Η Όλγα Λαοπόδη – Ιωάννου ανήκε σε εκείνη την τρομερή φουρνιά των γυναικών δημοσιογράφων που ήταν πάντα στιβαρές και κορίτσια, σαφείς και κορίτσια, διδακτικές και κορίτσια, δυναμικές και κορίτσια, οξυδερκείς και κορίτσια, απαιτητικές και κορίτσια, σχολαστικές και κορίτσια, φιλομαθείς και κορίτσια, αποτελεσματικές και κορίτσια. Προστατευτικές σαν κορίτσια.
Πριν να είναι στη μόδα ο φεμινισμός ήταν φεμινίστριες. Και πριν είναι στη μόδα η συμπερίληψη ήταν συμπεριληπτικές.
Η Όλγα σπούδασε στη Νομική Αθηνών, εργάστηκε στον περιοδικό Τύπο επί 44 χρόνια, ερωτεύτηκε, έζησε και έκανε δύο παιδιά με τον ζωγράφο Γιώργο Ιωάννου, τη Δήμητρα και τον Δημήτρη, διατήρησε την περιέργειά της και την αγάπη της για τις τέχνες μέχρι τέλους
Στις 15 Οκτωβρίου η Όλγα Ιωάννου έφυγε από τη ζωή. Θα την αποχαιρετήσουμε την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2023.
***
Ακολουθεί μια ιστορία από τον περιοδικό Τύπο, όπως την περιγράφει η Όλγα Λαοπόδη – Iωάννου.
***
Η ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΞΥΡΑΦΑΚΙ
Η γραφομηχανή είχε γίνει εξάρτημά μου. Σε σημείο που η κόρη μου είχε αποφανθεί ότι «η μαμά δεν ξέρει να γράφει. Γράφει στη γραφομηχανή». Μου είχε γίνει συνήθεια αφού στη «Γυναίκα» έπρεπε να παραδίδουμε τα κείμενά μας δακτυλογραφημένα και άψογα.
Ο Τερζόπουλος δεν μπορούσε να δεχθεί κείμενο με λάθη και μουτζούρες. Θεωρούσε ό,τι ήταν προχειρογραμμένο, ακατάλληλο για δημοσίευση. Έτσι αναγκαζόμαστε να γράψουμε και να ξαναγράψουμε κάποιες σελίδες. Ειδικά εγώ που έγραφα με τυφλό σύστημα έκανα αρκετά λάθη. Οι γόμες γραφομηχανής βοηθούσαν ως ένα σημείο να διορθώσουμε κάποιες αβλεψίες και με το βουρτσάκι που είχαν ενσωματωμένο να καθαρίσουμε το χαρτί. Αλλά αν έτριβες πολύ γίνονταν μαυρίλες κι έτσι έπρεπε να ξαναρχίσεις τη δακτυλογράφηση από την αρχή.
Είχαμε όμως κι άλλον έναν βοηθό εκτός από τη γόμα.
Όχι το blanco, που δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα, αλλά το …ξυραφάκι.
Μ’ αυτό ξύναμε ό,τι κατέστρεφε την εικόνα του κειμένου. Ειδική σ’ αυτή τη μέθοδο ήταν η Φανή Πετραλιά, η οποία πρόσεχε εξαιρετικά την εικόνα του γραπτού της. Εννοείται βέβαια πως κρατούσαμε αντίγραφα των θεμάτων μας χάρη στα καρμπόν.
Όλη αυτή η προσπάθεια για άψογο γραπτό είχε βέβαια αποτέλεσμα. Γιατί με τον ίδιο τρόπο προσέχαμε και το κείμενό μας, την κάθε λέξη που γράφαμε. Το κείμενο άλλωστε είχε τις δεκαετίες 1960 και 1970 πολύ μεγάλη σημασία κι η εικόνα ήταν δευτερεύουσα.
Ο Τερζόπουλος μας δίδαξε πολλά και όχι άδικα όσοι και όσες περάσαμε από εκεί τον θεωρούμε δάσκαλο και τη «Γυναίκα» σχολείο.
Τη γραφομηχανή δεν την εγκατέλειπα όμως ούτε στο σπίτι. Είχα μια κλασική Olivetti, μετά μία Olympus και τέλος μια ηλεκτρική γραφομηχανή που όμως δεν μ’ άρεσε πολύ γιατί τα γράμματα έφευγαν γρήγορα. Άλλωστε αυτές οι μηχανές είχαν σύντομη βασιλεία γιατί αντικαταστάθηκαν από τους υπολογιστές.
Το τικ-τακ των πλήκτρων ακουγόταν στο σπίτι μέχρι αργά το βράδυ. Γιατί μετά τον γάμο μου με τον ανερχόμενο και όχι ακόμη γνωστό ζωγράφο Γιώργο Ιωάννου και τη γέννηση της κόρης μου οι ανάγκες πολλαπλασιάστηκαν κι έτσι αναλάμβανα μεταφράσεις ή άλλα θέματα που πληρωνόμουν χωριστά. Ήταν πολύ κουραστική περίοδος. Ιδιαίτερα μάλιστα αφού δεν έλειψα από το περιοδικό πριν και μετά τον τοκετό παρά 20 μέρες όλες κι όλες. Έτσι δεν ήταν παράξενο που από τη νύστα έγραφα συχνά με κλειστά τα μάτια!
***
Όλγα Λαοπόδη-Ιωάννου: Δεν υποφέρει πια και δεν σταμάτησε να μας αγαπάει… Δεν την ξεχνάμε…
