Ευτυχισμένο το 1955. Μια βροχερή κυριακάτικη βόλτα στην Αθήνα με κατάληξη στο κλασικό «Σινεάκ»

Του Παναγιώτη Μήλα

Κυριακή 2 Ιανουαρίου, λίγο μετά το μεσημέρι και το οικογενειακό τραπέζι. Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1955. Ένας καλός βαθμός στην Έκθεση έχει ως δώρο μια βόλτα στην Αθήνα. Ίσως και στο σινεμά. Φεύγουμε από το σπίτι.

Ο εξάδελφός μου ο Αργύρης, ο πατέρας μου κι εγώ. Περνάμε από την πλατεία Λεύκας, στον Άγιο Παντελεήμονα Ιλισού. Διασχίζουμε τη λεωφόρο Συγγρού, περνάμε τη Φαλήρου και φθάνουμε στη Δημητρακοπούλου.

Το θρυλικό “κίτρινο” λεωφορείο της Πάουερ, της Ηλεκτρικής Εταιρείας Μεταφορών. Είναι ο “παππούς” των τρόλεϊ… Και τότε, με λίγη βροχή, οι δρόμοι γίνονταν ποτάμια…

Εκεί στη στάση περιμένουμε το «κίτρινο», το λεωφορείο της «Πάουερ». Αφού μέτρησα κάμποσα αυτοκίνητα, προσέχοντας τις μάρκες και θαυμάζοντας τις κούρσες, να και το «κίτρινο». Μπήκαμε μέσα, πήραμε τα εισιτήρια από τον εισπράκτορα που καθόταν σε υπερυψωμένη θέση. Κοιτούσα τις δύο επιγραφές δεξιά και αριστερά λίγο πιο πάνω από τις χειρολαβές: «Απαγορεύεται το καπνίζειν» και «Απαγορεύεται το πτύειν». Περάσαμε από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός και την Πύλη του Αδριανού.

Η αρχή της Πανεπιστημίου. Βροχερή ημέρα, χειμωνιάτικη. Απέναντι το Θέατρο “Βρετάνια”. Στο διπλανό Θέατρο Αθηνών ο Μάνος Κατράκης παρουσίαζε το έργο “Βαθειές είναι οι ρίζες”, με τη Δάφνη Σκούρα.

Συνεχίσαμε για το Ζάππειο και τη Βουλή. Τέλος, μπήκαμε στην Πανεπιστημίου. Ο πατέρας μου πάτησε το κουμπί για τη στάση. Ήταν το κουμπί στην οροφή και με σκαλιστά γράμματα έγραφε τη λέξη «άπαξ». Σταματάει το λεωφορείο και κατεβαίνουμε προσεκτικά. Τα μαγαζιά κλειστά αλλά οι δρόμοι γεμάτοι περιπατητές. Βλέπω ένα τεράστιο κτήριο. Σαν ουρανοξύστης. Ολόφωτο…

Φθάσαμε, μας λέει. Εδώ θα πάμε. Στην «Αΐντα»; ρωτάει ο Αργύρης. Στη «Φρύνη»; ρωτάω εγώ. Αρνητική η απάντηση και στους δύο. Όπως έμαθα σήμερα, η ταινία «Αΐντα» γυρίστηκε το 1953. Ήταν ασπρόμαυρη και είχε διάρκεια 96 λεπτά. Σκηνοθέτης ήταν ο Κλεμέντε Φρακάς με πρωταγωνιστές τη Σοφία Λόρεν και τον Λόις Μάξγουελ. Η Ρενάτα Τεμπάλντι ντουμπλάρει τη Σοφία Λόρεν σε αυτή την κινηματογραφική διασκευή της όπερας του Βέρντι, που ένα μόνο μέρος της μεταφέρεται στην οθόνη.
Η δεύτερη ταινία που παίζεται στον ίδιο κινηματογράφο, στο «Τιτάνια», είναι η «Φρύνη» με πρωταγωνίστρια τη Βιργινία Πετιμεζάκη, την πανέμορφη 20χρονη Πειραιωτοπούλα που κέρδισε τον τίτλο της «Μις Ελλάς» στα πρώτα μεταπολεμικά καλλιστεία το 1952. Η Πετιμεζάκη αναζήτησε και βρήκε την τύχη της στο εξωτερικό, όπου πρωταγωνίστησε σε 4 ταινίες. Ως Elena Kleus, έπαιξε τη «Φρύνη».

Στο κέντρο του επιβλητικού κτηρίου στεγαζόταν το θέατρο «Κοτοπούλη – «Ρεξ» και εκείνες τις μέρες (Δεκέμβριος του 1954) είχε ανεβεί το έργο «Φαύλος κύκλος» με τον Μίμη Φωτόπουλο, τον Ντίνο Ηλιόπουλο και την Τζένη Καρέζη.
Δεξιά από την κεντρική είσοδο, στεγαζόταν το «Σινεάκ». Αν προσέξετε τη μεγάλη φωτογραφία, θα δείτε πάνω από τη λέξη «Φρύνη» τον τίτλο το κινηματογράφου, μια υδρόγειος που ήταν φωτισμένη, περιστρεφόταν και γύρω γύρω είχε τη φράση «Ο γύρος του κόσμου σε 80 λεπτά».

Ο ανταγωνισμός με το γειτονικό “Σινεάκ” αναγκάζει το “Ιντεάλ” να βάλει παιδικό πρόγραμμα τις ημέρες των εορτών. “Περιπέτεια στη Χονολουλού” με το μοναδικό δίδυμο Χοντρού και Λιγνού.

Ακριβώς δίπλα ο κινηματογράφος «Ιντεάλ», που υπάρχει μέχρι σήμερα, λόγω των ημερών έπαιζε Χοντρό- Λιγνό, την ταινία «Περιπέτεια στη Χονολουλού».


Εμείς όμως προτιμήσαμε το κλασικό μας …στέκι: Το «Σινεάκ» όπου πράγματι σε 80 λεπτά έβλεπες τα πάντα: Χοντρό-Λιγνό, Σαρλό, Τρίο Στούτζες, Ταρζάν, Ζορό κ.λπ. Είχε ακόμη ελληνικά και γαλλικά επίκαιρα με ειδήσεις από όλο τον κόσμο, αλλά και «μίκι μάους» με Μπαγκς Μπάνι, Έλμερ Φαντ, Ντάφι Ντακ, Πόργκι Πιγκ, Σιλβέστρο – Τουίτι και μικρή Λουλού.

***

Ας κατέβουμε τα σκαλιά…
Χονδρός – Λιγνός
ΩΡΑ ΓΙΑ ΧΟΝΤΡΟ-ΛΙΓΝΟ

Τρίο Στούτζες
ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ

Ντόναλντ και Πλούτο
ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΝΤΙΣΝΕΎ

Επίκαιρα 1959
ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΟΥ 1959