Cat Is Art

Terry Fox: Ο μαραθωνοδρόμος της ελπίδας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Το κουράγιο κοιτάει στα μάτια τον φόβο και λέει: Φύγε από μπροστά μου έχω πράγματα να κάνω»

Όλοι όσοι λαμβάνουν μέρος σε Μαραθώνιους παλεύουν για κάτι με σημασία. Δεν είναι εύκολο να μπεις στη διαδικασία να προετοιμάσεις το σώμα σου για έναν τόσο δύσκολο κι επίπονο σκοπό. Όσοι έχουν προετοιμαστεί για Μαραθωνίους νιώθουν αυτό το ίδιο συναίσθημα. Το να πάρουν μέρος και να καταφέρουν να τερματίσουν είναι ένας προσωπικός άθλος για τον καθένα ξεχωριστά. Ο αθλητής έχει δουλέψει σκληρά, έχει αλλάξει το πρόγραμμά του, έχει καταπονηθεί, έχει γίνει πρότυπο για κάποιον.

 

THE CANADIAN PRESS/CP

Ο πρώτος που μας το δίδαξε αυτό σε όλους είναι ο νεαρός Τέρι Φοξ. Η ιστορία του έχει γίνει γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δύναμή του έχει γίνει πρότυπο θάρρους και γενναιότητας. Κοίταξε μια ανίατη ασθένεια στα μάτια και έκανε το ταλαιπωρημένο κορμί του όργανο για να ακουστεί παντού το πρόβλημα αλλά και για να αφήσει κάτι στις επόμενες γενιές.

 

 

Ο Τέρι Φοξ γεννήθηκε 28 Ιουλίου του 1958 στον Καναδά. Ήταν αθλητής από πολύ μικρός με πολύ ενθουσιασμό για ό,τι έκανε αφού έπαιζε ποδόσφαιρο, ράγκμπι και μπέιζμπολ. Το μπάσκετ όμως ήταν η μεγάλη του αγάπη. Ο προπονητής του όμως διέκρινε σε εκείνον το πείσμα που θα τον έκανε σπουδαίο αθλητή μακρινών αποστάσεων. Στο μπάσκετ δεν πήγαινε καλά αλλά δεν το έβαζε κάτω μέχρι που τα κατάφερε και εκεί. Από αλλαγή, βασικός και από εκεί με τον τίτλο του καλύτερου αθλητή της χρονιάς. Όλα τα άσχημα ξεκίνησαν από ένα τροχαίο ατύχημα του Φοξ. Χτύπησε το γόνατό του αλλά δεν έδωσε σημασία αφού ήθελε να τελειώσει τη χρονιά με την ομάδα μπάσκετ. Περίπου έξι μήνες αργότερα και αφού ο πόνος επέμεινε πήγε στο νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε οστεοσάρκωμα, μίας μορφής καρκίνος που συχνά ξεκινά κοντά στα γόνατα. Οι γιατροί διαφώνησαν για το αν συνδέεται το χτύπημα με τον καρκίνο αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ο Τέρι έπρεπε να ξεκινήσει χημειοθεραπείες, αφού του ακρωτηριάσουν το πόδι, με τις πιθανότητες επιβίωσης τότε να ήταν στο 50% και δύο χρόνια πριν στο 15%. Η αποκατάστασή του φαινόταν εκπληκτική. Περπάτησε, με το πρόσθετο μέλος που του τοποθετήθηκε, μόνο τρεις εβδομάδες μετά και ξεκίνησε πάλι αθλητισμό. Άμεσα μπήκε στην ομάδα μπάσκετ με καροτσάκι και κέρδισε τρεις εθνικούς τίτλους με την ομάδα.

«Ο Μαραθώνιος της Ελπίδας»

Ο Τέρι το βράδυ πριν χειρουργηθεί διάβασε ένα άρθρο σχετικά με τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης και εντυπωσιάστηκε. Όταν είδε και το πόσα λίγα χρήματα έχουν δοθεί για την έρευνα του καρκίνου πείσμωσε. Ξεκίνησε προετοιμασία άμεσα με στόχο να αφυπνίσει τον κόσμο σχετικά με τον καρκίνο. Η προπόνησή του ήταν ιδιαίτερα επίπονη. Το υγιές του πόδι καταπονούνταν και ο πόνος ήταν αφόρητος. Τελικά τον Αύγουστο του 1979 ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο του Πρίγκιπα Γεωργίου στον Καναδά. Τερμάτισε τελευταίος και δέκα λεπτά αργότερα από τον προηγούμενο αλλά όλοι αναγνώρισαν την τεράστια προσπάθειά του. Έτσι του μπήκε η ιδέα να μαζέψει χρήματα για τον καρκίνο. Ο τελικός στόχος ήταν να μαζέψει 1 δολάριο για κάθε Καναδό, δηλαδή να μαζέψει 24 εκατομμύρια δολάρια.

Τον Οκτώβριο του 1979 έστειλε γράμμα στο κέντρο κατά του καρκίνου του Καναδά που έκανε γνωστό τον σκοπό του αλλά και υποσχέθηκε ότι θα ολοκληρώσει το πλάνο του ακόμα και αν χρειαστεί να συρθεί. Οι συνθήκες που συνέχιζε να βιώνει στα κέντρα χημειοθεραπείας τον πείσμωναν ακόμα περισσότερο. Να σημειωθεί ότι όταν τον πλησίασαν χορηγοί τους έδιωξε χωρίς καν να συζητήσει, αφού δεν ήθελε καμία εταιρεία να κερδίσει χρήματα από την προσπάθεια που καταβάλλει.

 

 

Ο Μαραθώνιος ξεκίνησε 12 Απριλίου 1980. Στην αρχή δεν είχε την αποδοχή που θα ήθελε αλλά με τον καιρό ο κόσμος αυξανόταν. Η στήριξη ήταν μεγάλη αλλά ο Φοξ άρχισε να καταπονείται ιδιαίτερα. Αρνούμενος να σταματήσει, η κατάσταση του επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα. Με τον κόσμο να έχει αγκαλιάσει για τα καλά πια το εγχείρημά του γινόταν και πιο δύσκολο για εκείνον να σταματήσει, ώσπου την 1η Σεπτεμβρίου αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων αφού υπέφερε από έντονο βήχα. Ο κόσμος τον ενθάρρυνε και έτσι συνέχισε αλλά λίγο αργότερα μεταφέρθηκε στον νοσοκομείο όπου του ανακοινώθηκε ότι έχει πια καρκίνο και στους πνεύμονες γράφοντας το τέλος του ταξιδιού του.

Έτρεξε 143 μέρες συνεχόμενα κάνοντας 5.373 χιλιόμετρα. Αρνήθηκε οποιαδήποτε προσφορά για να τελειώσουν εθελοντές την προσπάθειά του και επέμενε να το κάνει ο ίδιος. Αφού δεν μπορούσε να τρέξει άρχισε να το επικοινωνεί με άλλους τρόπους. Η φήμη του εξαπλώθηκε και μέχρι τον Απρίλιο είχε μαζέψει πάνω από 23 εκατομμύρια δολάρια.

 

 

Το τέλος

Αν και οι γιατροί έκαναν τα πάντα για να τον βοηθήσουν, ο καρκίνος είχε προχωρήσει πολύ και οι πειραματικές θεραπείες τότε δεν βοήθησαν τον Τέρι. Ο Τέρι Φοξ πέθανε 28 Ιουνίου 1981 με όλο τον κόσμο στο πλευρό του. Η κυβέρνηση του Καναδά διέταξε να κυματίζουν μεσίστιες οι σημαίες προς τιμήν του.

Ο Τέρι Φοξ άφησε βαριά παρακαταθήκη. Η εκστρατεία του, το πείσμα του και η δύναμή του έχουν συμβάλει αποφασιστικά στην Ιατρική. Ο γιατρός Τζέι Γουόντερ δήλωσε τον Σεπτέμβριο του 2013 ότι οι επιστημονικές έρευνες για το οστεοσάρκωμα έχουν αυξηθεί πάρα πολύ. Μέσα σε λίγες δεκαετίες το ποσοστό επιβίωσης στους νέους ανθρώπους είναι σχεδόν στο 80% και σε όλους τους ασθενείς κοντά στο 70%.

Η φήμη του ηρωικού νεαρού Τέρι Φοξ ακόμα και σήμερα βοηθάει στο να γίνονται μεγάλες προσφορές για τις έρευνες για τον καρκίνο, με το ίδρυμά του «The Terry Fox Run» να κάνει σπουδαία δουλειά στον τομέα.

Ο Τέρι Φοξ ήταν ένας άνθρωπος που μέσα από την ασθένειά του δίδαξε τι σημαίνει θέληση, αποφασιστικότητα και προσήλωση σε έναν στόχο σκεπτόμενος τη δυστυχία των άλλων.

 

 

Στο Οντάριο του Καναδά σήμερα υπάρχει ένα άγαλμα ενός νέου που τρέχει, το οποίο προσελκύει χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο. Είναι το άγαλμα του Τέρι Φοξ.

Ο Τέρι Φοξ μπορεί να μην ολοκλήρωσε τον «Μαραθώνιο Ελπίδας» που ξεκίνησε, κατάφερε όμως να περάσει το μήνυμά του σε όλο τον κόσμο.

 

Τα παπούτσια του

 

«Παρόλο που εγώ δεν τερμάτισα, χρειαζόμαστε άλλους να συνεχίσουν. Πρέπει να συνεχιστεί χωρίς εμένα», δήλωνε μέσα από το νοσοκομείο. Μέχρι και την τελευταία στιγμή, συνέχιζε να αγωνίζεται και να παλεύει για να βρεθεί θεραπεία για τον καρκίνο. Τελικά δεν τα κατάφερε και πέθανε τον Ιούνιο του 1981 σε ηλικία μόλις 23 ετών. Η μέρα εκείνη ήταν μέρα εθνικού πένθους για τον Καναδά και από τότε ο Τέρι Φοξ θεωρείται εθνικός ήρωας.

Η διαδρομή που χάραξε τότε, καθιερώθηκε και κάθε χρόνο αθλητές τρέχουν για καλό σκοπό ακολουθώντας τα βήματά του. Μάλιστα, χάρη στη δική του ιδέα και πρωτοβουλία, συγκεντρώνονται πολλά εκατομμύρια δολάρια για τις έρευνες κατά του καρκίνου.

 

***

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουTerry Fox: Ο μαραθωνοδρόμος της ελπίδας

Related Posts