29.3 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Ένα κείμενο του Κωστή Καλλιβρετάκη για την καύση των νεκρών

Κάποτε θα πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά για τη βαθιά ασέβεια της χριστιανικής κοινωνίας απέναντι στους άθεους. Το ότι και λόγω της στάσης των πολλών που δηλώνουν “ναι μεν αλλά” άθεοι ή “έλα μωρέ τώρα” άθεοι, η ελληνορθόδοξη κοινωνία συνεχίζει και όχι μόνο στον πυρήνα της, να θεωρεί την Αθεΐα “προσωρινό παραστράτημα”, “παιδικά νάζια”, “ασόβαρη αντίληψη” και το χειρότερο, μια άποψη που “θα σου πω εγώ εκείνη την ώρα, την τελευταία, που θα μετανιώσεις και θα ξεχάσεις τις βλακείες που λες τώρα”. (Έχω δει ανθρώπους να σβήνουν και πιστέψτε με δε δείλιασαν ούτε στιγμή). Και ναι, οι θρησκευόμενοι που για να στηρίξουν την πίστη τους παραμερίζουν την κοινή λογική, κάνουν νουθεσίες για “αφελείς παιδικές απόψεις”.
(Αλλά το θέμα πίσω από την πίστη είναι και αυτή η χωρίς όρους στήριξη του αποδεδειγμένα πλουτοθηρικού και καταστροφικού σε κάθε επίπεδο κλήρου, της εκκλησίας. Γιατί ακόμα και αυτοί που λένε πως απλά πιστεύουν, είναι εκεί τελικά να στηρίζουν ακόμα και υλικά τους “εκπροσώπους”).
Επιστρέφοντας όμως στο θέμα της ασέβειας απέναντι σ’ αυτή τη “μόδα της εποχής”, την Αθεΐα, είναι ξεδιάντροπο μια κοινωνία που κάνει αναλύσεις επί αναλύσεων από το σχολείο ακόμα, περί σεβασμού νεκρών – “Αντιγόνη” – και μιλά για ελευθερία και ανεξιθρησκεία, όταν έρθει η τελευταία ώρα ξαφνικά βλέπεις έναν άνθρωπο που πάλευε όλη του τη ζωή απέναντι στο παράλογο να κηδεύεται με ταφή, εικονίτσες και όλα τα στολίδια που αρμόζουν σε λατέρνα κανονικά και ο ίδιος θα ξερνούσε αν μπορούσε να ξυπνήσει, από την αισθητική του όλου. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι που νομικά ορίζονται ως οι πιο “κοντινοί”, είτε δεν γνώριζαν τίποτα -που αυτόματα αυτό αναιρεί το “κοντινοί”- ή προσπέρασαν τη σαφώς δηλωμένη του επιθυμία για αποτέφρωση, ως κάτι “μη αποδεκτό” και προτίμησαν μια κηδεία που θα τους κάνει αυτούς να νιώσουν εντάξει απέναντι στην κοινωνία που τους παρατηρεί. Η φράση “τι σημασία έχει, αυτός δεν είναι πια εδώ”, είναι μια φράση κατανοητή μες τον πόνο αλλά ταυτόχρονα βαθύτατα ασεβής και μαζί απρόσμενη από χείλη θρησκευόμενων αφού σαφέστατα υποδηλώνει πως έχει επέλθει το οριστικό Τέλος. Εγώ προσωπικά ως άθεος συμφωνώ για το οριστικό Τέλος αλλά από την άλλη τιμώ το Νεκρό. Όλοι τον τιμούμε. Αλλιώς θα πετούσαμε το σώμα σε ένα χωράφι να το φάνε τα κοράκια. (Που παρεμπιπτόντως είναι ο τρόπος που τιμούν τους νεκρούς οι Πάρσοι, ινδική σέχτα).
Όταν λοιπόν αποχαιρετούμε κάποιον σεβόμαστε αυτό που ήταν. Το Είναι του. Και αυτό αποχαιρετούμε. Τη ζωή του, τα πιστεύω του. Την κηδεία την κάνουμε για να αναφερθούμε σ’ αυτόν, τόσοι πολλοί μαζί, για τελευταία φορά. Η στιγμή της ομαδικής μνήμης. Και μέσω αυτού έρχεται η λύτρωση, για μας, του πόνου.
Σεβασμός στον εκλιπόντα σημαίνει σεβασμός σ’ αυτό που υπήρξε, στην αισθητική του και τα πιστεύω του.

Και αφού το fb πλέον αποτελεί την πιο μόνιμη, γραπτή απόδειξη των επιθυμιών, γράφω εδώ για το μέλλον, προστατεύοντας την τιμή μου και την υπόληψή μου από οποιουσδήποτε που θα θελήσουν να κάνουν κάτι που δε συνάδει με τις πεποιθήσεις μου, πως:
ΑΠΑΙΤΩ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΙΦΝΙΔΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΤΕΛΕΤΗ.
Είστε ελεύθεροι να παρτάρετε μετά και να πετάξετε τις στάχτες μου σε όποιο νησί του Aιγαίου θέλετε, η δική μου προτίμηση θα ήταν από ένα μικρό βραχάκι που υπάρχει μέσα στον κόλπο του Βλυχού, στην Ύδρα.
*είναι και κοντά για να μην ξοδεύεστε.
** μη μου γράψει κανείς για την ασέβεια του Ισλάμ ή άλλων θρησκειών απέναντι στους άθεους. Βάλτε το κεφάλι σας να δουλέψει υπερωρία λίγο.

  • O Κωστής Καλλιβρετάκης είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και χημικός.
  • Το κείμενο αναρτήθηκε στη σελίδα του στο F/B
  • Φωτογραφία: Παναγιώτης Πασχαλίδης. Από την παράσταση «Lebensraum» του Θανάση Τριαρίδη σε σκηνοθεσία Έλενας Σωκράτους με τους Κωστή Καλλιβρετάκη και Κωνσταντίνο Γεράκη (Θέατρο Θησείον – ένα θέατρο για τις τέχνες).

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -