Του Χρήστου Συριώτη (*)
Όταν το εύρημα γίνεται αυτοσκοπός και η σκηνική «έκπληξη» διαλαλεί: «Κοιτάξτε με, είμαι πιο έξυπνος από τον συγγραφέα!».
Όταν το επίκεντρο μετατοπίζεται από το έργο στο εύρημα, από την αλήθεια στο κόλπο, τότε μένουμε με έναν θόρυβο εντυπώσεων και με ένα ερώτημα να πλανάται: «Άρες μάρες κουκουνάρες ή απλώς προδοσία του ΛΟΓΟΥ»;
Οι ηθοποιοί, άριστοι, ευαίσθητοι, δοσμένοι, πασχίζουν να στηρίξουν τα σκηνοθετικά παιχνίδια. Ρεσιτάλ από τον Νίκο Καραθάνο και τη Στεφανία Γουλιώτη.
Κρατούν το βάρος, ισορροπούν πάνω σε αισθητικά ακροβατικά που στόχο έχουν να φωνάξουν πως ο σκηνοθέτης ξέρει περισσότερα απ’ τον συγγραφέα.
Ερωτοτροπούν πάνω σε τάφους,
μαγειρεύουν σε κατσαρόλες,
μοιράζουν κόλλυβα,
πλένονται με λάστιχα,
λαμβάνουν Θεία Κοινωνία…
Αλλά δεν…
Το συναίσθημα του κοινού στο κοίλον: ψύχρα.
Όχι γιατί δεν κατάλαβε.
Αλλά γιατί κατάλαβε πολύ καλά.
ΥΓ. Πάντως υποκλίθηκα στους σπάνιους ηθοποιούς της παράστασης. Αν δεν είχαν να σηκώσουν το βάρος της δηθενιάς θα μιλούσαμε για μια σπουδαία παράσταση με ξεχωριστές ερμηνείες
(*) Ο Χρήστος Συριώτης είναι ηθοποιός. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην προσωπική του σελίδα στο Facebook.
