Cat Is Art

Σοφοκλής (Αντιγόνη): “Το να ‘σαι άνθρωπος είναι το πιο απλησίαστο απ’ όλα…”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο κόσμος έχει πολλά εκπληκτικά πράγματα. Το πιο εκπληκτικό ον όμως είναι ο άνθρωπος, γιατί κατόρθωσε εκπληκτικά και αξιοθαύμαστα πράγματα. Ο άνθρωπος έγινε κυρίαρχος της θάλασσας, της γης, των ζώων. Πολεμά με τις δυνάμεις της φύσης, ξεφεύγει απ’ τους κινδύνους της θάλασσας, συλλαμβάνει ή δαμάζει τα άγρια ζώα. Βιολογικά κυριαρχεί στη φύση, νικά στον αγώνα για επιβίωση. Μετά τη βιολογική κυριαρχία αναπτύσσει πνευματικό πολιτισμό: φτιάχνει γλώσσα, δημιουργεί τη σκέψη και ιδρύει πόλεις. Προστατεύεται απ’ το κρύο και τη βροχή με την κατασκευή σπιτιών, βρίσκει λύση σ’ όλα. Είναι εξοπλισμένος για να αντιμετωπίσει κάθε μελλοντική δυσκολία, κάθε κατάσταση. Δε νίκησε βέβαια τον θάνατο, βρήκε όμως τρόπο να θεραπεύεται απ’ τις αρρώστιες, άρα ως ένα σημείο νικά και το θάνατο.

Απόσπασμα του Χορού για τον άνθρωπο από την Αντιγόνη του Σοφοκλή:

“Πολλά πράγματα είναι πάνω από τις δικές μου δυνάμεις
κανένα όμως δεν έχει τα φερσίματα του ανθρώπου το να ‘σαι άνθρωπος είναι το πιο απλησίαστο απ’ όλα.
Και παίρνει το δρόμο της θάλασσας που αφρίζει ασημένια στον χειμωνιάτικο νοτιά
κι ανοίγεται πέρα μακριά μέσα από τα βουνά και τις χαράδρες των κυμάτων…
Και τη θεά την υπέρτατη την άφθαρτη την ακούραστη Γη
την καταπονάει με τ’ αλέτρι χρόνο το χρόνο, πάνω κάτω την αυλακώνει και τη σκάβει με ζωντανά που κρατάνε από τ’ άλογο.
Και τα σμάρια των πουλιών πού πετάνε ελαφρά και των ανήμερων των αγριμιών τους κόσμους
και τα θρέμματα των θαλασσινών νερών όλα ξέρει ο τετραπέρατος ο άνθρωπος
να τα τυλίγει με μια κλωστή πού την πλέκει σε δίχτυ και το ερημικό αγρίμι των βουνών το νικάει με δόλο και ολόγυρα ξέρει να βάζει ζυγό στον πυκνόμαλλο λαιμό του αλόγου και στον βουνίσιο ακάματο ταύρο.
Βρήκε στα βάθη του γλώσσα με λέξεις σκέψη ανεμόδαρτη
και ορμέμφυτα νόμων πού δημιουργούν πολιτείες βρήκε τον εαυτό του με το μόχθο του
ο άνθρωπος δίδαξε στον εαυτό του τον άνθρωπο και τα βέλη της άγριας παγωνιάς πού του στέλνει ο καιρός και τις σαΐτες της πυκνής βροχής να γλιτώνει.
Σε όλα βρίσκει μιαν έξοδο το αύριο δεν είναι γι’ αυτόν αδιέξοδο
μόνο απ’ τον Άδη δεν έχει τρόπο να ξεφύγει κι ας έχει κατορθώσει να ξεγλιστράει από αρρώστιες αγιάτρευτες.
Κι ενώ έχει την εξυπνάδα να μηχανεύεται τέχνες που δεν μπορούσε καν να ελπίζει
πότε στρίβει στο κακό άλλοτε πάλι στο αγαθό.
Όταν σέβεται τους νόμους της γης και τ’ ορκισμένο δίκιο στους θεούς
υψώνεται πάνω από την πόλη, δεν έχει πόλη όποιος μολυνθεί με το θράσος να μη διαλέγει το καλό.
Ποτέ του να μην έχει θέση μες στο σπίτι μου
κι η γνώση του ποτέ να μη φυτρώσει στις βραγιές της γνώσης μου
όποιος κι αν είναι αυτός που κάνει τέτοια έργα”.

  • Εικόνα: Antigone, 1882 – Lord Frederick Leighton (1830-1896)
Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣοφοκλής (Αντιγόνη): “Το να ‘σαι άνθρωπος είναι το πιο απλησίαστο απ’ όλα…”

Related Posts