36.8 C
Athens
Παρασκευή 19 Ιουλίου 2024

“Οι δώδεκα ένορκοι” προσπαθούν να συμφωνήσουν ομόφωνα για τρίτη χρονιά στο “Αλκμήνη”

Του Παναγιώτη Μήλα

Ένα δικαστικό θρίλερ που κόβει την ανάσα των θεατών έχει ανάγκη από τον κατάλληλο χώρο που θα προετοιμάσει ψυχολογικά τους θεατές και θα τους μετατρέψει σε ενόρκους.

Ένα δικαστικό θρίλερ σίγουρα δεν έχει ανάγκη έναν ανοιχτό καλοκαιρινό συναυλιακό χώρο. Δεν μπορείς να βλέπεις τα άστρα την ώρα που στη σκηνή από μία και μόνο ψήφο κρέμεται η ζωή ενός 18χρονου.

Οι “12 ένορκοι” είναι ένα απίστευτα καθηλωτικό δικαστικό και αστυνομικό δράμα δωματίου, που μπορεί άνετα να θεωρηθεί μια κοινωνική αλληγορία για την εφαρμογή της δημοκρατίας στην κοινωνία. Η υποδειγματική πλοκή ταυτίζει τον θεατρικό με τον πραγματικό χρόνο και ξεδιπλώνει αποκλειστικά μέσα από ένα γοργό διαλογικό κονταροχτύπημα μια δικαστική υπόθεση που είναι πολύ λιγότερο απλή από όσο φαίνεται και εξελίσσεται ως μια εκπληκτικά ενδιαφέρουσα ιστορία μυστηρίου.

Είδα την παράσταση «Οι 12 ένορκοι» το βράδυ της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου 2016 στο επιβλητικό Μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας, το γνωστό και ως Καστέλο της Ροδοδάφνης, στην Πεντέλη. Η κατηφορική οδός Λόρδου Βύρωνα που οδηγεί στην κεντρική είσοδο ήταν κατάμεστη κατά τις 8.30 το βράδυ. Μεγάλες παρέες -εκείνων που είχαν εξασφαλίσει εισιτήριο- προχωρούσαν για να πάρουν τις θέσεις τους. Επίσης άλλες παρέες, το ίδιο μεγάλες, περίμεναν μήπως καταφέρουν να μπουν -έστω και όρθιοι- μπροστά στα πλαϊνά βοηθητικά κτήρια.

Όταν πλησιάσαμε κοντά στην κεντρική αυλή του Μεγάρου ένα άλλο πλήθος θεατών προσπαθούσε -μέσα σε ένα σχεδόν απόλυτο σκοτάδι- να βρει έστω και μία θέση για να καθίσει.

Το Καστέλο της Ροδοδάφνης, που είναι ένα από τα πιο αξιόλογα αρχιτεκτονικά δείγματα του ρομαντισμού στην Ελλάδα (1850), οπωσδήποτε δεν σε προδιαθέτει ώστε να παρακολουθήσεις ένα θρίλερ. Την καθιερωμένη ώρα της αναμονής οι οθόνες των κινητών ήταν οι μοναδικές πηγές φωτός στον χώρο.

Η παράσταση άρχισε στις 9.20 όταν ακούστηκε η επιβλητική φωνή μιας γυναίκας δικαστού (Νένα Μεντή) η οποία έδινε τις τελικές συμβουλές στους 12 ενόρκους πριν πάρουν τις θέσεις τους στην αίθουσα της σύσκεψης, ο καθένας ανάλογα με τον αριθμό του. Από τη στιγμή εκείνη και για 90 λεπτά –όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο– επικράτησε απόλυτη σιγή.

Αρχικά υποτίθεται ότι βρισκόμαστε σε ένα ψυχρά λιτό δωμάτιο. Ένα μεγάλο μακρόστενο τραπέζι και δώδεκα καρέκλες απαρτίζουν το σκηνικό. Με την έναρξη της συνεδρίασης γίνεται αντιληπτό ότι οι ένορκοι είναι πεπεισμένοι πως ο νεαρός κατηγορούμενος είναι ένοχος. Καλούνται να ψηφίσουν. Όλοι ψηφίζουν ότι είναι ένοχος εκτός από τον όγδοο ένορκο, ο οποίος διατηρεί αμφιβολίες για την ενοχή του νεαρού και προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους ενόρκους ότι τα στοιχεία δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο δείχνουν. Ότι η υπόθεση έχει κενά. Διαφαίνονται οι πρώτες αμφιβολίες. Μέσα από τις συζητήσεις μεταξύ των ενόρκων, δίχως να αποκλείονται οι λεκτικοί διαξιφισμοί και διαπληκτισμοί, ξεδιπλώνονται μπροστά μας δώδεκα διαφορετικές προσωπικότητες. Το έργο καταλήγει σε μια αποκάλυψη των αδυναμιών, των προκαταλήψεων, των βιωμάτων, των ψυχικών τραυμάτων, των συμπλεγμάτων και των προβλημάτων του κάθε ενόρκου.

Οι θεατές παρακολουθούσαν ευλαβικά κάθε στιγμή, κάθε ανάσα, κάθε λέξη των ηθοποιών. Ποτέ δεν περίμενα πως σε έναν τέτοιο χώρο, εντελώς ακατάλληλο για ένα έργο αυτών των απαιτήσεων, οι δώδεκα ηθοποιοί και οι επτά μουσικοί θα μπορούσαν να αιχμαλωτίσουν την προσοχή των θεατών. Θα νόμιζε κανείς πως βρίσκεται σε κλειστή αίθουσα ειδικά διαμορφωμένη για ατμοσφαιρικές παραστάσεις. Και όμως έγινε η υπέρβαση. Οι “12 ένορκοι” ξεπέρασαν τα εμπόδια και πήραν ομόφωνα το μπράβο των θεατών με τη λήξη του έργου. Ομόφωνα επίσης τους δόθηκε η δυνατότητα να επιστρέψουν στη φιλόξενη αίθουσα συσκέψεων του θεάτρου Αλκμήνη για τρίτη χρονιά, από την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016.

* Εκεί, «Οι 12 ένορκοι», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, βρέθηκαν και πάλι αντιμέτωποι με τη συνείδησή τους. Εκεί έδιναν σε κάθε ψηφοφορία τους και μία μάχη. Μία μάχη που θα έπρεπε να την κερδίσουν με μόνο όπλο την αλήθεια και όχι με τον σουγιά.

Οι συγκεκριμένοι ένορκοι αφού κατέκτησαν το κοινό, επιστρέφουν στο «Αλκμήνη» έπειτα από δύο χρόνια sold-out παραστάσεων και μία επιτυχημένη περιοδεία στο ΚΘΒΕ και σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας.

Λίγα λόγια για το έργο

1957: Στη Νέα Υόρκη, ένα αλλοδαπό αγόρι δεκαέξι χρόνων κατηγορείται για φόνο. Δώδεκα ένορκοι συνεδριάζουν για το αν θα εφαρμοστεί η θανατική ποινή, αντικατοπτρίζοντας τις -δυστυχώς διαχρονικές- προκαταλήψεις της κοινωνίας μας, μέσα από 12 πεντακάθαρα ψυχογραφήματα που ξετυλίγονται «βίαια» μπροστά στα μάτια μας.

«12 θυμωμένοι άντρες» κλειδωμένοι σ’ ένα δωμάτιο, άλλοτε ταυτίζονται και άλλοτε συγκρούονται. Έχουν κληθεί να αποφασίσουν ομόφωνα για τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, αντιμετωπίζοντας το βάρος της ευθύνης που φέρνει η κάθε τους απόφαση.

* Η παράσταση που σκηνοθέτησε η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, έχει 12 ισάξιους πρωταγωνιστές. Είναι μεγάλο κέρδος να χαρεί κανείς τις ερμηνείες τους. Πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Θα ήταν άδικο. Είναι όλοι μοναδικοί. Κάνω εξαίρεση μόνο για τον κύριο Τρύφωνα Καρατζά, τον αιώνιο έφηβο ο οποίος επί 60 χρόνια προσφέρει στο ελληνικό θέατρο. Τυχεροί και οι θεατές, αλλά κυρίως οι συμπαίκτες του επάνω στη σκηνή.

* Οι χαρακτήρες είναι απολαυστικοί και καλοδουλεμένοι στις αντιθέσεις τους, οι ηθοποιοί αξιομνημόνευτοι υποκριτικά στα ξεσπάσματά τους, η δράση ευφυέστατη. Οι εναγώνιες ανατροπές, κυρίως προς το φινάλε, με τις συνεχείς αλλαγές στις ψηφοφορίες, είναι από τους βασικούς λόγους που αξίζει κανείς να αφιερώσει χρόνο για να παρακολουθήσει την εκδοχή αυτή του σπουδαίου έργου. Δεν κατάλαβα καν πότε πέρασαν 90 λεπτά. Είναι ένας ύμνος στη δημοκρατία. Κάτι που σαφώς δεν συγκινεί μερικούς σημερινούς λάτρεις των συνοπτικών διαδικασιών…

Μια μελέτη πάνω στον ανθρώπινο ψυχισμό. Ένα πραγματικά εξαιρετικό σύνολο συντελεστών μαεστρικά καθοδηγημένο από μια λαμπρή σκηνοθέτιδα. Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη πέτυχε να μεταφέρει στην πλατεία την ένταση και τις σκληρές αντιπαραθέσεις που διαδραματίζονται επάνω στη σκηνή. Η μουσική, τα σκηνικά, τα κοστούμια, η κίνηση και ο φωτισμός αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία που συμβάλλουν στην επιτυχία του έργου. Ευτυχώς το κοινό της Αθήνας θα έχει την ευκαιρία να χαρεί και φέτος αυτή τη δημιουργία στον φυσικό του χώρο, στο θέατρο «Αλκμήνη».

* Ο Ρέτζιναλντ Ρόουζ έγραψε το σενάριο για τους «12 Ενόρκους» το 1954, αφού είχε ο ίδιος παρευρεθεί σε δίκη ως ένορκος. Η εμπειρία του έμεινε αξέχαστη:

«Ήταν τόσο εντυπωσιακό και επίσημο το σκηνικό στο δωμάτιο του δικαστηρίου με τους ξύλινους τοίχους και τον ασπρομάλλη δικαστή. Με συγκλόνισε. Με συνεπήρε. Ήμουν ένας από τους ενόρκους για μια υπόθεση ανθρωποκτονίας και συζητούσαμε και διαφωνούσαμε για οχτώ ώρες. Έγραφα μικρής διάρκειας δράματα τότε και σκέφτηκα, πόσο ωραίο σκηνικό είναι για δράμα».

Το έργο μεταφέρθηκε αρχικά στην τηλεόραση τον Σεπτέμβριο του 1954 και ο Ρόουζ βραβεύτηκε με βραβείο Emmy για το σενάριο.
Τρία χρόνια αργότερα, οι «12 Ένορκοι» προβλήθηκαν και στον κινηματογράφο, με πρωταγωνιστή και παραγωγό τον αξέχαστο Χένρι Φόντα.
Σκηνοθέτης ήταν ο «πρωτάρης» Σίντνεϊ Λιούμετ, που αργότερα έγινε γνωστός για αριστουργηματικές ταινίες όπως το «Σέρπικο» και τη «Σκυλίσια Μέρα».

Η δικαστής του Supreme Court Justice των ΗΠΑ, Σόνια Σοτομαγιόρ, είχε δηλώσει πως επέλεξε να ασχοληθεί με τη Νομική όταν είδε την ταινία για πρώτη φορά. Παρά τον θαυμασμό της για το έργο όμως, ξεκαθάρισε πως σε ένα πραγματικό δικαστήριο, δεν θα επιτρεπόταν ποτέ στους ενόρκους να αναιρέσουν τις μαρτυρίες και τις αποδείξεις του δικαστηρίου με απλές υποθέσεις, όπως έγινε στην ταινία.

Οι 12 Ένορκοι -όπως συνέβαινε στην Αμερική της δεκαετίας του ’50- ήταν μόνο λευκοί άντρες και αποφάσιζαν για τη ζωή ενός νεαρού. Στο σενάριο, ο Ρόουζ είχε αποφύγει να αναφέρει λεπτομέρειες για την ταυτότητα του νεαρού κατηγορούμενου, πέρα από το γεγονός ότι ζούσε σε μια κακόφημη φτωχογειτονιά, ενώ άφηνε να εννοηθεί ότι ανήκε σε κάποια μειονότητα. Ήθελε να δείξει πόσο αρνητικά προκατειλημμένοι ήταν όλοι οι ένορκοι, βασιζόμενοι μόνο σε αυτά τα δύο στοιχεία. Αυτή την ομοιογένεια επιδίωκαν πάντα οι δικηγόροι είτε μέσω κυβερνητικής απόφασης είτε με τη λίστα αποκλεισμού που είχαν στην κατοχή τους.
Σε μία από τις πιο έντονες σκηνές της ταινίας, ο «Ένορκος 10» αρχίζει να μιλάει κατά των κατοίκων των φτωχογειτονιών, παρουσιάζοντάς τους ως υπανθρώπους, χωρίς συναισθήματα και ήθος.
Σταδιακά, οι ένορκοι σηκώνονται απ’ το τραπέζι και του γυρίζουν την πλάτη, εξοργισμένοι με τους ισχυρισμούς.
Ο Ένορκος χάνει το σθένος του όταν τους βλέπει να απομακρύνονται και τους ζητάει να τον ακούσουν.
Στο τέλος, μένει καθιστός μόνο ο «Ένορκος 4», ο οποίος του λέει: «Σε άκουσα. Τώρα κάτσε κάτω και μην ξανανοίξεις το στόμα σου!».

Μέχρι σήμερα το έργο θεωρείται μία από τις 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών η οποία αν και δέχτηκε εξαιρετικές κριτικές, τελικά δεν πέτυχε καθόλου εμπορικά. Ήταν υποψήφια για τρία Όσκαρ, Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθέτη και Σεναρίου, αλλά και στις τρεις κατηγορίες, κέρδισε η ταινία «Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι». Η αξία του έργου αναγνωρίστηκε τις επόμενες δεκαετίες και πλέον συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίας στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ο θρυλικός δημιουργός του αμερικανικού σινεμά Σίντνεϊ Λιούμετ κατόρθωσε με αυτό το διεισδυτικό φιλμ που αποκαλύπτει τον κοινωνικό ρατσισμό αλλά και την αναπόφευκτη υποκειμενικότητα του ανθρώπινου βλέμματος, να αποσπάσει την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας αλλά και τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Το 2008 το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου ψήφισε την ταινία ως δεύτερη από τις 10 καλύτερες ταινίες Δικαστικού Δράματος.

Στο ριμέικ της ταινίας το 1997, ο Τζακ Λέμον παίζει το ρόλο του Χένρι Φόντα σε σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Φρίντκιν.

Επίσης, remake έκανε ο Nikita Mikhalkov το 2007.

Στην Ελλάδα, το 1979, οι ένορκοι ήρθαν μέσα από την τηλεόραση στο «Θέατρο της Δευτέρας». Με τον σκηνοθέτη Γρηγόρη Γρηγορίου ήταν οι εξής 12 ένορκοι: Νίκος Γαροφάλλου, Γιώργος Γεωγλερής, Χρήστος Δαχτυλίδης, Νίκος Δενδρινός, Σπύρος Καλογήρου, Κυριάκος Κατριβάνος, Θόδωρος Κατσαδράμης, Γιώργος Μιχαλάκης, Γιώργος Μπαγιώκης, Γιώργος Μπάρτης, Δημήτρης Μπικηρόπουλος, Δημήτρης Μπισλάνης, Πάνος Πανόπουλος. Μετάφραση και διασκευή Ντόρας Βολανάκη.

Σημείωμα της σκηνοθέτιδας

Η ιδέα να παρουσιάσω το έργο «Οι 12 ένορκοι» ήρθε όταν είδα την ταινία «12 angry men» του Sidney Lumet. Στο site www.tocinemadaki.gr (που ασχολείται με τον κινηματογράφο) είχε γραφτεί μία κριτική για το «the Μan from Earth» (την προηγούμενή μου σκηνοθετική δουλειά) όπου εκφραζόταν στο τέλος η επιθυμία να δει και το «12 angry men» το φως ελληνικής σκηνής. Είχα ξανακούσει για την ταινία από έναν φίλο μου, που μου είχε προτείνει να τη σκηνοθετήσω, οπότε όταν διάβασα κι αυτό, πείστηκα ότι πρέπει να τη δω. Χαίρομαι για τις παροτρύνσεις αυτές, γιατί η ταινία με άγγιξε και θέλησα κι εγώ να τη δω επί σκηνής. Θέλησα να δω 12 ηθοποιούς, σε απόσταση αναπνοής από τον θεατή, να κορυφώνουν και να ηρεμούν σ’ ένα καρδιογράφημα 120 παλμών και άνω. Στη θεατρική του μεταφορά, κράτησα την εποχή που γράφτηκε το έργο, γιατί βρίσκω πολύ ελκυστικό όταν το θέατρο μας παίρνει από το τώρα και το εδώ και μας ταξιδεύει σε άλλα μέρη και χρόνους. Αυτό το ταξίδι στο παρελθόν, παρά τη χιλιομετρική και χρονική του απόσταση από το εδώ και το τώρα, μας δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν στην ουσία τους. Οι ίδιες απόψεις θα μπορούσαν να εκφραστούν και σήμερα, ειδικά όσον αφορά τον ρατσισμό κι αυτό δεν το λες καθόλου «ευτυχώς». Και δεν μιλάμε μόνο για φυλετικό ρατσισμό, αλλά επίσης κοινωνικό, θρησκευτικό, σεξιστικό και οπουδήποτε χωράει η έννοια του διαφορετικού. Δηλαδή παντού.
Στην παγκόσμια πραγματικότητα του σήμερα βλέπουμε να ξεπηδούν έντονα φασιστικά μανιφέστα, που προφανώς δεν ήταν πολύ καλά θαμμένα. Ακόμη, γίνονται προτάσεις για επαναφορά της θανατικής ποινής σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως και στη δική μας. Απόψεις και πιστεύω που εκφράστηκαν σ’ ένα έργο του ’57 το οποίο γράφτηκε ωκεανούς μακριά από την Ελλάδα, μεταφέρονται αυτούσια στο τώρα και στο εδώ και τίποτα δεν σου «χτυπάει». Ο άνθρωπος συνεχίζει να επιλέγει να είναι αστόχαστος και να καταδικάζει -είτε μεταφορικά, είτε κυριολεκτικά- με την πρώτη ευκαιρία τον συνάνθρωπό του. Αυτό, κάνει το έργο επίκαιρο και διαχρονικό, δείχνοντάς μας ότι ο ρατσισμός αντιστέκεται σθεναρά ακόμη σε ιδέες περί φιλελευθερισμού. Αλλά, οι ιδέες αυτές παρά του ότι απαιτούν σθένος, καίνε ακόμη μέσα σε Ανθρώπους που αγωνίζονται για την αλήθεια, την αγάπη και τη συγχώρεση με όλο τους το είναι.

* Ο συγγραφέας Ρέτζιναλντ Ρόουζ γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης το 1920 και πέθανε το 2002 στο Νόργουοκ, του Κονέκτικατ. Εργάστηκε ως συγγραφέας και παραγωγός. Ξεκίνησε την καριέρα του με το σενάριο για την τηλεταινία «Bus to nowhere» το 1950. Το 1954 γράφει το «Twelve Angry Men» για τηλεταινία, η οποία γίνεται πολύ μεγάλη επιτυχία.

Ο Ρόουζ το διασκευάζει για το θέατρο και παίζεται μέχρι σήμερα με πολύ μεγάλη επιτυχία σ’ όλον τον πλανήτη. Το 1957 γράφει το σενάριο της κινηματογραφικής μεταφοράς τού Σίντνεϊ Λιούμετ με τον ίδιο τίτλο, «Twelve Angry Men». Η ταινία συγκαταλέγεται στις 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Έγραψε επίσης τα θεατρικά «The Porcelain Year» (1950), «Black Monday» (1962), «Dear Friends» (1968), «This Agony, This Triumph» (1972).

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Reginald Rose
Μετάφραση / Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Δραματουργική Επεξεργασία:

Κωνσταντίνα Νικολαΐδη και Νότης Παρασκευόπουλος
Σκηνικά: David Negrin
Κοστούμια: Κική Μήλιου
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη
Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Περού
Promo video: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Μασμανίδη / Γιάννης Πρίφτης
Γραφιστική επιμέλεια: Γιάννης Στιβανάκης / Σπύρος Δαπέργολας
Α΄ βοηθός σκηνοθέτη: Μαγδαληνή Παλιούρα
Β΄ βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Κωνσταντέλλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Δανάη Ανεζάκη
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

Παραγωγή: A Priori

Επίσημος δικτυακός τόπος παράστασης: www.a-priori.gr

Οι 12 ένορκοι είναι:

Χριστόδουλος Στυλιανού

Τρύφων Καρατζάς

Θανάσης Κουρλαμπάς

Γιώργος Γιαννόπουλος

Περικλής Λιανός

Βασίλης Παλαιολόγος

Χάρης Μαυρουδής

Μανώλης Ιωνάς

Απόλλων Μπόλλας

Αλέξανδρος Πέρρος

Κωνσταντίνος Μουταφτσής

Αυγουστίνος Κούμουλος

Συμμετέχει: Αλέξης Σταυριανός
Τη φωνή της χαρίζει, στην αρχή του έργου, η Νένα Μεντή

Στην παράσταση της Πεντέλης έπαιζαν οι μουσικοί:

Διονύσης Βερβιτσιώτης – 1ο βιολί
Μιχάλης Βρέττας – 2ο βιολί
Ηλίας Σδούκος – βιόλα
Μιχάλης Πορφύρης – βιολοντσέλο
Κώστας Πατσιώτης – κοντραμπάσσο
Ίρις Νικολάου – πιάνο
Γιώργος Περού – ηλεκτρική κιθάρα (ενορχήστρωση/διεύθυνση ορχήστρας)

Χρήσιμες πληροφορίες

Θέατρο Αλκμήνη (Αλκμήνης 8, Γκάζι – μετρό Κεραμικός)
Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 9.30 μ.μ. και Κυριακή στις 6.30 μ.μ.
Διάρκεια: 90΄ (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: 15 ευρώ (γενικό), 12 ευρώ (μειωμένο), 10 ευρώ (για ομάδες άνω των 20 ατόμων)

Προπώληση εισιτηρίων:

– Θέατρο «Αλκμήνη». Τηλέφωνο 210 – 342.86.50 (μετά τις 5.30 μ.μ.)

* Μέρος των εσόδων διατίθεται στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα.

* Η παράσταση είναι υπό την αιγίδα του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

* Στην πρώτη φωτογραφία, επάνω από αριστερά: Αλέξανδρος Πέρρος, Χριστόδουλος Στυλιανού, Τρύφων Καρατζάς, Γιώργος Γιαννόπουλος, Περικλής Λιανός, Απόλλων Μπόλλας. Κάτω από αριστερά: Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Χάρης Μαυρουδής, Θανάσης Κουρλαμπάς, Βασίλης Παλαιολόγος, Αυγουστίνος Κούμουλος, Μανώλης Ιωνάς.

* Η δεύτερη φωτογραφία είναι από την παράσταση στο Μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας.

Τρέιλερ της παράστασης ΕΔΩ

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -