Βαρβάρα Παναγούλια: Όχι κατάκριση σε κάθε μορφής ιδιαιτερότητα…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Βαρβάρα Παναγούλια [*]

Η καραντίνα ήταν για μένα μια ιδιαίτερη περίοδος, όπως και για όλους τους ανθρώπους φαντάζομαι. Φυσικά για τον καθέναν είναι και διαφορετικό το πώς βιώνει μια κατάσταση περίεργη και πρωτόγνωρη ιδίως για όσους δεν έχουν ζήσει ουσιαστικά έναν αόρατο πόλεμο, γιατί μιλάμε για πόλεμο.

Ουσιαστικά δοκιμάστηκαν πολλές και από τις αντοχές μου σε πολλά επίπεδα. Αρχικά αυτό που ΕΧΑΣΑ είναι μια αίσθηση ελευθερίας κινήσεων που είχα προ κορονοϊού. Δηλαδή κάποια πράγματα που θεωρούνταν δεδομένα, κάποιες καθημερινές δραστηριότητες όπως ας πούμε τα μαθήματα μου στη Σχολή, η επαφή με τους συμφοιτητές μου, με τους φίλους μου χάθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη και αυτό με έφερε σε μια κατάσταση – σοκ.
Ουσιαστικά μου έλειπε πολύ η συνάντηση με ανθρώπους, η συμμετοχή σε δραστηριότητες που αγαπώ. Μου έλειψε πάρα πολύ όλο το χειμώνα που ήταν κλειστά τα θέατρα το ότι δεν μπορούσα να βλέπω παραστάσεις.
Βέβαια υπήρχε και η δυνατότητα του live streaming αλλά δεν είναι καθόλου το ίδιο.
Καμία σχέση, καμία απολύτως. Ουσιαστικά μου έλειψε πολύ η αίσθηση του «συνανήκειν» η οποία ανυπομονώ να ξαναγίνει, να τη ξανασυναντήσω.

***

Αυτό που ΚΕΡΔΙΣΑ μέσα σε αυτή την ιδιαίτερη περίοδο, ήταν ένας ποιοτικό χρόνος με τον εαυτό μου, ουσιαστικά επαναπροσδιορίστηκα ως Βαρβάρα, όσον αφορά τους στόχους μου τα «θέλω» μου, τους ανθρώπους που θέλω να έχω κοντά μου.
Ας πούμε ότι έχασα κατά κάποιο τρόπο κάποιους ανθρώπους αλλά ουσιαστικά κέρδισα, δεν έχασα. Γιατί πάντα οι δυσκολίες μας έχουν και ένα κέρδος, πάντα μέσα σε ένα καλό υπάρχει και κακό, και πάντα μέσα στο καλό υπάρχει, στο κακό υπάρχει και το καλό.
Στην πραγματικότητα ήρθα πιο κοντά με εμένα, κάτι που δεν είχα χρόνο προ καραντίνας να κάνω, να μείνω εγώ με εμένα, με τη Βαρβάρα.
Αυτό μου έκανε και καλό, και κακό. Αλλά πιο πολύ καλό. Ήρθα πιο κοντά με τον εαυτό μου και έχω αποκτήσει μια περισσότερη συνειδητοποίηση ουσιαστικά γύρω από μένα.

***

Εκείνο που ΠΕΡΙΜΕΝΩ είναι την ουσία της ζωής. Ακούγεται λίγο «φλου» βέβαια.
Περιμένω ουσιαστικές σχέσεις με ανθρώπους, είτε φιλικές, είτε και κάτι παραπάνω.
Περιμένω δουλειές όμορφες που θα με κάνουν να εξελιχθώ ως επιστήμονας ή ως καλλιτέχνης. Θέλω όμορφες συνθήκες, δηλαδή να βρίσκομαι σε συνθήκες που θα νιώθω ότι είμαι καλά εγώ και που θα έχω κάτι να κερδίζω από αυτό. Έτσι πιστεύω ότι θα γίνω καλύτερη και θα εξελιχθώ περισσότερο. Θα πάω πιο μπροστά. Ψάχνω ουσιαστικά περισσότερο κάτι που να προβάλει «το είναι» και όχι «το φαίνεσθαι» σε όλους τους τομείς της ζωής μου.
Όσον αφορά τώρα σε ένα γενικότερο επίπεδο περιμένω όπως είπα και πριν να ξαναβρεθώ με ανθρώπους, να ξαναβρεθώ στο θέατρο, να ξαναζήσω την, τη ζωντανή σχέση κοινού, ηθοποιού και έργου. Θέλω μέσω των παραστάσεων να μπω σε άλλους κόσμους, σε ιστορίες ηρώων και να αναπτυχθεί αυτή η όμορφη σχέση πάλι που υπήρχε και προ καραντίνας, ίσως και περισσότερο επειδή υπάρχει αυτή η λαχτάρα λόγω της αποχής ενός χρόνου.
Άρα θα είναι και πιο έντονη αυτή η σχέση κοινού, ηθοποιού και σκηνής.
Τώρα ως προς το ανθρωπιστικό επίπεδο περιμένω να υπάρχει περισσότερη ανθρωπιά και καλλιέργεια της ενσυναίσθησης κάτι που λίγο ξύπνησε με έναν τρόπο με την πανδημία. Ας αναλογιστούμε κυρίως τις ευπαθείς ομάδες αλλά και τους δικούς μας ανθρώπους προσέχοντας να μην μεταδώσουμε τον ιό.
Παράλληλα αυτή την περίοδο αναπτύχθηκε η ευαισθησία μας σε διάφορα θέματα όπως και για παράδειγμα το κίνημα #me_too. Το ίδιο συνέβη και με άλλες ομάδες συνανθρώπων μας που αντιμετώπιζαν – και αντιμετωπίζουν – άνιση μεταχείριση στην καθημερινότητά τους.
Ανυπομονώ ουσιαστικά να είμαστε πιο κοντά στον άνθρωπο, να αγκαλιάσουμε τον άνθρωπο τον διαφορετικό και το οικείο αλλά και το μη οικείο. Να σταματήσει με έναν τρόπο η κατάκριση σε όποια ιδιαιτερότητα, σε άτομα ΑΜΕΑ ή σε άτομα με νοητική υστέρηση, σε άτομα με φάσμα αυτισμού, σε ομοφυλόφιλους και σε γυναίκες. Ακόμα και σε άτομα που λόγω χαρακτήρα είναι περισσότερο εσωστρεφή.

Θέλω να σταματήσει αυτή η κατάκριση σε όποιας μορφής ιδιαιτερότητα υπάρχει.
Θέλω να γίνουμε πιο ανθρώπινοι και πιο αλληλέγγυοι. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ…

[*] Η Βαρβάρα Παναγούλια, είναι ηθοποιός και θεατρολόγος.