Του Παναγιώτη Μήλα
Αν έχεις ένα φτωχό και αδιάφορο βιογραφικό ασφαλώς προσπαθείς με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να το κάνεις λαμπερό.
Όταν διαβάσεις σε ένα βιογραφικό:
– Ότι: Έχει βραβευτεί µε 18 βραβεία για το έργο της στην ελληνική τηλεόραση και έχει ιδρύσει την εταιρεία επικοινωνίας Brainco S.A. και την ιστοσελίδα onlytheater.gr.
– Ότι: Διετέλεσε Διευθύντρια Προγράµµατος του τηλεοπτικού σταθµού Alpha, Σύµβουλος Προγράµµατος στην ΕΡΤ και παραγωγός ντοκιµαντέρ που γυρίστηκαν σε Αµερική, Κούβα, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Κίνα, Μογγολία, Νότια Αφρική, Σρι Λάνκα, Γερµανία κ.α.
– Ότι: Υπήρξε αρχισυντάκτρια, project manager, σκηνοθέτις και εισηγήτρια πολλών τηλεοπτικών projects που σηµείωσαν µεγάλη επιτυχία. Επίσης, παρουσίασε δεκάδες εκποµπές στη δηµόσια και στην ιδιωτική τηλεόραση από το 1982 µέχρι το 2009: Τρεις στον αέρα, Εδώ και Σήµερα, Μade in Greece, Ιστορίες γι’ Αγρίους, Μηχανή του Χρόνου, Πες το στη Σεµίνα, Άνθρωποι, Ώρα Ελλάδος, Αταίριαστοι, Εντιµότατοι Φίλοι, Κοίτα τι έκανες, Τοp Stories κ.ά.
-Ότι: Υπήρξε µέλος της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών Ιταλίας Stampa Estera. Εργάστηκε στις εφηµερίδες Ελευθεροτυπία, Αυγή, Εξόρµηση, Απογευµατινή, Έθνος της Κυριακής, Αδέσµευτος Τύπος, Realnews, στην ιταλική Αvanti!, στα ραδιόφωνα του ΣΚΑΪ, του Αντέννα, του Δευτέρου Προγράµµατος της ΕΡΤ, στον Realfm και σε πολλά περιοδικά.
– Ότι: Σπούδασε Πολιτικές Επιστήµες στη Σιένα και Ηλεκτρονική Δηµοσιογραφία στη Ρώµη…
…Τότε – με τόσο χλωμό βιογραφικό – έχεις ανάγκη να το βελτιώσεις και να βάλεις περισσότερο χρώμα στη δημόσια εικόνα σου.
Αλλιώς πως θα κυκλοφορήσεις στην κοινωνία με μια τόσο συνηθισμένη επαγγελματική πορεία όπως αυτή που διαβάσατε πιο πάνω;
***
Απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έδωσε η Σεμίνα Διγενή σχεδιάζοντας μια επικίνδυνη αποστολή. Στόχος της να ανακαλύψει και να αποκτήσει κάτι που έλειπε από το βιογραφικό της. Αυτό ήταν ένα Yellow Diamond Star Ring, 150 καρατίων.
Όταν το εντόπισε είδε πως μόνο με δύο τρόπους θα μπορούσε να φθάσει σε αυτόν το θησαυρό.
-Ο πρώτος τρόπος να κάνει ριφιφί…
-Ο δεύτερος να κάνει μια κατάδυση στα βαθιά…
Προτίμησε τον δεύτερο. «Έχτισε» λοιπόν στο γραφείο της ένα Yellow Submarine, ένα «Κίτρινο Υποβρύχιο» που όλοι θα το ζήλευαν. Ένα «Υποβρύχιο» που πλησιάζει αθόρυβα τον στόχο του. Φυσικά μέσα σ’ αυτό δεν ήταν μόνη της. Είχε συνεργάτες τις θρυλικές προσωπικότητες της ελληνικής και διεθνούς πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής που συνάντησε στο δημοσιογραφικό της ταξίδι. Είχε όμως, και ως δυναμικό πλήρωμα, τα μέλη μιας παράξενης – υπαρκτής – ελληνικής οικογένειας, τους πρωταγωνιστές αδιέξοδων ερώτων και τους υπαίτιους τραυμάτων που δεν έκλεισαν ποτέ.
Όλοι αυτοί, τη βοήθησαν να γράψει το πρώτο της βιβλίο και να μας δώσει τα παρασκήνια μιας ταραχώδους προσωπικής και δημοσιογραφικής διαδρομής, από το 1975 στις εφημερίδες κι από το 1982 στην τηλεόραση. Πρόκειται για μια ζωή και μια καριέρα γεμάτες εξερευνήσεις κι αταξίες.
***
Γνωρίζοντας τη Σεμίνα, από την εποχή που είμαστε μαζί στην «Εξόρμηση» (στη Χαριλάου Τρικούπη) και στο «Έθνος της Κυριακής» (στο Χαλάνδρι), ήρθε η στιγμή να χαρώ διπλά τώρα που – και πάλι μέσα από τα χειρόγραφά της – ανακάλυψα για πρώτη φορά έναν αμύθητο θησαυρό που ήταν καλά κρυμμένος στο «Κίτρινο Υποβρύχιό» της και τον απόλαυσα μόλις… αναδύθηκε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.
***
Στο πρώτο βιβλίο της η Σεμίνα Διγενή γράφει για όλα αυτά για τα οποία δεν μίλησε ποτέ. Αυτό είναι που αξίζει. Αυτό είναι το διαμάντι που… μετράει τα 150 καράτια. Είναι ένα απρόβλεπτο και συναρπαστικό κείμενο. Μια σύνθεση μεταξύ μαρτυρίας, ρεπορτάζ και μυθοπλασίας.
Ένα ντοκουμέντο, το αφηγηματικό νήμα του οποίου ξετυλίγεται με το «Yellow Submarine» των Beatles. Τα τραγούδια και η μουσική όχι απλώς δίνουν τον τόνο της αφήγησης, αλλά και συμβάλλουν μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο στην εξέλιξή της.
Το «Κίτρινο υποβρύχιο» της Σεμίνας μάς περιέχει όλους. Υπερβαίνει την αυτοβιογραφική καταγραφή και χαρτογραφεί το κλίμα και την ατμόσφαιρα της Ελλάδας από τη «χαμένη άνοιξη» της δεκαετίας του 1960 στα ευφορικά 80’s, στην ευμάρεια των 90’s, μέχρι τους δαιδάλους της καταιγιστικής εθνικής μας κρίσης.
***
Οι φωτογραφίες της Αθηνάς Λεκκάκου και του Γιώργου Πανηγυρόπουλου είναι και αυτές σημαντικό κομμάτι της κινητήριας δύναμης αυτού του υποβρυχίου.
***
-Φυλλομετρώντας, διαβάζοντας και μελετώντας ακόμα και την τελευταία βίδα σε αυτό το «Κίτρινο Υποβρύχιο» ασφαλώς θα δούμε το «χολιγουντιανό τρέιλερ μιας ολόκληρης καριέρας και μιας πολύμορφης ζωής φορτωμένης από έναν ορυμαγδό αναμνήσεων, εμπειριών κολασμένων και ακόλαστων στιγμών», όπως λέει η Λιάνα Κανέλλη.
-Η Δήμητρα Γαλάνη τονίζει πως η Σεμίνα μας βοηθάει να μην ξεχάσουμε τίποτα από όσα αγαπήσαμε, τίποτα από όσα μας έκαναν ανθρώπους. Το βιβλίο της θυμίζει «στους νεότερους πώς ήταν η ζωή, χωρίς το δηλητήριο του φόβου».
-«Πολλά από τα μυστικά της Σεμίνας, που δεν ξέρει κανείς, είναι στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που –όπως γράφει ο Σεφέρης– «δίνει μια δυνατή κλοτσιά σ’ όλες τις τρυφερές, ηδονοπαθείς σαχλαμάρες και στους νυσταλέους βηματισμούς», τονίζει ο Δρ. Χρήστος Κεχαγιάς.
-«Αισθάνεσαι ότι μέσα στις σελίδες συναντιούνται όλες οι τέχνες. Τι είναι άραγε το «Κίτρινο υποβρύχιο»; Αυτοβιογραφία, ιδιότυπο χρονικό, φανταστική λογοτεχνία, ημερολόγιο; Μέχρι το τέλος της ανάγνωσης αισθάνεσαι και ξαφνιάζεσαι διαρκώς, χαμογελάς, ξαναθυμάσαι, συγκινείσαι βαθιά, μορφώνεσαι και φωτίζεις φυσιογνωμίες, περιστατικά για τα οποία πάντα αναρωτιόσουν, λυτρώνεσαι από το μοίρασμα των βασάνων και των χαρών και του πόσο μοιάζουμε όλοι τελικά, αφού διάσημοι και μη ήρωές της έχουν ακριβώς την ίδια πολύτιμη θέση σε αυτό το ταξίδι. Το καλύτερο μέρος του αρχίζει μετά την αποχώρησή της από την τηλεόραση –ύστερα από μια πολύ μεγάλη διαδρομή– και τον προσανατολισμό της στην ψυχή της, στους αγαπημένους της, στο φως το αληθινό και στην αρμονία. Εγώ δηλώνω πως έχω ερωτευτεί το βιβλίο», δηλώνει ο Κώστας Λειβαδάς.
-«Μ’ ένα παραμυθένιο όχημα, που η Σεμίνα Διγενή θέλει να το λέει «Κίτρινο υποβρύχιο», αυτό όμως πότε κολυμπάει, πότε πετάει κι άλλοτε απλώς ακινητοποιείται πάνω από στέγες ανοιχτές ή ανοιχτές πληγές σε μικρές κοριτσίστικες προσωπικές ιστορίες, η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στον χώρο και (κυρίως) στον χρόνο. Το «Κίτρινο υποβρύχιο», που είναι και λίγο κιβωτός του Νώε, περιέχει μικρές χρωματιστές ψηφίδες συμπυκνωμένης ωριμότητας ποικίλης πνευματικής ιδιοκτησίας ανθρώπων που βρέθηκαν, την ίδια εποχή με τη Σεμίνα, σε κάποια γωνιά του πλανήτη Γη. Και, μαζί, την αύξουσα ωριμότητα της Ασημίνας-Μίνας-Σεμίνας, που τελικά διαπιστώνει: «Είναι ωραία στην τηλεόραση, επειδή όλα μοντάρονται. Ακόμη και τα “ζωντανά”, στο χέρι σου είναι να τα φέρεις όλα σε λογαριασμό, όπως θες εσύ». Το αποτέλεσμα, μια θαυμάσια παράξενη τοιχογραφία του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, αλλά και των ημερών που διανύουμε, όμορφα ντεγκρανταρισμένη «με αγάπη και χωρίς κακία». Το διάβασα με ταχύτητες σέβεντις, τότε που διαβάζαμε σχεδόν ένα βιβλίο την ημέρα»… ομολογεί η Αφροδίτη Μάνου.
-Τέλος ένας άνθρωπος του θεάτρου, σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς, βλέπει από τη δική του σκοπιά το βιβλίο και μας λέει: «Σε ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών, ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, η γραφή της Σεμίνας διαστέλλει το όνειρο μες στην πραγματικότητα και διεκδικεί, με οδηγό το πάθος και τη λαχτάρα για ζωή, να γνωρίσει επί της ουσίας σημαντικούς ανθρώπους, που καθόρισαν την πολιτική και καλλιτεχνική ζωή του τόπου μας για σαράντα και πλέον χρόνια. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και ένα πολύτιμο ημερολογιακό υλικό για σκηνοθέτες που θέλουν να συνομιλούν με την Ιστορία του πρόσφατου παρελθόντος μας. Θα μπορούσε, το βιβλίο να λειτουργήσει, με μεταγραμμένη σκηνική γραφή ως θέατρο ντοκουμέντο και να αναδείξει τις αναζητήσεις και τα κεκτημένα μιας γενιάς».
***
Δεν έχουμε λοιπόν παρά να προγραμματίσουμε το επόμενο ταξίδι μας να το κάνουμε με το «Κίτρινο υποβρύχιο». Η καπετάνισσα θα μας μάθει πολλά…
