35.8 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

«1984» από την Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ποιότητα και ένταση για ένα οιονεί προφητικό έργο

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Όταν ο Τζορτζ Όργουελ έγραφε το «1984», το εμβληματικότερο και ευρηματικότερο από τα βιβλία του, το 1984 ήταν μέλλον. Σήμερα είναι παρελθόν. Αλλά, ύστερα από το έργο αυτό, το πραγματικό 1984 θα είναι πάντα μια χρονιά του μέλλοντος, η πρώτη του ζοφερού μιλένιουμ που απειλεί την ανθρώπινη ιστορία. Ενός μέλλοντος, που αν δεν αντιδράσουμε, δεν δίνει καμία ελπίδα, που εμπνέει φόβο, ανησυχία, βαθιά μελαγχολία, θλίψη και απαισιοδοξία.
Το περίφημο βιβλίο, κορυφαία ίσως στιγμή του συγγραφέα και πολιτικού στοχαστή, γράφτηκε το 1948 (από αναριθμητισμό αυτού του έτους προέρχεται και ο τίτλος του έργου) και εκδόθηκε το 1949. Μετά την έκδοσή του, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο άλλαξε για πάντα. Γεννήθηκε ο όρος Οργουελικός για να περιγράψει συνθήκες κυβερνητικής -και όχι μόνο- παρέμβασης στη ζωή των πολιτών, καθεστώτα ανελευθερίας, διαρκούς παρακολούθησης και συλλογής ιδιωτικών πληροφοριών, επιτήρησης της σκέψης.
Με τη δράση τοποθετημένη σε ένα δυστοπικό μέλλον, σκιαγραφεί αριστουργηματικά όσο και εφιαλτικά το ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος, όπου τα πάντα εξελίσσονται υπό την παρακολούθηση του Μεγάλου Αδελφού.
Οι δυστοπίες είναι δικτατορίες που από τη μια μεριά οργανώνουν το έρεβος και την αναρχία και από την άλλη καταστρέφουν κάθε έννοια κοινωνικής τάξης. Η δυστοπία είναι ένας δυσοίωνος κόσμος από τον οποίο οι άνθρωποι επιζητούν πάση θυσία να αποδράσουν. Κατά τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα οι δυστοπίες, που έλκουν την καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα, ήταν περιγραφές του παρόντος και έκρυβαν, παρά το σκοτεινό τους τοπίο, προτάσεις για πολύ προωθημένες βελτιώσεις του υλικού μας πολιτισμού. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτό έπαψε να ισχύει και πλέον σκεφτόμαστε φανερά τόσο το ευοίωνο όσο και το δυσοίωνο. «Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο -για πάντα», έγραφε ο Όργουελ. Όσο για τη σημερινή κρίση, η χειρότερη όψη της, εκτός από την οικολογική απειλή, είναι ο έλεγχος της σκέψης. Είναι να σου αναιρούν την ύπαρξη.
Το «1984» δεν είναι απλώς ένα έργο επιστημονικής φαντασίας αλλά ένα μυθιστόρημα εικασιών. Πρόκειται δηλαδή για ένα λογοτεχνικό είδος, που αντί να καταγίνεται με καθαρώς φανταστικά πράγματα, αναφέρεται σε καταστάσεις οι οποίες είναι πολύ πιθανόν να συμβούν.
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου που σκηνοθετεί το έργο στη σπουδαία και σύγχρονη διασκευή των Robert Icke και Duncan Macmillan, μας παρουσιάζει πώς παίζονται τα σκοτεινά παιχνίδια του μυαλού σε μια ατμόσφαιρα απίστευτης παράνοιας. Φέρνει επί σκηνής τη φρίκη του εγκλήματος σκέψης και του κοινωνικού ελέγχου. Αυτή η νέα μεγάλη παραγωγή της Λυκόφως, που παρουσιάζεται στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, εξερευνά τον κόσμο μέσα από το μυαλό του Winston Smith, ενός ρομαντικού, ασυμβίβαστου και συνεσταλμένου επαναστάτη. Είναι η οδυνηρή ιστορία ένας επίδοξου αντάρτη πόλεων, που εργάζεται μεθοδικά ως υπάλληλος στο Υπουργείο Αλήθειας και γεννιέται εκ νέου θεατρικά με εκπληκτική δύναμη.

Ελέγχοντας το παρελθόν, ελέγχεις το μέλλον

Πώς είναι η ευφορία, ο έρωτας, η ελευθερία, η ευημερία και η ευτυχία των ανθρώπων να θάβονται βαθιά κάτω από το παγωμένο πρόσωπο του Μεγάλου Αδελφού; Πώς είναι εισβολείς να μπαίνουν στο μυαλό σου και να μην μπορείς να εμπιστευθείς τις αισθήσεις σου, τις δικές σου αισθήσεις; Τι σημαίνει να διαπραγματεύεσαι την ελευθερία τού να μπορείς να εκστομίσεις ότι «δύο και δύο κάνουν τέσσερα»; Τι σημαίνει να μην έχεις τη δυνατότητα να διαφυλάξεις το υπέρτατο όπλο σου, τη διαύγεια και την παραγωγική διαδικασία του ίδιου σου του νου;
Ξαναγράφοντας το παρελθόν, το Κόμμα φτάνει στο σημείο να ανασκευάζει ακατάπαυστα την πραγματικότητα, που παύει να υπάρχει αφ’ εαυτή. Αυτή εξάλλου -όπως είπαμε- είναι και η δουλειά του βασικού χαρακτήρα, του Ουίνστον, που ως υπάλληλος του Υπουργείου Αλήθειας εκκαθαρίζει την Ιστορία από όποια στοιχεία δεν ταιριάζουν με την επίσημη, κομματική εκδοχή. Δεδομένα που ενοχλούν πολιτικά εξαφανίζονται. Ένα μέλος του κόμματος πέφτει σε δυσμένεια; Ποτέ δεν υπήρξε, σβήνεται.
Ευρισκόμενος σε πλήρη αντίφαση με τη δουλειά του, ο νεαρός Ουίνστον στο σπίτι του κρατάει στα κρυφά ένα ανατρεπτικό ημερολόγιο, ως μαρτυρία για το μέλλον. Αλλά η εξουσία επαγρυπνεί και δεν του επιτρέπει τέτοιες πρωτοβουλίες.

Το Υπουργείο Αλήθειας είναι ένα τεράστιο κτήριο από ατσάλι στο οποίο κυριαρχεί με τεράστια γράμματα το σύνθημα «Η άγνοια είναι η δύναμη».

Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μεγάλου Αδελφού, παρακολουθώντας συνεχώς τους πάντες και τα πάντα μέσα από αμέτρητες διαδραστικές τηλεοθόνες, ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις πράξεις και τις συνειδήσεις. Όλα προσαρμόζονται στη μία και μοναδική αλήθεια, αυτή που πρεσβεύει το Κόμμα, ο μόνος αλάθητος μηχανισμός, του οποίου προσωποποίηση είναι ο Μεγάλος Αδελφός. Όλα, ακόμα και το παρελθόν: όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον, και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν. Το “απόλυτο” αφεντικό (Big Brother) αποτελεί έναν οιονεί αόρατο πλανητάρχη και ακόμη έναν διεισδυτικό αναγνώστη της ανθρώπινης σκέψης, ικανό να πατάξει κάθε «έγκλημά» της στην κύησή του.

Η διασκευή και η σκηνοθεσία κατασκευάζουν μία οπτική της ιστορίας μέσα από το μυαλό του Ουίνστον / Όργουελ, ο οποίος συνομιλεί με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, παλεύοντας να παραμείνει λογικός, κόντρα σε μία κοινωνία που έχει απολέσει κάθε λογική. Είναι ήρωας; Είναι προδότης; Η γνωριμία του με την Τζούλια, του δίνει την ώθηση να προχωρήσει σε ακόμα πιο ακραία Εγκλήματα Σκέψης, ενάντια στο Κόμμα. To τέλος είναι προδιαγεγραμμένο: Η Αστυνομία Σκέψης θα τον συλλάβει και θα τον οδηγήσει στον Θάλαμο 101. Εκεί ο Ο’Μπράιεν – βασανιστής, ανακριτής, δάσκαλος, ιατρός; – μέσα από μια αποκαλυπτική διαδικασία τον φέρνει αντιμέτωπο με “το χειρότερο πράγμα στον κόσμο”.

Η νέα γλώσσα

Τόπος του έργου η Ωκεανία όπου εντατικά προετοιμάζεται για να καθιερωθεί επισήμως η Newspeak. Μια νέα γλώσσα, μία λεξιπενής δημιουργία με στόχο την απόλυτη ένδεια σκέψης και έκφρασης. Απώτερος σκοπός της, λέξεις όπως ελευθερία, δημοκρατία και ισότητα να τεθούν εξ αντικειμένου εκτός λεξιλογίου.
Το έγκλημα της σκέψης είναι θανάσιμο αμάρτημα. Γι’ αυτό πρέπει να εξαλειφθεί οτιδήποτε οδηγεί στη διάπραξή του: ελευθερία, γλώσσα, ανθρώπινα αισθήματα. Και όποιος υποπέσει σε έγκλημα σκέψης, πρέπει να οδηγηθεί στον θάνατο αναμορφωμένος: θα πεθάνει αγαπώντας τον Μεγάλο Αδελφό.
Στην Ωκεανία οι πολίτες υποφέρουν. Είναι ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος, με drones που επιβλέπουν συνεχώς την καθημερινότητα των ανθρώπων. Οι «προλετάριοι», δηλαδή το 85% του πληθυσμού, παρακολουθούνται ασταμάτητα.
Η εξουσία χρησιμοποιεί ένα τεχνολογικό μέσο για να διορθώσει τα εγκλήματα σκέψης: την τηλεοπτική οθόνη. Αυτές οι «μεταλλικές πλάκες» μεταδίδουν τρομακτικά βίντεο των εχθρικών στρατών και μεταφέρουν τη σοφία του Big Brother. Αλλά η οθόνη έχει τη δυνατότητα και να παρακολουθεί τους πολίτες. Κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής γυμναστικής, η γυμνάστρια από την οθόνη μπορεί επίσης να ελέγξει αν κρατάτε το ρυθμό. Οι οθόνες, τα ηχητικά και τα μικρόφωνα είναι πανταχού παρόντα, σε κάθε δωμάτιο, σε κάθε σπίτι.

Ο έρωτας

Ο Ουίνστον Σμιθ και η Τζούλια, οι δύο πρωταγωνιστές, προσπαθούν να αντισταθούν στον έλεγχο που έχει η κυβέρνηση πάνω στην αλήθεια. Επιδιώκουν να συγκεντρώσουν μη επίσημες πληροφορίες τις οποίες καταχωρίζουν σε ένα ημερολόγιο. Ωστόσο, τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στη δικτατορία της σκέψης. Ούτε καν ο έρωτας, όπως θα ανακαλύψουν με πικρό τρόπο ο Ουίνστον και η όμορφη Τζούλια. Δείχνοντάς μας τους ανθρώπους να υφίστανται διαρκή πλύση εγκεφάλου, μέσω ακατάπαυστης συνθηματολογίας, χρήσης αλκοόλ και ασήμαντων μπόνους που το καθεστώς αναγγέλλει πανηγυρικά, ο Όργουελ μας παρουσιάζει τεχνικές χειραγώγησης που είναι ήδη απολύτως νόμιμες, έστω σε μικρότερο βαθμό, στις σύγχρονες δημοκρατίες μας.
Το έργο εμπνέεται από τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας πίστευε ότι θα εξελιχθεί ο Ψυχρός Πόλεμος (έκφραση την οποία επινόησε το 1945). Έγραψε το έργο «1984» λίγα χρόνια αφότου παρατήρησε τον Ρούσβελτ, τον Τσόρτσιλ και τον Στάλιν να μοιράζονται τον κόσμο στις Διασκέψεις της Τεχεράνης και της Γιάλτας. Το βιβλίο είναι εξαιρετικά οραματικό σε ό, τι αφορά την εξέλιξη της Σοβιετικής Ένωσης, της Ανατολικής Γερμανίας και της μαοϊκής Κίνας.

Προφητεία και μανιφέστο

Το “1984” διαβάστηκε σαν μανιφέστο και θαυμάστηκε σαν προφητεία. Η εφιαλτική του αλήθεια για το κράτος της θανατερής τρομοκρατίας απέχει μόλις ένα βήμα από το να γίνει πραγματικότητα: ήδη ο Μεγάλος Αδελφός μας βλέπει. Οι άνθρωποι σήμερα, σε πολλά καθεστώτα, αισθάνονται αυτόν τον φόβο και την καχυποψία.
Το έτος 1984 αναπτύχθηκε ένας τεράστιος διάλογος με εκτενή αφιερώματα στον Τύπο σχετικά με το ποια από όσα προέβλεψε ο Όργουελ στο μυθιστόρημά του έγιναν πραγματικότητα και ποια δεν έγιναν. Πολλοί υποστήριξαν ότι το σοβιετικό πείραμα υπήρξε η αφορμή και ότι αυτό που τελικά ερέθισε τη φαντασία του συγγραφέα ήταν στην πραγματικότητα το επερχόμενο τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα, μικρή σημασία έχουν αυτές οι εκτιμήσεις. Διότι εκείνο που καθιστά ανατριχιαστικά προφητικό το “1984” είναι η διαπίστωση ότι όχι μόνο ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται παντού, αλλά και ότι πολλούς τους συνεπαίρνει η χαρά της παρακολούθησης των προσωπικών τους δεδομένων. Τώρα όμως έχουμε προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. Ο Μεγάλος Αδελφός δε χρειάζεται καν να προβάλλει την εικόνα του στην οθόνη. Τον έχει αντικαταστήσει η κάμερα, το βιομηχανικό είδωλο που κάνει τη δουλειά του.
Στο σκοταδιστικό καθεστώς της Ωκεανίας, η αυταρχική εξουσία επιβάλλει το καθημερινό δίλεπτο μίσους αλλά και την αφοσίωση και την αγάπη προς τον Μεγάλο Αδελφό μέσω του τρόμου, της καταπίεσης και της μετατροπής της σκέψης. Το σεξ επιτρέπεται μόνο για αναπαραγωγή. Ένα νευρικό τικ ή ένα ασυναίσθητο βλέμμα είναι αδίκημα τιμωρητέο. Να γνωρίζεις ότι το μαύρο είναι άσπρο και να ξεχνάς ότι κάποτε πίστευαν το αντίθετο. Να ζεις σε καθεστώς φτώχειας και ταυτόχρονα να πείθεσαι ότι ζεις σε αδιάκοπη ευημερία. Τα παιδιά εντάσσονται στο Σύνδεσμο Νέων και το βασικό τους καθήκον είναι να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των γονιών τους.

Η παράσταση

Το «1984» είναι μια εξαίρετη παράσταση, η δράση της οποίας παίζει με το μυαλό του θεατή. Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου είναι εκπληκτική. Έχει γίνει με τη χαρακτηριστική της καλλιτεχνική οξυδέρκεια και πολιτική εντιμότητα. Η παράστασή της μπορεί να σταθεί με άνεση και σε διεθνή περιοδεία διότι είναι εφάμιλλη των ξένων. Θα τη χαρακτήριζα παράσταση πολιτική, με φαντασία, μυστήριο και δράμα. Παράσταση πλοκής, χαρακτήρων και διαλόγων με ηθοποιούς που πραγματικά αποδεικνύουν ότι γνωρίζουν να χειρίζονται επιτυχώς τέτοιες περιπτώσεις. Σου μένει αξέχαστη και σου προκαλεί πολύ δυνατά συναισθήματα η ερμηνεία του απίστευτου Αργύρη Πανταζάρα, που για άλλη μια φορά εντυπωσιάζει.
Η μεταφορά από το βιβλίο στη σκηνή και η επιλογή αυτής της προσαρμογής ήταν η καλύτερη δυνατή με μια σκηνοθεσία που αξίζει πολλούς επαίνους. Γνωρίζω θεατές που έχουν ήδη παρακολουθήσει την παράσταση δύο φορές και ωστόσο θέλουν να την ξαναδούν. Ειλικρινά στο τέλος δεν ήθελα ούτε εγώ να σταματήσω το χειροκρότημα!
Οι σκηνές των βασανιστηρίων έχουν την καταστροφική δύναμη ενός σεισμού. Ιδιαίτερα έντονες αλλά προσεκτικά δοσμένες και διόλου υπερβολικές. Θα τις χαρακτήριζα αντικειμενικές γιατί στηρίζονται ακριβώς στο κείμενο του Όργουελ. Οι σκηνές αυτές είναι αναγκαίες για να αποδοθεί το νόημα του έργου, να βιώσει ο θεατής τη φρίκη του φασισμού και να φανεί πόσο απάνθρωπα και αδίστακτα είναι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Είναι σαφές ότι το έργο είναι ακατάλληλο για παιδιά. Η επιλογή του ωμού ρεαλισμού και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα από τη σκηνοθέτιδα, στα βασανιστήρια και στις σκηνές του έρωτα και της εφόδου της αστυνομίας, ήταν απολύτως ορθή και δίνει στο έργο την ένταση και το βάθος που έπρεπε να έχει. Από την παράσταση, ωστόσο, δεν έλειπαν η τρυφερότητα, η ανθρωπιά και η συγκίνηση.

Οι συντελεστές

Εκτός από τον Αργύρη Πανταζάρα στον οποίο υποκλινόμαστε για τη συναισθηματική και σωματική του κατάθεση και για το τεράστιο ερμηνευτικό βάρος που επωμίζεται, εξαιρετικός είναι και ο σταθερά πολύτιμος Νίκος Κουρής ως Ο’Μπράιεν, συνταρακτική η Τζούλια της μοναδικής Λένας Δροσάκη και ευρηματικότατος ο Τσάρινγκτον του σπουδαίου ηθοποιού Σωτήρη Τσακομίδη. Μελετημένοι μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια ο Πάρσονς του Νίκου Πυροκάκου και ο Σάιμ του νεότατου και πολυτάλαντου Ερρίκου Μηλιάρη. Άψογη η έμπειρη Σεραφίτα Γρηγοριάδου ως Κυρία Πάρσονς και πολύ σωστός ως Μάρτιν ο έτερος αξιόλογος της νέας γενιάς, Αγησίλαος Μικελάτος.
Δεν υστερούν διόλου όμως στους μικρότερους αλλά εξίσου σημαντικούς ρόλους οι Μελαχρινός Βελέντζας, Βησσαρίων Κανέλλος, Στυλιανός Καπούλας, Απόστολος Κατσιριντάκης, Τάσος Κόρκος, Δημήτρης Μηλιώτης, Χρήστος Τσουλιάης αλλά και η μικρή ηθοποιός ήταν πολύ χαρισματική.
Ωραιότατα τα βιομηχανικά, συμπαγή, ψυχρά σκηνικά της Εύας Μανιδάκη.
Εξαίρετη δουλειά έκανε η Βασιλική Σύρμα πάνω στην έννοια της ομοιομορφίας. Τα άτομα γίνονται η ηχώ το ένα του άλλου μέσα στις απαράλλακτες στολές και τα μονολιθικά, χωρίς αξεσουάρ, κοστούμια τους. Η απειλητική μουσική του Γιώργου Πούλιου (η παιδική μελωδία σε όλη τη διάρκεια της παράστασης από όνειρο εξελίσσεται σε εφιάλτη), το αυστηρό και λιτό βίντεο του Στάθη Αθανασίου και οι ανήσυχα παγωμένοι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου συντελούν επίσης στην επί σκηνής ανατριχιαστική ατμόσφαιρα.
Ένα μεγάλο έργο, οιονεί προφητικό, μια παράσταση εξαιρετικής ποιότητας και έντασης, μας παρουσιάζουν, σε παραγωγή της εταιρείας Λυκόφως, η Κατερίνα Ευαγγελάτου και οι συνεργάτες της, κατά την οποία μπορεί ο καλοπροαίρετος και ανοιχτόμυαλος θεατής να συλλογιστεί για το πώς στο όνομα ενός καλύτερου ουτοπικού κόσμου αφανίστηκαν και χαραμίστηκαν εκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές μέσα στον 20ο αιώνα. Δεν είναι μικρό επίτευγμα το γεγονός ότι η σκηνοθεσία προσφέρει μια νέα προοπτική σε ένα οικείο έργο.

Αυτό που καθιστά το “1984” μοναδικό, είναι ότι είναι διαρκώς μπροστά από την εποχή του, όχι απλώς επίκαιρο. Όμως, πώς μπορείς να πεις ότι ένα βιβλίο άλλαξε τον κόσμο, όταν ο κόσμος έχει παραμείνει ακριβώς ίδιος; Οι ιδεολογίες δεν ενδιαφέρονται ποτέ για τον άνθρωπο και για το θαύμα της ύπαρξης. Όλες περιέχουν ολοκληρωτικά στοιχεία. Η προπαγάνδα του ολοκληρωτικού κινήματος χρησιμεύει στην αποκόλληση της σκέψης από την εμπειρία και την πραγματικότητα… Οι ιδεολογίες τυφλώνουν, γεννούν μίσος, φθόνο, αντιπαλότητα, διχόνοια, εχθρότητα. Στο όνομα των «νόμων» της διαλεκτικής, των ουτοπιών του επιστημονικού σοσιαλισμού και της αταξικής κοινωνίας, έχουν γεννηθεί τυραννίες. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη ώστε να αντισταθούμε στη διάβρωση της ατομικής ελευθερίας. Το κλασικό βιβλίο του 20ου αιώνα επανεξετάζεται σε μια ριζοσπαστική νέα προσαρμογή. Δείτε το για να καταλάβετε γιατί το δυσοίωνο όραμα του Όργουελ για το μέλλον είναι τώρα τόσο δυνατό όσο ποτέ.

Ο συγγραφέας

* Τζορτζ Όργουελ (1903-1950): Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Έρικ Άρθουρ Μπλερ. Γεννήθηκε στις αποικιακές Ινδίες και σπούδασε στην Αγγλία. Μετά την παραίτησή του από την αποικιακή αστυνομία της Βιρμανίας, επέστρεψε στη Βρετανία και ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Ως τροτσκιστής, συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας. Η «Φάρμα των ζώων» (1945) και το «1984» (1949) δύο βιβλία όπου καταγγέλλει τον ολοκληρωτισμό, τον κατέστησαν διάσημο, αλλά μετά θάνατον, αφού πέθανε σε ηλικία μόλις 46 ετών από φυματίωση.

Το «1984» είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που βασίζεται στα βιώματα του συγγραφέα. Ο Όργουελ συμπεριλαμβάνει στην αφήγησή του όλα τα συστήματα καταπίεσης που έχει γνωρίσει προσωπικά και ξέρει από πρώτο χέρι τη νοσηρότητά τους. Ως λοχίας της αστυνομίας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στη Βιρμανία έχει διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τις καταστροφικές επιπτώσεις της αποικιοκρατίας. Χάρη στη συμμετοχή του στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο συνειδητοποιεί, πέραν των δεινών του ολοκληρωτισμού και τις εκτροπές του κομμουνισμού, παρατηρώντας εκ του σύνεγγυς τις ενδοπαραταξιακές συγκρούσεις μεταξύ του ισπανικού ΚΚ και των αναρχικών. Οπότε το «1984» είναι κάτι πολύ ευρύτερο από μια γελοιογραφία του σταλινισμού.

* Ένας αστικός μύθος λέει ότι ο Όργουελ εμπνεύστηκε σχεδόν ακαριαία τη βασική πλοκή του έργου του, όταν ως δημοσιογράφος στο BBC πέρασε τυχαία μπροστά από μια κάμερα και είδε το πρόσωπό του για πρώτη φορά σε μόνιτορ.

Το 2008, οι “Times” τον κατέταξαν ως δεύτερο στη λίστα με τους 50 κορυφαίους Βρετανούς συγγραφείς από το 1945.

* Η Κατερίνα Ευαγγελάτου γεννήθηκε στην Αθήνα. Αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Σπούδασε Φιλοσοφία στο τμήμα Φιλοσοφίας – Παιδαγωγικής – Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Μουσική (πιάνο-κιθάρα) στο Ελληνικό Ωδείο. Μεταπτυχιακές Σπουδές: Σκηνοθεσία Θεάτρου (Master of Arts) με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση στο Πανεπιστήμιο Middlesex του Λονδίνου, απ’ όπου αποφοίτησε με διάκριση και στη Ρωσική Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης GITIS της Μόσχας (σκηνοθετικό τμήμα). Τον Δεκέμβριο του 2009 τιμήθηκε από την Ένωση Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών με το Βραβείο Νέου Δημιουργού για τη σκηνοθεσία της στα έργα Wolfgang και Η Λέσχη της Αυτοκτονίας. Τον Σεπτέμβριο του 2011 τιμήθηκε με το Έπαθλο «Ελευθερία Σαπουντζή» για τις σκηνοθεσίες της κατά τη διετία 2009-2011. Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: Άσκηση Φαντασίας, Πλαστελίνη, Wolfgang, Ο Χρυσός Δράκος, Θεατές (Εθνικό Θέατρο 2006 -13), Η Ερωτευμένη Νεκρή, Η Λέσχη της Αυτοκτονίας, Εκδίκηση (Αμφί-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου 2009-11), Ψευδαισθήσεις, παραγγελία του Λευτέρη Βογιατζή για να εορταστούν τα 30 χρόνια του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων (1982-2012), Cock (Θέατρο Θησείον 2011), Γυάλινος Κόσμος (Θέατρο Χορν 2011, 2012), Ο Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 2013), Der gute Mensch von Sezuan, (Νέα Σκηνοθεσία, Stadttheater Augsburg, Γερμανία, 2014), Ιδομενέας (Φεστιβάλ Αθηνών 2014), Ρήσος, Μια Περιπατητική Παράσταση στον αρχαιολογικό χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλους (Φεστιβάλ Αθηνών 2015), Τα παραμύθια του Χόφμαν, Όπερα του Ζακ Όφενμπαχ (Κρατική Όπερα της Περμ στη Ρωσία-2015). Η παράσταση, η οποία αποτελεί την πρώτη σκηνοθεσία της Ευαγγελάτου στο χώρο της Όπερας, ήταν υποψήφια για 9 βραβεία “Χρυσή Μάσκα” στη Ρωσία, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Παράστασης και Καλύτερου Σκηνοθέτη, Φάουστ του Γκαίτε (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, 2016).

Ταυτότητα Παράστασης

1984 του ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ
Νέα Διασκευή: Ρόμπερτ Άικι και Ντάνκαν Μακμίλαν
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Βίντεο: Στάθης Αθανασίου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Ηχητικός Σχεδιασμός: Νικόλας Καζάζης
Μουσική Διδασκαλία: Αλεξάνδρα Λέρτα
Ειδικά Εφέ: Αφοί Αλαχούζοι
Μακιγιάζ: Εύη Ζαφειρόπουλου
Κομμώσεις: Talkin’ Heads
Ειδικές Κατασκευές: Μπάμπης Κατσιμίχας
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Δήμητρα Δερμιτζάκη, Δημήτρης Οικονομίδης
Βοηθός Σκηνογράφου: Μυρτώ Μεγαρίτου
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης – Νίκος Πανταζάρας
Διεύθυνση Παραγωγής: Βιολέττα Γύρα και Όλγα Μαυροειδή
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Διανομή

Ουίνστον Σμιθ: Αργύρης Πανταζάρας
Ο’Μπράιεν: Νίκος Κουρής
Τζούλια: Λένα Δροσάκη
Τσάρινγκτον: Σωτήρης Τσακομίδης
Πάρσονς: Νίκος Πυροκάκος
Κυρία Πάρσονς: Σεραφίτα Γρηγοριάδου
Σάιμ: Ερρίκος Μηλιάρης
Μάρτιν: Αγησίλαος Μικελάτος
Συμμετέχουν: Μελαχρινός Βελέντζας, Βησσαρίων Κανέλλος, Στυλιανός Καπούλας, Απόστολος Κατσιριντάκης, Τάσος Κόρκος, Δημήτρης Μηλιώτης, Χρήστος Τσουλιάης
Και τα παιδιά: Ειρήνη Γουλιέλμου, Πέπη Κώνστα, Αθηνά Μισαηλίδου
Στο βίντεο εμφανίζονται οι ηθοποιοί:
Παντελής Δεντάκης, Δήμητρα Δερμιτζάκη, Βασίλης Κουκαλάνι, Αλεξάνδρα Λέρτα, Πόπη Λυμπεροπούλου

Πληροφορίες

Τζορτζ Όργουελ
“1984”
Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
Προφήτη Δανιήλ 3-5 και Πλαταιών, Κεραμεικός
Τηλ.: 2110132002-5, 2121042777
Πρεμιέρα 25 Νοεμβρίου 2016
Παραστάσεις και τιμές εισιτηρίων
Τετάρτη 20.00 | Είσοδος 16 ευρώ & 12 ευρώ (μειωμένο)
Πέμπτη & Παρασκευή 21.00 | Είσοδος 18 ευρώ & 12 ευρώ (μειωμένο)
Σάββατο 18.30 | Είσοδος 16 ευρώ & 12 ευρώ (μειωμένο)
Σάββατο 21.30 & Κυριακή 20.00

Είσοδος 20 ευρώ & 14 ευρώ (μειωμένο)
Διάρκεια Παράστασης: 101 λεπτά

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -