Όποιος δεν παθαίνει ναυάγια και πανωλεθρίες, όποιος ατσαλάκωτος περνά τη ζωή του, είναι ο πιο χαμένος, ο πιο δυστυχής, ο πιο άτυχος. Η ζωή του είναι ένα άδειο κουτί, ντυμένο πολυτελώς αλλά παντελώς αδιάφορο.
Ασυνήθιστοι στην τόλμη, εξόριστοι της χαράς, ζούμε σε κουκούλια μοναξιάς και φοβίας. Όμως ξαφνικά μπορεί να βγούμε, να πάμε σ’ ένα πάρκο, να καθίσουμε σ’ ένα παγκάκι ή να απολαύσουμε ένα έργο τέχνης, μια παράσταση. Και τότε, κάτω από τη λάμψη αυτού που θα δούμε, να σπάσουμε τα δεσμά του φόβου, να νιώσουμε γενναίοι. Γιατί η τέχνη απελευθερώνει.
Τις προάλλες πέρασα ενενήντα ολόκληρα λεπτά σ’ ένα παγκάκι του Δήμου Αθηναίων. Το παγκάκι παραδόξως βρισκόταν σε σκηνή, στη σκηνή του «Skrow Theater», στο Παγκράτι. Μαζί μου το πλήρωμα του «Pequod», του καραβιού του «Μόμπι Ντικ», για όσους ελπίζω πως θυμάστε το αριστούργημα του Herman Melville, o οποίος είχε πει και το περίφημο «για να γράψεις ένα μεγάλο βιβλίο, πρέπει να βρεις ένα μεγάλο θέμα».
Το παγκάκι τελικά αποδεικνύεται μεγάλο θέμα για ένα συγγραφέα σαν τον Χρήστο Αγγελάκο. Στο “Οι δυο μας τώρα” γίνεται η αφορμή να ανασάνουν οι σκέψεις, να αποκαλυφθούν τα μυστικά, να φωνάξεις, να ακουστείς, να μοιραστείς.
Το παγκάκι είναι μια προσωρινή απόδραση από το τσιμέντο της πόλης. Με το αθηναϊκό φως να πέφτει λοξά στα πρόσωπα, σ’ ένα χρόνο διαφορετικό. Λοξές κι αλλόκοτες οι λέξεις, μπερδεμένα αριστοτεχνικά τα λόγια, βιαστικά, κωμικά, θλιμμένα ή χαρούμενα. Καθισμένοι στο παγκάκι οι ήρωες, ακουμπισμένοι πολλές φορές ο ένας στον άλλο, έβγαζαν φωτογραφίες, έπιναν μπίρες, έτρωγαν σουβλάκι κοτόπουλο, μοιράζονταν ένα μήλο, γεύονταν ακόμα και την ηδονή.
Είναι φορές που η ασφυξία σε κάνει να θέλεις να μιλήσεις. Να αδειάσεις, να λυτρωθείς. Ο λόγος σου απλός αλλά χειμαρρώδης. Έτσι κι αρχίσεις, η ροή δύσκολα σταματά. Η ιστορία σου πικρή και επώδυνη. Όσο πιο άγνωστος ο παραλήπτης της, τόσο καλύτερα. Τόσο ιδανικότερα και ηδονικότερα.
Τέσσερα πρόσωπα εναλλάσσονται στο ίδιο παγκάκι. Μια σκυταλοδρομία με σκυτάλη το λόγο, την απολογία, την εξομολόγηση. Έντεκα σκηνές καθηλωτικές. Έντεκα τρανταχτές εικόνες. Σε κάθε μια από τις σκηνές μένει ένας ηθοποιός από την προηγούμενη, έτοιμος να υποδυθεί τον καινούργιο του ρόλο. Κάθε φορά γυρνούσα το κεφάλι με προσμονή, να δω τι νέο και απρόβλεπτο θα συμβεί, τι άλλο θα ακουστεί. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα είχα αντίρρηση να προστεθούν κι άλλες σκηνές. Η παράσταση είχε γρήγορο ρυθμό και εκπλήξεις.
Είδα ανθρώπους στα όρια της αντοχής και της υπομονής τους. Άλλους εμμονικά προσηλωμένους σε ένα συγκεχυμένο παρελθόν. Ανθρώπους να κοκκινίζουν σαν ντομάτα σε κάθε επαφή. Ντροπαλούς, εσωστρεφείς, δύσκολους στην επικοινωνία. Άλλους παράξενους, ιδιόρρυθμους, δείγματα μιας σπάνιας ανθρώπινης πανίδας. Ανθρώπους οικείους ή ξένους μεταξύ τους, να διασταυρώνονται στο παγκάκι ενός πάρκου, μιας πόλης «σαν την Αθήνα». Είδα απρόσμενα το φίλο μου τον Δαυίδ, έναν ηθοποιό και άνθρωπο πολύ αγαπητό, και αναγνώρισα σπαράγματα από την ιστορία της ζωής του. Συγκινητικά και θαυμαστά.
Υπάρχουν στιγμές του παρόντος που προσπερνάμε, ανυπομονώντας να έρθει το μετά ή αδυνατώντας να ξεχάσουμε το πριν. Ίσως οι φαινομενικά ασήμαντες αυτές στιγμές, οι ενταγμένες στο καθημερινό πεπρωμένο, στο ανώφελο όνειρο, να αξίζουν μια τύχη καλύτερη, μια προσοχή μεγαλύτερη. Ίσως αν τους δίναμε τη σημασία που τους αρμόζει, να χτύπαγε η καρδιά μας πιο δυνατά και να είχαμε τη συνείδηση πως υπάρχουμε επιτέλους!
Η εταιρεία θεάτρου «Pequod» έχει κάνει σπουδαία δουλειά μέχρι τώρα στο θέατρο. Η Αγγελική Παπαθεμελή έχει παρουσιάσει αδαμάντινες ερμηνείες. Είναι μια ηθοποιός μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Για άλλη μια φορά θριαμβευτικά άψογη στο σανίδι της σκηνής. Γεμάτη πάθος και φαντασία. Οι χαρακτήρες αντηχούν πρώτα μέσα της κι ύστερα εξωτερικεύονται, μια ικανότητα που δεν χαρακτηρίζει πολλούς συναδέλφους της.
Η Νικολίτσα Ντρίζη έχει απλότητα, χάρη, ειλικρινή ενθουσιασμό και στόφα καλής ηθοποιού. Καλλιτέχνιδα με ταπεινοφροσύνη, ζήλο, εξωτερικά ήρεμη αλλά πολύ βαθιά.
Ο Δημήτρης Ξανθόπουλος είναι ηθοποιός με ταμπεραμέντο, με πλήρη αυτοτέλεια και άνεση επί σκηνής. Αναπτύσσει το ρόλο του με όλες του τις λεπτομέρειες, έχει ακρίβεια, κάνει τις σωστές παύσεις, βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με το συμπαίκτη του.
Το νέο αίμα στην ομάδα «Pequod» είναι ο Γιάννης Λεάκος. Ηθοποιός ικανότατος, που πολλάκις οι θεατές τον έχουμε θαυμάσει τα τελευταία χρόνια για τις ερμηνείες του στο θέατρο «Επί Κολωνώ». Καθαρόαιμος μαθητής της Ελένης Σκότη. Τη σεζόν 2012-2013 στο «Κίεβο» έκανε μια από τις ωραιότερες, ακριβέστερες και ρεαλιστικότερες ερμηνείες που έχω παρακολουθήσει. Στο “Οι δυο μας τώρα” αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, τη δημιουργικότητα και την ευρηματικότητά του. Πολύ ευαίσθητος και πολύ οξυδερκής θεατρικά. Οι χειρονομίες του, οι στάσεις του, τα βλέμματά του, οι σιωπές του προσδιορίζουν την αληθινή σχέση ηθοποιού και θεατή.
Μια ωραία έκπληξη ήταν και η ενδυματολογική επιμέλεια της ηθοποιού Αλεξάνδρας Αϊδίνη.
Μέσα στις έντεκα σύντομες σκηνές της παράστασης, οι ήρωες, καθημερινοί και ταπεινοί, αλλόκοτοι και ονειροπαρμένοι, ξεκαθάρισαν παλιούς λογαριασμούς αλλά δημιούργησαν και νέους. Αντάλλαξαν τις ιστορίες τους, μοναδικές και διαφορετικές. Μας αποκάλυψαν μυστικά και απόρρητα. Έδωσαν μάχη με την απώλεια και την καταστροφή. Μας συμφιλίωσαν με το τέλος. Απλώς γιατί έτσι συμβαίνει με την αγάπη, γιατί η μαμά δε ζει πια, γιατί κανένας μας δεν θέλει να ηττηθεί, όλοι κάποιον θέλουμε να νικήσουμε, γιατί θυμόμαστε… Το “Οι δυο μας τώρα” του Χρήστου Αγγελάκου είναι μια παράσταση που εμπιστευτήκαμε και μας εμπιστεύτηκε. Μια παράσταση αξιοπιστίας και αποδοχής.
* “Οι δυο μας τώρα” του Χρήστου Αγγελάκου είναι η νέα δουλειά της εταιρείας θεάτρου «Pequod», μιας ομάδας που μας έχει δώσει μέχρι τώρα σπουδαίες δουλειές. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο Skrow Theater, στο Παγκράτι, κι ελπίζω να συνεχιστεί.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Ερμηνείες: Γιάννης Λεάκος, Νικολίτσα Ντρίζη, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Αγγελική Παπαθεμελή
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Φωτογραφίες: Γεράσιμος Νεόφυτος
Πληροφορίες
Εταιρεία θεάτρου
«Pequod»
“Οι δυο μας τώρα”
του Χρήστου Αγγελάκου
Skrow Theater
Αρχελάου 5, Παγκράτι – 210.72.35.842
