Ένα φως ασυνήθιστο. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης περιγράφει τη γνωριμία του με την Τζένη Καρέζη

Τη γνώρισα στο σπίτι του Γιάννη Σιδέρη. Ήταν ακόμη μαθήτρια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Όταν ανταλλάξαμε τη χειραψία για το «χαίρω πολύ» τη βρήκα χωρίς καμία κοριτσίστικη χάρη. Ανεβοκατέβασε μονοκόμματα το κεφάλι, μου ‘σφιξε με μια ξερή κίνηση το χέρι και ξανακάθισε παίρνοντας ακριβώς την ίδια στάση που είχε πριν σηκωθεί. Στάση ενός φρόνιμου κοριτσιού. Ντύσιμο συνηθισμένο, μακριά καστανόξανθα μαλλιά μαζεμένα σε μια χοντρή πλεξούδα, τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατα.

Το σπίτι ήταν κάπου κοντά στο Α’ Νεκροταφείο, η ώρα ήταν απόγευμα, εγώ μιλούσα με τον Σιδέρη, το κορίτσι σηκώθηκε και στάθηκε στο παράθυρο. Πρόσεξα μια μικρή μύτη προκλητικά ανασηκωμένη και τα μάτια της. Στο υγρό γαλαζοπράσινο χρώμα τους πλανιόταν ένα φως ασυνήθιστο».