Ο Στράτος Διονυσίου γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών στις 8 Νοεμβρίου του 1935 και έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 11 Μαΐου του 1990.
***
Ο Στράτος Διονυσίου ήταν ο πιο γνήσιος και ο πιο αληθινός, γεμάτος ειλικρίνεια και τόλμη, από τους λίγους «Καραϊσκάκηδες» του λαϊκού τραγουδιού μας.
Όμως δεν χάθηκε η φωνή του και θα τραγουδιέται για πάντα, γιατί μιλούσε στην ψυχή των απλών ανθρώπων.
Ο Στράτος, τόσο από αφηγήσεις δικών του ανθρώπων αλλά και ξένων και θαυμαστών, ήταν ένα παιδί… και ένας μεγάλος τραγουδιστής.
Ίσως δεν είχε καταλάβει και ο ίδιος ότι ήταν ένας τόσο μεγάλος τραγουδιστής γιατί ποτέ δεν παινευόταν γι’ αυτό.
Και έλεγε:
«Εγώ τραγουδάω γιατί μου κάνει κέφι. Γιατί έτσι έχω μάθει να εκφράζομαι. Γιατί ήξερα από μικρό παιδί, τότε που έβγαινα στο μεροκάματο από 10 χρονών, όταν καθόμουνα έξω από τις ταβέρνες και άκουγα τα τραγούδια των επώνυμων τραγουδιστών της εποχής εκείνης, ήξερα ότι έχω γεννηθεί τραγουδιστής».
Ήταν τολμηρός και ρίσκαρε πάντα στη ζωή του, και έλεγε:
«Εγώ είμαι το γεράκι της πίστας. Εκεί πάνω θα τους αποδείξω ποιος είναι ο Στράτος Διονυσίου».
Ήταν μια φωνή που άγγιζε τον ανθρώπινο πόνο, που εξέφραζε την αδικία, τον έρωτα, την προδοσία και την εγκατάλειψη.
Ακόμα και στον έρωτα, ποτέ δεν προσκυνούσε ο Στράτος.
«Μπορεί οι γυναίκες να με πιάνανε κορόιδο αλλά σε μία απόρριψη εγώ ποτέ δεν προσκυνούσα, ποτέ δεν παρακαλούσα».
***
Λίγες από τις κουβέντες που είχα κάνει παλιότερα με τον αξέχαστο Στράτο Διονυσίου, έγραφε ο δημοσιογράφος Γιάννης Φλέσσας, στο αποχαιρετιστήριο κείμενό του για τον Στράτο Διονυσίου το Σάββατο 12 Μαΐου 1990, στην εφημερίδα «Έθνος», στις σελίδες 24-25.
***
Ο Στράτος είχε μεγάλη αδυναμία στα τέσσερα παιδιά του και συχνά έλεγε:
«Δεν βάζω τίποτα μπροστά στο τραγούδι, παρά μόνο τα παιδιά μου. Βέβαια οι υποχρεώσεις μου δεν μου επέτρεψαν ποτέ να χαρώ την ανατροφή τους. Πιστεύω όμως πως ήμουνα καλός πατέρας μαζί τους».
Ο Στράτος μιλούσε για τα σφάλματά του, απλά μπροστά σε όλο τον κόσμο, τίμια:
«Είναι αλήθεια πως μου αρέσει ο Ιππόδρομος και είναι λάθος μου. Όμως έτσι είναι οι άνθρωποι. Άλλος έχει το τάδε λάθος, άλλος το δείνα. Εγώ έχω κάποια αλογάκια και μαζί με τα άλογά μου παίζω κιόλας. Είναι κακό όμως αυτό. Τι να κάνουμε… αναπόφευκτο».
Ο Στράτος ήταν σταράτος και μακρυγιαννικός, είχε ένα βλέμμα γεμάτο καλοσύνη, λες και σε κοίταζε ένα μικρό παιδί.
Για τις συναυλίες που δεν είχε κάνει ποτέ στη ζωή του, μου έλεγε:
«Μωρέ για όλους καλές είναι. Και για τον κόσμο, που πληρώνει πέντε κατοστάρικα και για το κράτος, που παίρνει τη μίζα του, και για τον ατζέντη που κονομάει και γι’ αυτόν που τραγουδάει και δεν χρειάζεται να δουλεύει κάθε νύχτα… Αυτά είναι μεροκάματα φίλε… Για βάλε: Πενήντα χιλιάδες κόσμος με πέντε κατοστάρικα μέσο όρο και θα διαβάσεις νούμερα που θα καταλάβεις…».
