Βράδυ
Στον κ. Κλ. Παράσχο
Τα παιδάκια που παίζουν στ’ ανοιξιάτικο δείλι
—μια ιαχή μακρυσμένη—,
τ’ αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,
τ’ ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τρένο που θα ’ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ’ ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη…
* Η Αθηναϊκή Βραδιά είναι από τους πιο γοητευτικούς πίνακες της νέας ελληνικής ζωγραφικής. Το γλυκό πορτοκαλί χρώμα του ηλιοβασιλέματος λούζει την Ακρόπολη. Σουρουπώνει… Σε λίγο θα πέσει η νύχτα. Οι δύο γυναίκες φορούν υπέροχα αέρινα φορέματα. Η μία είναι ξαπλωμένη νωχελικά στον καναπέ και η άλλη στέκεται όρθια, ακουμπώντας τα χέρια της στο μπαλκόνι. Ο ζωγράφος προσέχει τις λεπτομέρειες. Μπορείτε να παρατηρήσετε και να ανακαλύψετε πολλές μικρές λεπτομέρειες να αναπαριστώνται με ρεαλισμό. Το τραπεζάκι με την κανάτα και τα κρυστάλλινα ποτήρια γεμάτα λικέρ, το τραπεζομάντιλο, το χαλί κάτω από τον καναπέ, τα πλακάκια στο πάτωμα της ταράτσας, το μαξιλάρι που ακουμπά το κεφάλι της η μία γυναίκα…
Ο ρεαλισμός όμως δεν εμποδίζει τη μαγεία της ποιητικής ατμόσφαιρας του έργου. Η εικόνα είναι ονειρική, πραγματικά ειδυλλιακή στην ταράτσα αυτή την αθηναϊκή βραδιά του 1897. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συναρπαστική σκηνή του πίνακα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα του μικρού αδύναμου ελληνικού κράτους και των κατοίκων του. Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το 1897, τη χρονιά που το ελληνικό κράτος υπέστη την ταπεινωτική ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο… Το όνειρο είναι παρηγοριά.
