«Ώδινεν όρος και έτεκε μυν» = «κοιλοπόνεσε το βουνό και γέννησε ποντίκι». Το έλεγαν σε περιπτώσεις διάψευσης μεγάλων προσδοκιών. Όταν περίμεναν να συμβεί κάτι πολύ σπουδαίο, αλλά προέκυπτε, απροσδόκητα, κάτι ευτελές και ασήμαντο. Για την ακρίβεια οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Ώδινεν όρος, Ζευς δ΄εφοβείτο, το δ΄έτεκε μυν»: Είδε ο Δίας ένα βουνό να κοιλοπονάει και τον έπιασε φόβος μήπως γεννηθεί κανένα τέρας πιο δυνατό από τον ίδιο και του πάρει την εξουσία. Όμως, το βουνό, γέννησε ένα αστείο ποντικάκι. Ο Πλούταρχος πληροφορεί ότι το ρητό αυτό το ήξεραν και το είπαν οι ηγεμόνες της Αιγύπτου, μόλις αντίκρισαν τον βασιλιά της Σπάρτης, Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος είχε μεγάλη φήμη ικανού και ένδοξου στρατηλάτη και τον κάλεσαν οι Αιγύπτιοι, αντί αδράς αμοιβής, να τους βοηθήσει στον απελευθερωτικό πόλεμο που είχαν κηρύξει εναντίον των Περσών κατακτητών. Ο Αγησίλαος δέχτηκε, γιατί είχε ανάγκη από χρήματα για να ανασυγκροτήσει την πατρίδα και να αναδιοργανώσει τον στρατό του, ύστερα από τις ταπεινωτικές ήττες που είχε υποστεί (να θυμίσω από τους Θηβαίους στα Λεύκτρα και στη Μαντινεία με αντίπαλο τον Επαμεινώνδα). Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όταν κατέπλευσε στην Αίγυπτο ο Αγησίλαος, έσπευσαν αμέσως στην παραλία να τον υποδεχθούν και να τον χαιρετήσουν οι βασιλικοί αρχηχοί και στρατιωτικοί διοικητές. Τους ακολουθούσαν πολλοί άνθρωποι του λαού οι οποίοι αγωνιούσαν να ιδούν εντυπωσιακά πράγματα εξαιτίας της φήμης και της δόξας που είχε ο Αγησίλαος. Όταν όμως, αντί για λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια, αντίκρισαν ένα μικροκαμωμένο και κακοντυμένο γεροντάκι να είναι ξαπλωμένο στη χλόη στην ακροθαλασσιά, τους έπιασαν τα γέλια και άρχισαν να τον περιπαίζουν. Είπαν μάλιστα ότι τους θύμισε τον γνωστό μύθο: Ωδίνειν όρος, είτα μυν αποτεκείν” – «Parturiunt montes nascetur ridiculus mus» = Όταν κοιλοπονούν τα βουνά, θα γεννηθεί γελοίο ποντίκι (Οράτιος). Σαν το σαιξπηρικό: «Much ado about nothing» = Πολύ κακό για το τίποτα.
