Βασίλης Ρίσβας, φαρμακερό χιούμορ και ισορροπία

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Σε κάθε του δουλειά επιδιώκει αυτό το “κάτι άλλο” και μέχρι στιγμής το έχει καταφέρει. Μοιράζεται τα στάδια της δημιουργικής σύγκρουσης, αλλά και της επιτυχίας, με τη σύζυγό του Δήμητρα Σακαλή. Ευγνωμονεί την Ελένη Γερασιμίδου γιατί ήταν η πρώτη που τον πίστεψε. Και κάτι ήξερε, θα συμπληρώσω. Απολαμβάνει εξίσου και τις δύο του ιδιότητες, του ηθοποιού και του σεναριογράφου. Προτείνει ως το αποτελεσματικότερο εμβόλιο, αυτό του πολιτισμού. Θεωρεί ότι από την τηλεόραση απουσιάζει η καινοτόμος αντίληψη, το χιούμορ και η τόλμη. Από τα ζώα παίρνει μαθήματα ζωής. Πολυσύνθετο ταλέντο, θεατρικός συγγραφέας και μουσικός. Μεγάλο του προσόν το φαρμακερό και έξυπνο χιούμορ. Το χειμώνα επωμίστηκε στο θέατρο με ιδιαίτερη δεινότητα το ρόλο του Μάρκο στο “Ψηλά από τη γέφυρα” του Αρθουρ Μίλερ (φωτογραφία). Προσωπικά αυτό που εμπειρικά έχω να καταθέσω για τον Βασίλη Ρίσβα είναι η σπάνια ακεραιότητά του και η ζηλευτή ισορροπία του. Του χρεώνω δε την ανυπομονησία μου, κάποιους χειμώνες,  κάθε Παρασκευή στις 21.50, να παρακολουθήσω τους αξιαγάπητους πενηντάρηδες του “50-50”. Αυτά προς το παρόν, και ευχαριστώ το φίλο που ανταποκρίθηκε.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

Το επόμενο βήμα

* Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα στη συγγραφή σεναρίου και συνεχίζω να την αντιμετωπίζω είναι το επόμενο βήμα όταν ολοκληρωθεί ένα concept. Κι αυτό γιατί έχω ανάγκη η επόμενη δουλειά να είναι εντελώς διαφορετική απ’ την προηγούμενη. Αυτό το «κάτι άλλο», που λέμε.

Η Ελένη Γερασιμίδου

* Οι συνάδελφοί μου ηθοποιοί, που πρώτοι με εμπιστεύτηκαν ως σεναριογράφο… ήταν μία. Η Ελένη Γερασιμίδου! Εκείνη ήταν που πήρε παραμάσχαλα το σενάριο που είχα συγγράψει με την ομάδα ΝΤΟΡΤΙΑ («Το μικρό σπίτι στο Παγκράτι») και το σύστησε στη Φρόσω Ράλλη ως άξιο λόγου και υλοποίησης. Ευχαριστώ Ελένη.

Ο Βασίλης Ρίσβας και η σύζυγός του Δήμητρα Σακαλή. Ένα εξαιρετικό δημιουργικό ζευγάρι.

Η Δήμητρα

* Η αρμονική συνεργασία στο γράψιμο των σεναρίων είναι το σημαντικότερο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να απουσιάζουν οι εντάσεις και οι κόντρες. Αλίμονο. Το γράψιμο χωρίς συγκρούσεις θα ήταν πολύ πληκτική υπόθεση. Με τη Δήμητρα έχουμε (ευτυχώς) πετύχει τις σωστές δόσεις σε όλα.

Η χρονική στιγμή

* Το πιο συγκλονιστικό που μου συνέβη στη σταδιοδρομία μου είναι όλα τα πράγματα που ‘χω καταπιαστεί είτε σαν ηθοποιός είτε σαν σεναριογράφος αλλά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που τα βίωσα. Μετά τ’ αφήνω πίσω μου. Προσπαθώ τουλάχιστον να μη γίνομαι δέσμιος της νοσταλγίας.

Σκηνοθέτες

* Οι επιρροές μου από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο πάμπολλες! Θεωρώ περιττό να παραθέσω ονόματα δημιουργών και έργα τους. Το μεγαλύτερο κομμάτι πάντως στο μυαλό και την καρδιά μου καταλαμβάνουν Ελληνες συγγραφείς και ξένοι σκηνοθέτες.

Το χιούμορ

* Από την ελληνική τηλεόραση λείπει η καινοτόμος αντίληψη και το χιούμορ. Η δική μου αίσθηση τουλάχιστον αυτή είναι. Σαν να μην τολμάμε να δούμε τα πράγματα αλλιώς. Υπάρχουν και ιδέες και άνθρωποι ικανοί να τις υλοποιήσουν. Τόλμη χρειάζεται, καταρχήν απ’ τους παραγωγούς.

Δύο ιδιότητες

* Ηθοποιός ή σεναριογράφος; Απολαμβάνω εξίσου και τις δύο ιδιότητες. Είναι βέβαια βασανιστικό και επίπονο όταν συμπίπτουν. Ενίοτε συμβαίνει και το αντιμετωπίζω όσο καλύτερα γίνεται με έκπτωση φυσικά στις ώρες ύπνου και χαλάρωσης. Υπάρχουν και διαστήματα (δυστυχώς μεγάλα) που ο μέσος όρος ξεκούρασης την ημέρα είναι ένα τρίωρο!

Διακοπές

* Η ιδανική συνέχεια για μένα θα ήταν το επόμενο concept να ήταν ήδη έτοιμο για γύρισμα! Γραμμένο, διορθωμένο και με το απόλυτο καστ. Ετσι ώστε να μου μείνει λίγος χρόνος το καλοκαίρι για διακοπές, χωρίς στρες! Αλλά μάλλον αυτό θα μείνει όνειρο θερινής νυκτός.

Δυστυχώς…

* Η χειρότερη είδηση που άκουσα τελευταία ήταν σε ραδιοφωνική εκπομπή όταν με σοκαριστική ειλικρίνεια ο εκφωνητής είπε: «Δυστυχώς φίλοι ακροατές, δεν έχω κάτι χαρούμενο και αισιόδοξο να σας πω».

Αναγέννηση

* Η καλύτερη είδηση που άκουσα τελευταία ήταν στην ίδια ραδιοφωνική εκπομπή η συνέχεια της φράσης του εκφωνητή : «Γι’ αυτό ας ακούσουμε κάτι απ’ τα 70s κι ας ευχηθούμε για άλλη μια φορά η τέχνη και ο πολιτισμός να καταφέρουν να μας βγάλουν απ’ τις σκοτεινές μέρες που διανύουμε. Σε μια αναγέννηση ελπίζουμε».

Μπόλιασμα πολιτισμού

* Ο πολιτισμός στην καθημερινότητα θα έπρεπε να είναι αυτονόητος. Είναι αναγκαίος όσο και ο αέρας που αναπνέουμε. Αλλά μάλλον μας αρέσει να ασφυκτιούμε. Ηδη αποδεκατιζόμαστε από τη μάστιγα της έλλειψης πολιτισμού και δεν το ‘χουμε πάρει χαμπάρι. Τρέχουμε για άλλα εμβόλια και ξεχνάμε ότι και ο πολιτισμός μπολιάζεται! Και έχει αποτέλεσμα σε όλες τις ηλικίες.

Ο σκύλος μου ο Τίτο

* Τα ζώα μου προσφέρουν τη θετική τους ενέργεια και την ανιδιοτελή τους αγάπη. ΄Αραγε είμαι άξιος γι’ αυτά τα δώρα; Είμαι ικανός να τα προσφέρω κι εγώ; Παίρνω μαθήματα ζωής; Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η φράση «μη με κοιτάς σαν ζώο!» λεγόταν με στόχο να υποτιμήσει τον άλλον. Μακάρι να καταφέρω μια μέρα να κοιτάζω τον κόσμο με το ίδιο αθώο βλέμμα που τον κοιτάζει ο σκύλος μου, ο Τίτο. Μακάρι…