποιος όμως πρέπει επιτέλους να πληρώσει. Και κυρίως να δημευθούν οι περιουσίες των υπευθύνων. Οι γνωστοί – άγνωστοι… Δεν με νοιάζει να πάνε φυλακή. Να επιστραφούν τα κλεμμένα μπας και μειωθεί το έλλειμμα. Κι αυτό φαντάζει ουτοπικό, ε;
Αυθόρμητα και αβίαστα
* Γελάω πάρα πολύ στις πρόβες του «Κώδικα Χαμουραμπί, Cabaret Grec» -κάνουμε προσθήκες γι’ αυτό έχουμε ακόμα πρόβες. Είναι ευτυχία να συνεργάζεσαι με τόσο ταλαντούχους και ευφάνταστους ηθοποιούς και να περνάς τόσο καλά. Αυτοσχεδιάζει ο ένας, συμπληρώνει ο άλλος και μέσα από πολλά γέλια συνδημιουργούμε και αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Η διαδικασία αυτή μου δίνει απίστευτο αίσθημα χαράς και είναι ευχή για κάθε ηθοποιό να μην του επιβάλλουν πράγματα αλλά να βγαίνουν αυθόρμητα και αβίαστα. Εκεί όμως που πεθαίνω στα γέλια είναι από τις αντιδράσεις του κοινού κατά τη διάρκεια της παράστασης. Είναι έντονο το διαδραστικό στοιχείο και κάθε φορά όλο και κάποιος θεατής θα πετάξει μια εύστοχη ατάκα και θα λυθούμε όλοι μαζί στα γέλια.
Οι φωτογραφίες του Ανδρέα Σμαραγδή
* Τι θεωρώ αριστούργημα; Τις φωτογραφίες του Ανδρέα Σμαραγδή. Ο τρόπος που χειρίζεται το φως και τη φόρμα είναι αριστουργηματικός. Η φαντασία, η τεχνογνωσία και η υψηλή αισθητική του με κάνει κάθε φορά να μένω με το στόμα ανοιχτό. Έχω την τύχη να συνεργάζομαι μαζί του τα τελευταία χρόνια είτε ως μοντέλο του είτε ως βοηθός του σε φωτογραφίσεις του. Με μαγεύει πάντα τόσο η διαδικασία όσο και το αποτέλεσμα. Έχω δει φωτογραφίες από το αρχείο του οι οποίες δεν έχουν βγει ακόμα στη δημοσιότητα που είναι κάτι παραπάνω από αριστουργήματα. Αξίζουν μια θέση σε μουσεία. Δεν είναι τυχαίο ότι τα λευκώματά του έχουν βραβευθεί πολλές φορές και φωτογραφίες του βρίσκονται σε συλλογές σε όλο τον κόσμο. Πρόσφατα το λεύκωμά του «Τσικουδιά, Κρήτης πνεύμα» έλαβε τη διάκριση από τα γαλλικά βραβεία Gourmand ως το καλύτερο λεύκωμα στην κατηγορία “Spirits” ανάμεσα σε 53 χώρες και είναι υποψήφιο για το παγκόσμιο βραβείο.
Λεύκωμα «Σάμος, Θείον Δώρον»
* Αυτό τον καιρό έχω τη χαρά να ετοιμάζουμε ένα φωτογραφικό λεύκωμα υψηλών προδιαγραφών για τη Σάμο με τίτλο «Σάμος, Θείον Δώρον». Ο Ανδρέας Σμαραγδής έχει αναλάβει τη φωτογράφιση κι εγώ την καλλιτεχνική επιμέλεια του λευκώματος. Παρόλο που έχουν ήδη γίνει αρκετές φωτογραφίσεις, είναι λυπηρό που ένα τόσο σημαντικό έργο δεν έχει υποστηριχτεί από τους τοπικούς φορείς για την ολοκλήρωσή του. Ενώ όλοι συμφωνούν στο πόση αξία έχει και μένουν έκπληκτοι από τις φωτογραφίες, μένουμε στο δια ταύτα. Πάντως, όπως και να ‘χει, το έργο αυτό κάποια στιγμή θα γίνει. Θέλω ο κόσμος να γνωρίσει αυτό το νησί που δεν μπορεί καν να φανταστεί το φυσικό κάλλος που κρύβει, μέσα από τη ματιά ενός μεγάλου φωτογράφου που ξέρει πώς ν’ αναδείξει τη σπάνια ομορφιά του.
Δύναμη και δουλειά
* Θέλω να είμαι υγιής και δυνατή, να συνεργάζομαι με σπουδαίους ανθρώπους σε δουλειές που να με μαγεύουν. Και να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια. Έτσι φαντάζομαι το μέλλον μου.
Η τελευταία σελίδα του αγαπημένου μου βιβλίου
* Αγαπημένο μου βιβλίο είναι “Το άρωμα του ονείρου” του Τομ Ρόμπινς. Η τελευταία σελίδα συμπυκνώνει την κοσμοθεωρία μου.
Απόφαση για ευτυχία
* «Είμαστε καταδικασμένοι να περνάμε καλά»! Αυτό είναι το σύνθημα του φίλου μου του Θοδωρή, που είναι αναρριχητής και ζει μες τη φύση και τα extreme sports. Αν το καλοσκεφτείς, αν δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, μπορούμε να «καταδικάσουμε» τον εαυτό μας να περνάει καλά. Είναι θέμα απόφασης. Όπως και ο τίτλος ενός βιβλίου «Η ευτυχία είναι απόφαση». Δεν το έχω διαβάσει αλλά συμφωνώ με αυτό. Η δύναμη της απόφασης σε κάνει να βιώνεις τα πράγματα αλλιώς. Βέβαια η καθημερινότητα και το βάρος των υποχρεώσεων σε λυγίζει. Εκεί είναι όμως που πρέπει να εναντιωθείς και να πεις όχι δεν θα με καταβάλει, θα το αντιμετωπίσω και θα περάσω και καλά. Είναι θέμα οπτικής.
Γάτα, σαν ισοκράτης τελετουργικός
* Λατρεύω τις γάτες. Είναι εξαιρετικά πλάσματα. Είναι όντως κινούμενη τέχνη. Όταν πρωτοείδα το τίτλο του site σας χάρηκα πάρα πολύ που ένας άνθρωπος είχε την ίδια άποψη. “Cat is art”: το περπάτημά τους το χορευτικό, τα μάτια τους, γυάλινες χάντρες ζωγραφιστές, το γουργούρισμα το μουσικό, σαν ισοκράτης τελετουργικός. Δεν είναι τυχαίο ότι στην αρχαία Αίγυπτο λάτρευαν τις γάτες σαν θεότητες. Μάλιστα η θεά Μπάστετ παριστάνεται με μορφή γάτας και είναι η θεά της Χαράς! Μεγάλωσα με γάτες και μάλιστα τόσες πολλές κατά καιρούς που τις είχαμε χωρίσει σε δυναστείες. Η δυναστεία της Μόλι, ακολούθησε η δυναστεία της Πένι κα μετά της Μαρί Γάτας. Ο αγαπημένος μου ήταν ο Λουμίδης που είχε καφετί χρώμα και ήταν πολύ παιχνιδιάρης. Ατελείωτες ιστορίες με τις χάρες τους και τα κόλπα τους. Δυστυχώς στην Αθήνα δεν έχω γάτα στο διαμέρισμα γιατί λυπάμαι να την κλείσω μέσα. Και χρειάζεται πολλή φροντίδα την οποία δυστυχώς δεν μπορώ αυτό τον καιρό να προσφέρω λόγω έλλειψης χρόνου. Πάντως κάποια στιγμή, όταν θα μου το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις και ο χώρος, θα ήθελα να ξαναπάρω γάτα. Μου ‘χει λείψει η συντροφιά τους.
Ευχαριστώ πολύ Τίνα.
* Κι εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ.
* Η φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε από την Έλενα Χαραλαμπάκη και τον Δημήτρη Κοντό στο Photoshoot Studio.
* Photoshoot Studio, Αλέκου Παναγούλη 60, Νέα Ιωνία, Αθήνα. Τηλέφωνο 2114085157. www.photoshootstudio.gr
