Κανένας πόλεμος δεν σου απαγορευει να είσαι άνθρωπος
«Αμέσως μετά τη συνθηκολόγηση του Χίτλερ και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι νικητές μοιράζουν τη Γερμανία, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο δύο σφαίρες επιρροής και θέτοντας παράλληλα τα θεμέλια του επερχόμενου Ψυχρού Πολέμου. Τον Μάρτιο του 1948 οι Σύμμαχοι αποφασίζουν να ενώσουν τις περιοχές που ήλεγχαν σε μια ενιαία οικονομική ζώνη (με την καθιέρωση ενός καινούργιου γερμανικού νομίσματος), κίνηση που οι Σοβιετικοί θεώρησαν ως πρόκληση. Το αποτέλεσμα ήταν να αποχωρήσουν από το κοινό συμμαχικό συμβούλιο (24/6/1948).
Οι Σοβιετικοί ανακοινώνουν και επιβάλλουν τον αποκλεισμό του Βερολίνου, κόβοντας κάθε τρόπο επικοινωνίας με τα δυτικά γερμανικά εδάφη. Εκτός από το κλείσιμο των οδικών αρτηριών και των σιδηροδρομικών γραμμών, δεν διστάζουν να κλείσουν ακόμη και την παροχή τρεχούμενου νερού. Οι Βερολινέζοι βρίσκονται σε απόγνωση και πλέον τίθεται σοβαρό θέμα για την επιβίωσή τους. Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία ξεκινούν αμέσως μια γιγαντιαία επιχείρηση ανεφοδιασμού της αποκλεισμένης πόλης για τους επόμενους έντεκα μήνες, όταν οι Σοβιετικοί αποφάσισαν τελικά να άρουν τον αποκλεισμό. Ένας από τους Αμερικανούς πιλότους, ο Gail S. Halvorsen από την Utah, αρχικά δεν είδε και με πολύ καλό μάτι την επιχείρηση ανεφοδιασμού των αποκλεισμένων Βερολινέζων. Είχε στο μυαλό του όλους εκείνους τους συναδέλφους του που έχασαν τη ζωή τους στον πόλεμο. «Για ποιον λόγο», σκεφτόταν, «να σώσουμε τα παιδιά αυτά από την πείνα, από τη στιγμή που οι πατεράδες τους σκότωσαν Αμερικανούς που δεν πρόλαβαν να δουν τα δικά τους νεογέννητα παιδιά πίσω στην πατρίδα;». Όλα άλλαξαν βέβαια, όταν μια μέρα έτυχε να συναντήσει μια ομάδα παιδιών στην αεροπορική βάση του Templehof. Τα πιτσιρίκια εκείνα έδωσαν ένα πραγματικό μάθημα ζωής στον νεαρό πιλότο, λέγοντάς του πως αντί για τρόφιμα, προτιμούσαν την ελευθερία τους. Ο αποσβολωμένος Halvorsen έβγαλε απ’ την τσέπη του δύο τσίχλες και μοιράζοντάς τις στη μέση, τις πρόσφερε σε τέσσερα τυχερά παιδιά. Τα υπόλοιπα πιτσιρίκια δεν παραπονέθηκαν, απλώς του ζήτησαν να τους δώσει το περιτύλιγμα της τσίχλας, απλώς για να ευχαριστηθούν μέσω της όσφρησης. Αυτό ήταν. Λίγες μέρες αργότερα ο Halvorsen, αφού έδεσε ζαχαρωτά, σοκολάτες και καραμέλες σε μικρά αλεξίπτωτα, ξεκίνησε να τα ρίχνει από το C-54 Skymaster του. Είχε πει μάλιστα στα παιδάκια να περιμένουν το σύνθημά του, που θα ήταν ένα χαρακτηριστικό κούνημα των φτερών. Ακριβώς γι’ αυτό τον ονόμασαν Onkel Wackelflugel ή Uncle Wiggly Wings στα αγγλικά. Ο πιλότος -φύσει σεμνός- δεν θέλησε να γνωστοποιήσει την πρωτοβουλία του, αλλά όταν μια γερμανική εφημερίδα έγραψε ένα σχετικό ρεπορτάζ δημοσιεύοντας μάλιστα και φωτογραφία του αεροπλάνου να ρίχνει τα μικρά αλεξίπτωτα με τα ζαχαρωτά, η ιστορία πήρε τεράστιες διαστάσεις. Σχολεία σε ολόκληρη την Αμερική έκαναν ειδικούς εράνους μαζεύοντας τόνους γλυκών και ζαχαρωτών, τα οποία εστάλησαν στις συμμαχικές αεροπορικές βάσεις στη Γερμανία. Υπολογίζεται πως τους έντεκα μήνες του αποκλεισμού του Βερολίνου, ο «candy bomber» έριξε στο Βερολίνο 250.000 μικρά αλεξίπτωτα και 23 τόνους ζαχαρωτών! Συνολικά δε, οι Σύμμαχοι υπολογίζεται πως έριξαν από τα αεροπλάνα τους 2.3 εκατομμύρια τόνους φαγητού, άνθρακα και φαρμακευτικών σκευασμάτων.
Ο Halvorsen επέστρεψε πίσω στην πατρίδα του, βρίσκοντας μια διοικητική θέση στο Brigham Young University. Μέχρι την μέρα του θανάτου του (έφυγε πλήρης ημερών το 2022, σε ηλικία 101 ετών) δεν έπαψε να διατηρεί επαφή με τα παιδιά εκείνα που τον δίδαξαν τόσα πολλά μαθήματα ζωής. Επισκέφτηκε το Βερολίνο πάρα πολλές φορές, ενώ στην πόλη υπάρχει ειδικό μνημείο προς τιμήν του, όπου γίνεται λεπτομερής καταγραφή των σπουδαίων κατορθωμάτων του.
Αρχική φωτογραφία: Ένα C-54 Skymaster κατά τη διάρκεια της ρίψης ζαχαρωτών στο Βερολίνο. Τα μικρά αλεξίπτωτα διακρίνονται ακριβώς κάτω από την ουρά του αεροσκάφους. National Museum of the U.S. Air Force/ αριθμός φωτογραφίας: 050426-F-1234P-012
