Στάζει τὸ σπίτι μας, Βύρων Λεοντάρης

Στάζει τὸ σπίτι μας ἀπόψε, πάλι στάζει καὶ χτυποῦν

στὸ μέτωπο οἱ σταγόνες καὶ χτυποῦν

μιὰ λίμνη ποὺ φιλῶ, μιὰ θάλασσα ποὺ ἀγκαλιάζω.

-Ποῦ εἶσαι; Ποῦ εἶμαι; Ποῦ εἶναι τὸ σπίτι μας;

-Δὲν ἔχουμε σπίτι ἐμεῖς,

ποτὲ δὲν εἴχαμε σπίτι, ποτὲ μιὰ νύχτα ἀδιάβροχη στὸν πόνο.

Νἆ ΄σαι σίγουρη μονάχα

γι αὐτὸ ποὺ μποροῦν νὰ σκεπάσουν οἱ πλάτες μου

κι ἀγάπα ἀχόρταγα

τὰ μάτια, τὸ στόμα καὶ τὴν τιμή μου.