Cat Is Art

Σταμάτης Μπάκνης: Η ευλογία του καλλιτέχνη είναι ότι ασχολείται με αυτό που πραγματικά αγαπά

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Τον Σταμάτη Μπάκνη τον πρωτοείδα στο “Ποπ κορν”, σε κείμενο και σκηνοθεσία Αγνής Χιώτη το 2016, στο Bios. Αμεσότητα μοναδική, που τη συγκροτούν τα απλά, προσιτά υλικά. Ευκίνητος, εύπλαστος, άγγιξε αβίαστα το αίσθημα του κοινού στο οποίο απευθυνόταν, χωρίς τους περιορισμούς που αλλοιώνουν την ελευθερία της έκφρασης. Ένα πλάσμα όμορφο, μια ξεχωριστή λιτότητα και φυσικότητα.

Έτυχε να τον γνωρίσω και είδα ότι υπάρχει μέσα του μια νεανική ωριμότητα, υπάρχει μια επικράτηση της σκέψης και της ανάλυσης πάνω στο θέατρο. Υπάρχει επίσης μια ποιότητα. Η σκέψη του και το ταλέντο του ζευγαρώνουν με επιτυχία. Είναι από τους νέους ηθοποιούς που δεν συνδυάζουν το θέατρο με τη μάταιη φιλοδοξία. Γιατί το δηλητήριο της τέχνης είναι η ακραία φιλοδοξία. Η φιλοδοξία του είναι η υγιής επιθυμία να πραγματοποιήσει τους στόχους και τα όνειρά του. Είναι ένας νέος καλλιτέχνης που αυθόρμητα πράττει αυτό που αισθάνεται, δίχως καμία προκατάληψη, δίχως καμία υστεροβουλία, δίχως καμιά ιδιοτέλεια. Με ταπεινοφροσύνη, με αγνότητα, με θέρμη, με σεμνότητα. Ένα παιδί από τη Χίο με αυθεντική και ειλικρινή εφηβική ματιά.

Μέχρι τώρα έχει παίξει ακόμα στις παραστάσεις «Εγώ, η Γωγώ» (2015) σε κείμενο – σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα και “Εντός, εκτός και επί της Πολιτείας” (2017) σε σκηνοθεσία Ναταλίας Στυλιανού. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη και φοιτητής της Γυμναστικής Ακαδημίας.

Δεινός κολυμβητής αλλά και ηθοποιός με αντανακλαστικά ταχύτατα, επιστρατεύοντας όλες τις αισθήσεις του στην τέχνη του, το διαρκές του μέλημα οι πρόβες και το θέατρο, η υφή και η ουσία του, οι τροπές και οι τρόποι του, ο ρόλος του, η λειτουργία του ως ηθοποιός, το άρωμα και ο σφυγμός του κειμένου.

Φέτος ο Σταμάτης Μπάκνης παίζει στο έργο «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» του Γουίλιαμ Γκίμπσον, στο πλάι της Γιασεμί Κηλαηδόνη. Η παράσταση παίζεται ήδη στο θέατρο “Μεταξουργείο” σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, δραματουργική επεξεργασία του Βασίλη Κατσικονούρη και σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη.

«Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» είναι ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα σ’ όλο τον κόσμο. Εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία που συνέβη στον αμερικανικό Νότο στα τέλη του 19ου αιώνα. Ηρωίδες, δύο γυναίκες -πρότυπα θέλησης και πίστης- η Έλεν Κέλλερ και η δασκάλα της, Άννυ Σάλιβαν. Πρόκειται επίσης για ένα συγκλονιστικό βιογραφικό ντοκουμέντο και μια απίστευτα συγκινητική ιστορία. Πρωτίστως όμως αποτελεί έναν ύμνο στην ανθρώπινη θέληση και γνώση, στον ηρωικό αγώνα του ανθρώπου ενάντια στις ίδιες του τις αδυναμίες.

Στην παράσταση ο Σταμάτης υποδύεται τον Τζέιμς Κέλλερ, τον ετεροθαλή αδελφό της Έλεν. Ένα αγόρι της ηλικίας του, έναν έφηβο που βράζει το αίμα του. Προσέξτε τον. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τις εύγλωττες δυνατές σιωπές του αλλά και τη συγκλονιστική στιγμή που αποφασίζει να μιλήσει και να εναντιωθεί για πρώτη φορά στον πατέρα του.

 

 

*Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Χίο. Έχω κυρίως ωραίες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, γιατί μάλλον αυτές είναι που πρέπει να κρατάμε. Από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου είναι η ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό. Έκανα 11 χρόνια πρωταθλητισμό στην κολύμβηση. Θυμάμαι να ξυπνάω πολύ νωρίς για να πάω προπόνηση, μετά σχολείο και μετά πάλι προπόνηση. Ο αθλητισμός μου προσέφερε πολλά. Αναπολώ συχνά αυτά τα χρόνια.

Υπάρχει μια μνήμη που θα έλεγες ότι σε καθόρισε ως άνθρωπο;

*Θεωρώ πως η απόφασή μου να δουλέψω με τον εαυτό μου με τη βοήθεια ειδικού ύστερα από περιστατικά κρίσεων πανικού με βοήθησε να δω με άλλη ματιά πολλά ζητήματα τα οποία συσσωρεύονταν μέσα μου και ζητούσαν απαντήσεις. Σίγουρα αυτή η διαδικασία δεν τελειώνει ποτέ.

Ποια ήταν η πρώτη παράσταση που παρακολούθησες στη ζωή σου;

*Την πρώτη δεν τη θυμάμαι. Αυτή που έχει γραφτεί μέσα μου είναι «Ο Οδυσσεβάχ» από το ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου το 2006.

Θυμάσαι κάποιον δάσκαλο στο σχολείο που να διέκρινε την κλίση σου στο θέατρο;

*Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που αποφάσισα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός δεν το μοιραζόμουν με πολλούς. Το κράταγα για εμένα και για τους πολύ δικούς μου ανθρώπους. Δυστυχώς μερικές φορές είναι ταμπού όταν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με την Τέχνη. Έτσι δεν τολμούσα να το εκφράσω. Επίσης δεν συμμετείχα και σε πολλές παραστάσεις, άρα δεν είδε κάποιος κάποια κλίση μου στο θέατρο.

 

 

Πότε συνειδητοποίησες ότι θα γίνεις ηθοποιός;

*Όπως ανέφερα και πριν, μόλις είδα την παράσταση «Οδυσσεβάχ» από το ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου το 2006. Μέχρι τότε όταν με ρωτούσαν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω απαντούσα κάθε φορά κάτι διαφορετικό. Μόλις είδα την παράσταση ήξερα. Όταν το συνειδητοποίησα μέσα μου, η απάντηση στην ερώτησή τους ήταν γυμναστής.

Πώς ήταν τα χρόνια της δραματικής σχολής;

*Τελείωσα τη δραματική σχολή «Δήλος» – Δήμητρα Χατούπη. Τα χρόνια μου στη δραματική σχολή είναι ένας μεγάλος σταθμός στη ζωή μου μέχρι τώρα. Έκανα φίλους, γέλασα, έκλαψα, ερωτεύτηκα, έβρισα και βρίστηκα, νευρίασα, διαμαρτυρήθηκα αλλά ποτέ δεν κρίθηκα για τις επιλογές μου και τις πράξεις μου. Είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς καθηγητές, ο καθένας από τους οποίους μου έμαθε κάτι διαφορετικό και με εφοδίασε με όπλα απαραίτητα για να βγω στο επάγγελμα. Πριν μπω στη σχολή πολλοί ισχυρίζονταν ότι δε θα θέλω να βγω και να εύχομαι να μην τελειώσει ποτέ. Η αλήθεια είναι ότι δεν ενστερνίστηκα ποτέ αυτή την άποψη. Είχα την ανυπομονησία να βγω και να δουλέψω.

Αν δεν γινόσουν ηθοποιός, τι επάγγελμα πιστεύεις ότι θα ακολουθούσες;

*Έδωσα Πανελλήνιες Εξετάσεις και πέρασα στη Γυμναστική Ακαδημία. Χρωστάω ακόμα κάποια λίγα μαθήματα που αυτή τη στιγμή δεν είναι στο πλάνο μου. Άρα μάλλον θα γινόμουν γυμναστής. Μπορεί και όχι.

Φέτος παίζεις στην παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα σ’ όλο τον κόσμο. Είναι εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία που συνέβη στον αμερικανικό Νότο στα τέλη του 19ου αιώνα. Ηρωίδες, δύο γυναίκες -πρότυπα θέλησης και πίστης- η Έλεν Κέλλερ και η δασκάλα της, Άννυ Σάλιβαν. Τι συναντάμε στον πυρήνα του έργου;

*Σε βρεφική ηλικία η Έλεν Κέλλερ (Ιωάννα Αλεξανδρή, Κατερίνα Κανάκη), λόγω της οστρακιάς, χάνει την όρασή της, την ακοή της και την ομιλία της. Στο έργο συναντάμε την Έλεν σε ηλικία 6 χρονών. Ένα παιδί αγρίμι χαμένο στο σκοτάδι και στη σιωπή. Οι γονείς της (Αλέξανδρος Σωτηρίου, Λίνα Φούντογλου) στην απόγνωσή τους καλούν την Άννυ Σάλιβαν (Γιασεμί Κηλαηδόνη), μια δασκάλα, με πρόβλημα όρασης, να τη βοηθήσει. Με την επιμονή της, την αγάπη της και την πίστη της στο χάρισμα της Έλεν, μετατρέπει το μικρό παιδί σε ένα πλάσμα με φοβερές αρετές. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο αυτές γυναίκες δεν χωρίστηκαν ποτέ μέχρι το θάνατο της Σάλιβαν.

 

 

Ποιος είναι ο ρόλος που υποδύεσαι;

*Ο ρόλος μου είναι ο Τζέιμς Κέλλερ. Είμαι ο ετεροθαλής αδελφός της Έλεν, από τον πρώτο γάμο του πατέρα μου. Ο Τζέιμς είναι ένα παιδί της ηλικίας του. Έφηβος που βράζει το αίμα του. Παρ’ όλα αυτά έχει έρθει σε δεύτερη μοίρα καθώς όλοι έχουν στρέψει την προσοχή τους στην Έλεν. Θέλει να πει την άποψή του, που πολλές φορές είναι σωστή, αλλά κανείς δε του δίνει σημασία με αποτέλεσμα να είναι καταπιεσμένος σε ένα πολύ περίεργο και δύσκολο περιβάλλον. Αυτό που πιστεύω ότι τον χαρακτηρίζει είναι οι δυνατές σιωπές του, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να μιλήσει και να εναντιωθεί για πρώτη φορά στον πατέρα του.

Η οικογένεια του κοριτσιού δεν μπορεί να κατανοήσει το τι ακριβώς χρειάζεται το παιδί τους ή αδυνατεί να το βοηθήσει;

*Η οικογένεια του κοριτσιού έχει αναγνωρίσει ότι το παιδί τους είναι τυφλό και κωφό και γι’ αυτό καλούν βοήθεια. Αυτό που δεν κατανοούν είναι ότι με την αμέριστη αγάπη που της δίνουν διαμορφώνουν λανθασμένα τη συμπεριφορά της μικρής. Ενώ θέλουν να αλλάξει συμπεριφορά ταυτόχρονα την αφήνουν να κάνει ό,τι θέλει. Επίσης δεν αφήνουν την ίδια τη Σάλιβαν να κάνει τη δουλειά της. Δεν καταλαβαίνουν το όραμά της και δεν βλέπουν αυτά που βλέπει αυτή. Βέβαια ας μη ρίχνουμε πάντα το φταίξιμο στους γονείς. Κάνουν αυτό που μπορούν να πράξουν τη δεδομένη στιγμή.

Πιστεύεις στα θαύματα; Γίνονται θαύματα;

*Έχω καταλήξει ότι δεν πιστεύω στα θαύματα. Εμείς τα δημιουργούμε. Η ανθρωπότητα μάς έχει αποδείξει ότι πρέπει να παλεύουμε για αυτά που δικαιούμαστε και για αυτά που επιθυμούμε.

 

 

Στην αγάπη και στον πόλεμο, όλα επιτρέπονται;

*Στον πόλεμο δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται ή να απαγορεύεται τίποτα. Δεν θα έπρεπε να γίνεται πόλεμος. Στη αγάπη επιτρέπεται ό,τι σου επιτρέψει ο άλλος.

Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή τα βλέπουμε, τα αγγίζουμε ή τα νιώθουμε με την καρδιά;

*Και τα βλέπουμε και τα αγγίζουμε και τα νιώθουμε με την καρδιά. Έχω ανάμνηση από όμορφα πράγματα που απλώς τα έχω μυρίσει.

Τι πιστεύεις ότι θα πει η παράσταση στους νέους θεατές;

*Ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν όταν υπάρχει θέληση, πίστη, αγάπη και σκληρή δουλειά.

Ως νέο ηθοποιό, τι σε απασχολεί περισσότερο σήμερα;

*Όχι μόνο ως ηθοποιό αλλά ως άνθρωπο με απασχολεί ο καθένας να βγαίνει έξω στο δρόμο χωρίς να φοβάται.

Πώς είναι να συνεργάζεσαι με καλλιτέχνες όπως η Νικαίτη Κοντούρη και η Γιασεμί Κηλαηδόνη;

*Νιώθω τεράστια χαρά που βρίσκομαι στον ίδιο χώρο και δουλεύω με αυτές τις απίστευτα δυναμικές και ταλαντούχες γυναίκες. Η Νικαίτη Κοντούρη είναι μία καλλιτέχνιδα που αγαπάει το θέατρο και τους ηθοποιούς της. Είναι πάντα με ένα χαμόγελο που σου φτιάχνει τη μέρα. Πάνω στη δουλειά είναι γενναιόδωρη. Με έχει βοηθήσει με τις οδηγίες της και με την καθοδήγησή της. Οι συσχετισμοί της, οι εικόνες που δημιουργεί και το γεγονός ότι ξέρει τι θέλει σου δημιουργούν ασφάλεια. Λατρεύω να ακούω τις ιστορίες της από τα χρόνια που σπούδαζε στο εξωτερικό και όχι μόνο. Όσο τις ακούω τόσο περισσότερο τη θαυμάζω.
Η Γιασεμί είναι μια ηθοποιός με εμπειρία και αυτό φαίνεται στη σκηνή. Έχω την τύχη να έχω σκηνές μαζί της κατά τη διάρκεια της παράστασης και παίρνω πολλά από αυτήν. Δίνει το 100% του εαυτού της κάθε φορά και νιώθω ασφάλεια μαζί της. Έχει πολύ χιούμορ και είμαι σίγουρος ότι θα περάσουμε πολύ ωραία το χειμώνα μας.

Τι μαθαίνεις μέσα σ’ αυτή τη συνεργασία;

*Μαθαίνω να εφαρμόζω όσα έμαθα τα τρία χρόνια της δραματικής σχολής. Βέβαια αυτή τη στιγμή έχω συναντηθεί με ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερη εμπειρία από εμένα. Προσπαθώ να ενταχθώ σε μία νέα ομάδα αλλά παράλληλα να μη χάσω τον αυθορμητισμό που σου επιτρέπει η σχολή στο να δοκιμάσεις και να προτείνεις.
Θα έλεγα πως μαθαίνω τη δουλειά.

Εκτός από το θέατρο, θα ήθελες να ασχοληθείς με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση;

*Με μεγάλη λαχτάρα και χαρά θα ήθελα να ασχοληθώ και με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Πόσο μάλιστα αν οι συνθήκες είναι ιδανικές σε κάθε άποψη.

Με έναν συμπαίκτη σου ηθοποιό μπορεί να χρειαστεί να γίνετε και λίγο… συνένοχοι επί σκηνής και εκτός σκηνής;

*Αναπόφευκτα. Έρχεσαι σε καθημερινή επαφή και τριβή. Παραγνωρίζεσαι και εκτίθεσαι πάνω στη σκηνή κατά τη διάρκεια των προβών. Ζητάς ένα ασφαλές περιβάλλον ώστε να δοκιμάσεις πράγματα. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείς σχέσεις που μπορεί να συνεχιστούν και εκτός σκηνής. Το έχεις ανάγκη.

Η καλή επικοινωνία μεταξύ των συντελεστών είναι βασικός παράγοντας σε μια θεατρική δουλειά;

*Είναι το Α και το Ω.

Από τις παραστάσεις που έχεις παρακολουθήσει μέχρι τώρα ποια έχεις αγαπήσει πιο πολύ;

*Είναι πολλές. Αυτή όμως που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Είναι η πρώτη φορά που σηκώθηκα όρθιος να χειροκροτήσω. Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση είναι ότι ένιωθα κατά τη διάρκεια της παράστασης τη μυρωδιά του μολυβιού.

Τι θα έλεγες πως είναι ευλογία για έναν καλλιτέχνη;

*Πιστεύω πως όποιος ασχολείται με την Τέχνη δε το κάνει με το ζόρι. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει γονιός που είπε στο παιδί του «Θα γίνεις ηθοποιός, ζωγράφος, χορευτής αλλιώς φεύγεις από το σπίτι» ή «Γίνε πρώτα καλλιτέχνης και μετά μπες και σε ένα πανεπιστήμιο». Άρα πιστεύω πως η ευλογία του καλλιτέχνη είναι ότι ασχολείται με αυτό που πραγματικά αγαπά.

Τι θα ήθελες να πεις για τον έρωτα και την αγάπη;

*Απαραίτητα συστατικά για έναν άνθρωπο. Αγαπηθείτε γιατί χανόμαστε.

Για τη συγχώρεση και τη συγγνώμη;

*Μεγάλη υπόθεση. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από άτομα που πιθανόν πλήγωσα. Θα ήθελα να συγχωρέσω μέσα μου άτομα που με πλήγωσαν ώστε να συνεχίσω. Δύσκολο. Θέλω πολλή δουλειά ακόμα.

Πώς θα χαρακτήριζες με λίγα λόγια τον εαυτό σου;

*Καλύτερα ρωτήστε τους φίλους μου. Εγώ δε θα πω καλή κουβέντα για εμένα.

Τι έχεις διαβάσει τώρα τελευταία που σε συγκίνησε;

«Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πολύ ξεχωριστοί, που αξίζει να ζεις, μόνο και μόνο για να του συναντήσεις κάποτε…». Λειβαδίτης.

Ποιοι καλλιτέχνες και δημιουργοί είναι οι αγαπημένοι σου;

*Πολλοί και διάφοροι. Δεν έχω κάποιους συγκεκριμένα. Θα σας πω αυτούς που μου έρχονται πρώτοι στο μυαλό. Μου αρέσει η αισθητική του Ryan Murphy. Μου αρέσουν οι δουλειές του Λάνθιμου και του Κούτρα. Μου αρέσει η Jessica Lange και από Ελλάδα η Μαρία Κίτσου. Μου αρέσουν οι δουλειές της Ελένης Γκασούκα, που έχω την τύχη να συνεργαστώ και της Κατερίνας Ευαγγελάτου.

 

 

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

*Στις 2 Νοέμβρη ξεκινάμε με «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» στο θέατρο Μεταξουργείο. Η παράσταση θα παρουσιαστεί και στη Λάρισα.
Παράλληλα θα ξεκινήσω πρόβες τέλη Νοέμβρη για το έργο «Βασιλιάς Αλέξανδρος» του Ανδρέα Κέντζου σε σκηνοθεσία Αρκαδίας Ψάλτη που θα παρουσιαστεί στο θέατρο ΜΠΙΠ. Γενικά δουλειά και μετεκπαίδευση.

Τι ωραίο θα ήθελες να δανειστείς;

*Δε μου αρέσει να δανείζομαι. Έχω πάντα το άγχος ότι θα το χάσω.

Τι παράδοξο θεωρείς ότι υπάρχει στην κοινωνία μας;

*Ότι μία χώρα που έχει ζήσει την προσφυγιά στο πετσί της δεν μπορεί να αγκαλιάσει και να εντάξει στη ζωή της μετανάστες και πρόσφυγες.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον κόσμο μας, ποιο θα ήταν αυτό;

*Πολλά. Αλλά ας αρχίσουμε με την εξαφάνιση προκαταλήψεων, οπισθοδρομικών απόψεων, σχολίων και συμπεριφορών που εν έτει 2019 μου φαίνεται αδιανόητο να υπάρχουν.

Πώς θα ήθελες να σε βρει η επόμενη δεκαετία;

*Δηλαδή στα 35; Ζωντανό αρχικά. Θα ήθελα να είμαι υγιής εγώ και όλοι γύρω μου και γιατί όχι να συνεχίζω να ζω από αυτό που αγαπώ. Ό,τι και να είναι αυτό.

Πώς θα χαρακτήριζες τον τρόπο που φέρονται οι Έλληνες στα ζώα, και δη στα αδέσποτα;

*Περπατάω στο δρόμο ένα πρωί και βλέπω απέναντι δύο μικρά γατάκια τα οποία είναι νεκρά λόγω φόλας. Απάνθρωπο. Ποιος «άνθρωπος» ενοχλήθηκε από μικρά γατάκια; Βέβαια νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια ο κόσμος έχει ευαισθητοποιηθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα. Υπάρχουν πλέον και πολλοί μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που προστατεύουν και φροντίζουν τα αδέσποτα κάνοντας σπουδαία δουλειά.

Πώς είναι η δική σχέση σου με τα ζώα; Συγκατοικείς με κάποιο ζωάκι;

*Τα αγαπάω τα ζώα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να δυσαρεστούνται από την παρουσία ζώου. Δυστυχώς οι ρυθμοί της ζωής μου και οι συγκυρίες δεν μου έχουν επιτρέψει να έχω ένα ζωάκι. Είμαι σίγουρος πως θα καταλήξω με κάποιο. Παρ’ όλα αυτά βοηθάω στο μεγάλωμα της μικρής Ρόζας. Μιας γατούλας που βρήκαμε έξω από το θέατρο «Μεταξουργείο» την περίοδο των πτυχιακών μας εξετάσεων. Πλέον έχει σπίτι και κατά περιόδους τής προσφέρω ό,τι είναι απαραίτητο.

Ευχαριστώ πολύ, Σταμάτη!

*Εγώ σας ευχαριστώ!

  • Φωτογραφίες: Μαρκέλλα Μωράκη, Ιάσονας Καστορής

***

  • Διαβάστε επίσης:

«Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», το έργο – ύμνος στη ζωή ανεβαίνει στο θέατρο “Μεταξουργείο”

 

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣταμάτης Μπάκνης: Η ευλογία του καλλιτέχνη είναι ότι ασχολείται με αυτό που πραγματικά αγαπά

Related Posts