Cat Is Art

Σώτια Τσώτου: Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει, γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας του αγωνιστή του ΕΛΑΣ Γιώργου Κρανιώτη, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς μπροστά στο σπίτι του τον Σεπτέμβριο του 1943. Το μένος των Γερμανών κατά του Γιώργου Κρανιώτη τους οδήγησε και στην πυρπόληση του σπιτιού του, με αποτέλεσμα να μείνει η οικογένεια του στο δρόμο.
H Ειρήνη, η μητέρα της Σώτιας, τρομοκρατημένη από τις βιαιότητες των Γερμανών, χάθηκε από τους δικούς της. Ήταν αγνοούμενη μέχρι το 1950, οπότε βρέθηκε να νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο της Βούλας. Η δραματική περιπέτεια της οικογένειάς της είχε ως αποτέλεσμα τη φυγή της μικρής Σώτιας.

 

Η Σώτια είχε γεννηθεί στη Λιβαδειά, στις 14 Μαΐου 1942.

 

Οι αδελφές Ιορδανού, συγγενείς της μητέρας της, την έφεραν σε ηλικία δύο ετών στην Αθήνα όπου υιοθετήθηκε από την οικογένεια του Χαράλαμπου και της Δέσποινας Τσώτου. Η μικρή φοίτησε στο Ιδιωτικό Δημοτικό Σχολείο «Μαρσέλου». Στη συνέχεια στο Α’ Γυμνάσιο της Αθήνας (Πλάκα) τα τρία πρώτα χρόνια και κατόπιν στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλογραιών «Άγιος Ιωσήφ» στην οδό Χαριλάου Τρικούπη.
Από τα 18 της χρόνια εργαζόταν ως δημοσιογράφος, παράλληλα με τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μηχαηλίδη. Η Δικτατορία της 21ης Απριλίου τη βρήκε στην εφημερίδα “Ελευθερία”, η οποία διέκοψε αυθημερόν την έκδοσή της. Η Σώτια έκαψε τη δημοσιογραφική της ταυτότητα και έθεσε τέρμα στη δημοσιογραφική της καριέρα. Στη διάρκεια της Χούντας, συνελήφθη και κρατήθηκε πολλές φορές. Στην απομόνωση εμπνεύστηκε τα τραγούδια που θα την έκαναν λίγους μήνες αργότερα γνωστή ως στιχουργό, το «Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ» και το «Να ‘τανε το ’21».

***

Η Σώτια Τσώτου πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 2011, από καρκίνο, αφήνοντας πίσω της μεγάλα στιχουργικά έργα.

***

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει

1976

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Κώστας Χατζής
Ερμηνεία: Μαρινέλλα και Κώστας Χατζής

*

Άσε με να κάτσω πλάι σου
κι ό, τι θέλεις συλλογίσου,
δε θα σου μιλήσω, δε θα σου μιλήσω.
Μίλα με τους άλλους γύρω σου
για ν’ ακούω τη φωνή σου,
σε παρακαλώ, σε παρακαλώ.

*

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει,
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ.
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ.

*

Άσε με απ’ το ποτήρι σου
μια γουλιά να πιω ακόμα,
δίψασα πολύ, δίψασα πολύ.
Φεύγει η ζωή και χάνεται
και τ’ αφίλητό μου στόμα
καίει για ένα φιλί, καίει για ένα φιλί.

Εκτύπωση
Παναγιώτης ΜήλαςΣώτια Τσώτου: Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει, γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει…

Related Posts