«Περσέπολις», η ταινία των εφηβικών και νεανικών μου χρόνων. Ανακάλυψα αυτήν την ταινία ως μέρος ενός μαθήματος πριν από πολλά χρόνια.
Μέσα από αυτό το αυτοβιογραφικό έργο της Μαρζάν Σατραπί, ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου η ιστορία μιας νεαρής Ιρανής γυναίκας που αντιμετωπίζει την Επανάσταση του 1979.
Η Περσέπολις αφηγείται την παιδική ηλικία ενός κοριτσιού που γίνεται μάρτυρας του βάναυσου μετασχηματισμού της χώρας της: η επαναστατική ελπίδα δίνει τη θέση της στην εγκαθίδρυση ενός αυταρχικού θεοκρατικού καθεστώτος που κυριαρχείται από τους μουλάδες, όπου ο φόβος, η επιτήρηση και η καταστολή γίνονται ο κανόνας.
Ακολουθούμε ένα παιδί που βιώνει πολιτική βία, συλλήψεις, εκτελέσεις και τη σταδιακή καταστολή των ελευθεριών σε πολύ νεαρή ηλικία.
Αλλά βλέπουμε επίσης μια νεαρή γυναίκα που μεγαλώνει, εξορίζεται και ανακαλύπτει στην Ευρώπη έναν κόσμο όπου οι ατομικές ελευθερίες όχι μόνο διακηρύσσονται αλλά και βιώνονται.
Μια ταινία που χρησιμεύει ως μια έντονη υπενθύμιση ότι οι ελευθερίες δεν είναι ποτέ εγγυημένες και μπορούν να εξαφανιστούν ανά πάσα στιγμή.
Και τώρα, αυτή η ταινία γίνεται αντικείμενο λογοκρισίας από ορισμένες αριστερές ομάδες με το σκεπτικό ότι είναι «ισλαμοφοβική».
Η ειρωνεία είναι εντυπωσιακή: ένα έργο που καταγγέλλει την επιβολή ενός θεοκρατικού καθεστώτος και την καταστολή των ατομικών ελευθεριών κατηγορείται για μισαλλοδοξία από τους ίδιους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται την ελευθερία και τη χειραφέτηση.
Προσωπικά λάτρεψα πρώτα το graphic novel της Marjane Satrapi πριν ανακαλύψω την κινηματογραφική μεταφορά του «Persepolis».
Ποτέ δεν πίστευα όμως ότι θα ζούσα για να δω μια μέρα που αυτή η ταινία θα θεωρούνταν αντιδραστική και ρατσιστική επειδή παρουσίαζε δήθεν διαστρεβλωμένα τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές. Αυτό είναι τρελό!
Κουράγιο στον ιρανικό λαό.
ΕΙΡ.Α.
