Cat Is Art

“Άκουσα και υπάκουσα” της Ζυράννας Ζατέλη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ού­τε τον εί­χα ξα­να­δεί ού­τε και θα τον ξα­να­δώ, φα­ντά­ζο­μαι. Ξαφ­νι­κά εκεί, ήσυ­χα κι αθό­ρυ­βα, σαν να τρύ­πω­σε γά­τα στο σπί­τι κι όχι ένας άν­θρω­πος με σάρ­κα και οστά. Ήμου­να μό­νη, προ­χω­ρη­μέ­νο σύ­θα­μπο, και θα μπο­ρού­σα αν μη τι άλ­λo να ξαφ­νια­στώ, δι­καί­ως και να φο­βη­θώ, να βά­λει ο νους μου, μα τί­πο­τε απ’ αυ­τά. Με ένα ιδιαί­τε­ρο νεύ­μα μού έδω­σε να κα­τα­λά­βω πως εί­χε να μου πει μια λέ­ξη τό­σο μυ­στι­κή και αδια­νό­η­τη, που έπρε­πε ν’ ακού­σω και να υπα­κού­σω κι ύστε­ρα απ’ αυ­τό να πε­θά­νω. Τρε­λά πράγ­μα­τα. Όμως ήταν η σύ­νο­ψη του όλου αυ­τή η λέ­ξη, η πεμ­πτου­σία του λό­γου, γι’ αυ­τό χα­λά­λι να πε­θά­νει όποιος την άκου­γε, θα ήμουν υπο­τί­θε­ται από τους τυ­χε­ρούς. Θυ­μή­θη­κα που διά­βα­ζα σε ένα ποί­η­μα του Μπόρ­χες τις προ­άλ­λες πως πά­ντα χά­νε­ται το βα­σι­κό το πράγ­μα, αυ­τός εί­ναι ο νό­μος που στιγ­μα­τί­ζει κά­θε έμπνευ­ση. Ιδού, λοι­πόν, «το βα­σι­κό το πράγ­μα», συλ­λο­γί­στη­κα, που σή­με­ρα, σε μια λέ­ξη μέ­σα, θα μου δο­θεί απ’ αυ­τόν τον άγνω­στο. Εν τού­τοις, τι βά­σα­νο μέ­χρι να την προ­φέ­ρει, τι αγω­νία ανεκ­δι­ή­γη­τη. Άνοι­γε το στό­μα και πά­σχι­ζε, μο­χθού­σε, ίδρω­νε, έδι­νε μά­χη να την αρ­θρώ­σει, να μου απο­κα­λύ­ψει τον ήχο της, το μυ­στι­κό του κό­σμου, αλ­λά εις μά­την και πά­λι εις μά­την – μή­πως πιο εύ­κο­λο ήταν να του βγει η ψυ­χή; Έπαιρ­νε πλέ­ον δια­στά­σεις πα­νι­κού, ο παι­δε­μός του έγι­νε θη­λιά στον δι­κό μου λαι­μό, ένα μουγ­γό πα­ρα­τε­τα­μέ­νο μαρ­τύ­ριο, ίσα­με που η λέ­ξη πε­τά­χτη­κε, επι­τέ­λους, απ’ το στό­μα του και χο­ρο­πή­δη­σε ο τό­πος: «Απλού­στα­τα!»

Άκου­σα και υπά­κου­σα κι ακα­ριαία άλ­λα­ξαν όλα. Μου πή­ρε κά­τι στιγ­μές ν’ αντι­λη­φθώ ότι ήταν ένα δό­λιο όνει­ρο –απλού­στα­τα, κυ­ρία μου– κι ότι γε­λού­σα τρο­μαγ­μέ­νη.

Οκτώ­βριος 2018

Εκτύπωση
Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Άκουσα και υπάκουσα” της Ζυράννας Ζατέλη

Related Posts