Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
«Η ηθική δεν είναι στο DNA μας. Τη μαθαίνουμε. Νιώθουμε ντροπή μονάχα όταν υπάρχουν μάρτυρες.
Και καμιά φορά ούτε τότε»
*
Το θεατρικό έργο Συναίνεση (Consent) έκανε πρεμιέρα το 2017 στο National Theatre του Λονδίνου. Το 2018 ανέβηκε στο θέατρο Harold Pinter του West End και τον Φεβρουάριο του 2019 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο θέατρο «Κυδωνία» στα Χανιά σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη.
Πρόκειται για ένα έργο έντονου κοινωνικού ενδιαφέροντος καθώς μία υπόθεση βιασμού, όπως αντιμετωπίζεται από τα βρετανικά δικαστήρια, αφήνει το θύμα ανυπεράσπιστο και αδικημένο. Η συγγραφέας Νίνα Ρέιν κρατά την ισορροπία ανάμεσα στους χαρακτήρες χωρίς να υποστηρίζει τη θέση του ενός ή του άλλου.
Μία γυναίκα της εργατικής τάξης είναι μάρτυρας σε μία δικαστική υπόθεση. Για τους παριστάμενους νομικούς συμβούλους με την άνετη ζωή όλα είναι ξεκάθαρα και τακτοποιημένα. Η πραγματική αλήθεια θα κλυδωνίσει την καθημερινότητά τους και οι σχέσεις θα βρεθούν υπό κατάρρευση.
Η μετάφραση του Αντώνη Πέρη επιτρέπει την εύκολη ροή του λόγου και εντείνει τη συναισθηματική φόρτιση.
Στο Σύγχρονο Θέατρο η σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά προετοιμάζει τον θεατή τι πρόκειται να δει από την πρώτη στιγμή με την εμφάνιση μίας νέας κοπέλας σε απόγνωση με δυνητικό καταγγελτικό λόγο. Ο σκηνοθέτης έχει κατανοήσει τις ενδόμυχες σκέψεις των προσώπων του έργου και αυτές επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο. Και θα μπορούσε να το έχει επιτύχει ακόμη καλύτερα με την αποφυγή των μακρόσυρτων σιωπών.
Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος (Έντουαρντ) υιοθετεί μία στάση αυταρέσκειας για να κρύψει την ανασφάλειά του.
Η Κίττυ Παϊταζόγλου (Κίττυ) εξωτερικεύει την εσωτερική συναισθηματική πάλη με ειλικρίνεια.
Η Βαλέρια Δημητριάδου (Ρέιτσελ) στέκεται απέναντι σε όλους και σε όλα αμήχανη και σχεδόν αδιάφορη.
Ο Παναγιώτης Γαβρέλας (Τζέικ) μοιάζει με ειρηνικό ισορροπιστή, έτοιμο να προτείνει την κατάλληλη συμβιβαστική πρόταση.
Ο Ερρίκος Μηλιάρης (Τιμ) κρύβει τη δολιότητά του πίσω από χαμόγελα.
Η Καλλιόπη Παναγιωτίδου (Γκέιλ/Λάουρα) δίνει ξεχωριστή προσωπικότητα στους δύο ρόλους που ανέλαβε να ερμηνεύσει.
Και η Μανταλένα Καραβάτου (Ζάρα) υπέροχη και ερωτεύσιμη.
Η Έλλη Εμπεδοκλή επέλεξε κοστούμια κατάλληλα για τον κάθε χαρακτήρα που ενώ θυμίζουν τη βρετανική καταγωγή των ρόλων, ταυτόχρονα, αποτελούν και μέλη της κάθε «πολιτισμένης» σύγχρονης κοινωνίας. Η λιτή σκηνογραφία, προσεγμένη στη λεπτομέρειά της, δημιουργεί έναν λειτουργικό χώρο δράσης και έκφρασης.
Η άνετη κίνηση των ηθοποιών οφείλεται στη διδασκαλία της Αγγελικής Τρομπούκη.
Οι φωτισμοί του Γιώργου Αγιαννίτη εναλλάσσουν το σκοτάδι με ημίφως, σηματοδοτώντας τον διαχωρισμό των σκηνών και εστιάζοντας στα εκφραστικά μέσα των ηθοποιών ενισχύουν τη συναισθηματική φόρτιση.
Στη συναισθηματική φόρτιση και την ψυχική ένταση θα συμβάλλει ουσιαστικά η μουσική επένδυση του Ανδρέα Κουρέτα.
Μία παράσταση για το τι σημαίνει συναινώ ακούσια ή εκούσια. Η σεξουαλική πράξη έχει πάψει να θεωρείται ως κάτι το δεδομένο και το επιβεβλημένο από τον έναν εραστή στον άλλο είτε εκείνος το επιθυμεί είτε όχι. Τι γίνεται με τις περιπτώσεις που η άρνηση δεν γίνεται αποδεχτή; Πώς το θύμα προστατεύεται; Αν όντως η δικαιοσύνη είναι τυφλή, συνεπάγεται αμεροληψία ή ηθελημένη στενότητα αντίληψης; Και εγώ τι κάνω; Κλείνω μάτια, αυτιά και στόμα;
***
Τη «Συναίνεση» (Consent) της Νίνα Ρέιν σκηνοθετεί ο Τάκης Τζαμαργιάς στο Σύγχρονο Θέατρο
