Θοδωρής Βουρνάς: Το θέατρο είναι ένας χώρος και μια φόρμα που θέλουμε να γίνει ξανά προσβάσιμη

Του Παναγιώτη Μήλα

 

«Για το μέλλον ονειρεύομαι να μπορέσω να συνεχίσω να είμαι παραγωγικός. Να συνεχίσω να κάνω και θέατρο και κινηματογράφο. Να υπάρχει εξέλιξη σε αυτούς τους τομείς της τέχνης. Θέλω σε κάθε μου βήμα να βρίσκω κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Κάτι που να προκαλεί ακόμα παραπάνω τη φαντασία μου. Κάτι το οποίο να με φέρνει σε επαφή με άτομα με τα οποία να αισθάνομαι ότι αξίζει ο χρόνος που περνάμε μαζί δημιουργώντας είτε μια ταινία, είτε μια θεατρική παράσταση».

 

Αυτή την απάντηση είχε δώσει ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς στην ερώτηση της Ειρήνης Αϊβαλιώτου: «Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;» σε συνέντευξη στο Catisart.

 

***

 

Και μόνο αυτή η απάντηση επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ο Θοδωρής Βουρνάς κατέχει μια θέση ανάμεσα στους πιο επιφανείς νέους σκηνοθέτες μας, ως δημιουργός με μοναδική ματιά στα πράγματα. Μάλιστα χωρίς ενδοιασμό μπορώ να πω ότι «για μένα, η υπογραφή του πάντα αποτελεί εγγύηση για την παράσταση που θα παρακολουθήσω».
Και όχι μόνον αυτό. Όχι μόνον εγγύηση αλλά και χαρά να ζήσεις τη διαδικασία της παρακολούθησης μιας δουλειάς του στο θέατρο ή στον κινηματογράφο.

 

Ο Βουρνάς έχει το ταλέντο όχι μόνο να στήνει ιστορίες με τα δικά του μέτρα και σταθμά, αλλά και να διεισδύει κάθε φορά στις αθέατες αλήθειες της ζωής, οι οποίες φωτίζονται και αποκαλύπτονται μεγαλοπρεπώς σε κάθε καλλιτεχνική του απόπειρα.

 

Όμως ο Θοδωρής Βουρνάς είχε πει και το εξής: «Η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πολύ πιο σημαντική ακόμα και από το ταλέντο».

 

Φοβερή φράση. Χρειάζεται θάρρος για να την πεις δυνατά… και ακόμη περισσότερο θάρρος για να τηρήσεις όλα όσα απορρέουν από αυτή τη φράση.

 

Με έναν καλλιτέχνη λοιπόν που δεν του λείπει η τόλμη καλό είναι να συζητήσουμε τώρα που η εξέπνευσε η καραντίνα…

 

 

***

 

 

 

 

– Ένας καλλιτέχνης του θεάτρου που εξ ορισμού ανήκει στο «τώρα» πώς μπορεί να υπάρξει σε μια επείγουσα κατάσταση, όπως η καραντίνα και η πανδημία;

 

* Η πανδημία και κατ’ επέκταση η καραντίνα έχουν αναδείξει τα ψηφιακά μέσα ως το μοναδικό μέσο ύπαρξής μας αυτή τη στιγμή. Ένα μέσο που συνεχίζει την επικοινωνία μας με το κοινό και την εξελίσσει με νέες τάσεις όπως είναι οι παραστάσεις που είναι ελεύθερες προς θέαση για όλους. Για τις νέες ιδέες που θα δημιουργήσει αυτό θα το δείξει ο καιρός. Μπορεί όλοι να νιώθουμε ότι είμαστε πολύ καιρό μέσα αλλά ως αυτή τη στιγμή μετράμε 40 μέρες που ακόμα δεν μπορούν να δώσουν μια εικόνα του πώς θα προσαρμοστούμε. Ο καλλιτέχνης χρειάζεται και ένα χρόνο προετοιμασίας και ανάπτυξης της ιδέας ή και του έργου, οπότε προς το παρόν για μένα, το τώρα αυτής της κρίσης είναι ο χρόνος αυτός.

 

– Πώς δημιουργούμε νέες φόρμες στην τέχνη στον καιρό του κορονοϊού;

 

* Ψηφιακά σίγουρα, για τώρα, αλλά το θέατρο είναι η άμεση επαφή του κοινού με τη σκηνή και τους ηθοποιούς, είναι ένας χώρος και μια φόρμα που περιμένουμε και θέλουμε να γίνει ξανά προσβάσιμη.

 

– Η αγωνία για την υγεία μπορεί να φρενάρει την έμπνευση και τη δημιουργία;

 

* Είμαστε σε μια κρίση που η αγωνία για την υγεία δεν είναι προσωπική, νιώθουμε αγωνία για την οικογένειά μας, τους φίλους και για τους συνανθρώπους μας. Είναι πολύ προσωπικό πώς ο κάθε καλλιτέχνης όπως και ο κάθε άνθρωπος το διαχειρίζεται. Για κάποιον μπορεί να είναι ένα σύννεφο που θα θολώσει τα πάντα, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι όλο σε ένα κουτάκι και να συνεχίζει να βλέπει καθαρά όνειρα. Οι αποστάσεις του πώς μας φρενάρει ή μας ωθεί πιο μπροστά είναι μεγάλες και διαφορετικές. Μπορούν να σε πάνε προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως και η τέχνη άλλωστε!

 

-Ευχαριστώ πολύ για τη συζήτηση και καλή συνέχεια σε όλα.

 

*Κι εγώ ευχαριστώ.