24.9 C
Athens
Τρίτη 21 Μαΐου 2024

“Βασιλιάς Ριχάρδος ο Γ’” του Σαίξπηρ, ένας αληθινός «ήρωας» που στάζει αίμα και πάθος

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Σε έναν κόσμο που καταρρέει, ο Ριχάρδος ο Γ΄, με τους μηχανισμούς εξουσίας και τον αέναο κύκλο του αίματος να φορτίζεται με νέες σημασίες και αλήθειες, μπορεί να κυνηγάει την εξουσία ως παιχνίδι – πρόφαση για να γκρεμίσει κάθε έννοια ηθικής και νομιμότητας, αποκαλύπτοντας την κενότητα των περιεχομένων τους. Μιας ηθικής που έγινε απλώς και μόνον για να παραβιάζεται και μιας νομιμότητας που λειτουργεί ως νομιμοφάνεια. Για πολλά χρόνια η πολιτική στρατηγική δεν έχει κάνει καμία πρόοδο. Μάλιστα, γίνεται όλο και πιο χειριστική μέσω της εξέλιξης των μέσων ενημέρωσης. Τα θέματα του «Ριχάρδου Γ’» είναι διαχρονικά κι ας έχουν μιαν απίστευτη ωμότητα και κυνικότητα. Μέσα στον Σαίξπηρ ανακαλύπτεις τη σημερινή πραγματικότητα και σε σχέση με το παρελθόν τι είναι αιώνιο και οικουμενικό.

Ο Βασιλιάς “Ριχάρδος ο Γ’” του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ παρουσιάζεται από τις 17 Φεβρουαρίου στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου σε διασκευή του Σάββα Κυριακίδη και σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά.

Η πρωταγωνίστρια Καίτη Κωνσταντίνου

Η Καίτη Κωνσταντίνου είναι ο Ριχάρδος ο Γ’, ο προδομένος από τη φύση, ο σακάτης, ο κουτσός και ο δύσμορφος. Παραδίδει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας τόσο με τον λόγο της όσο και με τη στάση του σώματός της. Βουτηγμένος στην ίντριγκα και στην αμαρτία, σκληρός ο πρίγκιπας της Αγγλίας, στήνει παγίδες και σπέρνει ζιζάνια, σκοτώνει ανελέητα άντρες, γυναίκες και παιδιά, εχθρούς και φίλους, όλα για να κατακτήσει τον πολυπόθητο θρόνο. H Καίτη Κωνσταντίνου δούλεψε με κίνητρό της το ένστικτο! Ένα περίφημο ένστικτο, θα έλεγα!
Μια θεατρική παράσταση μέσα στον τρομακτικό, φιλόδοξο και σαγηνευτικό κόσμο του Ριχάρδου Γ’, που μας κάνει συνένοχους και κριτές, θεατές και συμμέτοχους.

O Ριχάρδος, αν και πολύ πίσω στη σειρά διαδοχής του στέμματος, επιθυμεί την εξουσία. Χωρίς αναστολές χρησιμοποιεί βία, διπλωματία, πειθώ, λυκοφιλίες, σκευωρίες, συκοφαντίες και ενεργοποιεί αδίστακτα όλα τα μέσα που διαθέτει, για να υπερπηδήσει τα εμπόδια που του κλείνουν το δρόμο προς την πολυπόθητη κορυφή. Μοναδική και καθηλωτική η Καίτη Κωνσταντίνου. Μας εξέπληξε ευχάριστα. Έχει μελετήσει πολύ το ρόλο της και έχει μπει βαθιά σ’ αυτόν. Ακόρεστη δίψα για εξουσία, μοχθηρότητα, δολοπλοκία, ύπουλη διπλωματία, μια σχεδόν “άφυλη” σεξουαλικότητα, είναι μερικά από τα στοιχεία που ανέδειξε με την υπέροχη ερμηνεία της, χωρίς μανιέρα, προσαρμοσμένη άρτια εκφραστικά και κινησιολογικά στη φύση του Ριχάρδου Γ’, ενός μισερού και δόλιου πλάσματος. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους και δυσκολότερους ρόλους του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου. Έναν ρόλο μπροστά στον οποίο έχουν γονατίσει θηρία του παγκόσμιου θεάτρου. Η σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά ανατρεπτική και με πνοή. Τα πανκ και γκόθικ στοιχεία, που έχουν έξυπνα ενσωματωθεί στην παράσταση, την καθιστούν κάτι παραπάνω από ατμοσφαιρική, αστεία, σαρκαστική, μοχθηρή, ειρωνική και σκοτεινή ταυτόχρονα.

Το χρονικό

Ο Ριχάρδος Γ’ αποτελεί το τελευταίο έργο μιας τετραλογίας ιστορικών έργων: ολοκληρώνει ένα δραματικό χρονικό που ξεκίνησε με τον Ερρίκο Δ’ (1ο μέρος) και συνεχίστηκε με τον Ερρίκο Δ’ (2ο μέρος) και τον Ερρίκο Δ’ (3ο μέρος). Η τετραλογία έχει κεντρικό θέμα τον Πόλεμο των Ρόδων, τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στην Αγγλία μεταξύ των οίκων του Γιορκ και του Λάνκαστερ από το 1455 έως το 1485 για τη διαδοχή στο θρόνο. Τα εμβλήματα των δύο οίκων, το λευκό ρόδο για το Γιορκ και το κόκκινο ρόδο για το Λάνκαστερ, έδωσαν το όνομά τους στον Πόλεμο των Ρόδων. Ο Ριχάρδος Γ’ γράφτηκε το 1591 και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Κεντρική φιγούρα είναι ο καμπούρης και κουτσός Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ, ο οποίος αναρριχάται στην εξουσία ως Ριχάρδος Γ, σκοτώνοντας εχθρούς, συγγενείς, τη γυναίκα του και τους περισσότερους υποστηρικτές του πριν φτάσει στη μάχη του Μπόσγουορθ. Το έργο αρχίζει μ’ ένα μονόλογο, όπου ο ήρωας προλογίζει το έργο, αναλύοντας τον εαυτό του. Πρόκειται για σπάνια περίπτωση όχι μόνο στον Σαίξπηρ, αλλά και στο παγκόσμιο δραματολόγιο. Το αποφώλιον αυτό τέρας, μ’ όλη τη φρίκη που μας προκαλεί σε κάθε του εμφάνιση, καταφέρνει παραδόξως να κερδίσει το θαυμασμό μας.
Ο βασιλιάς Εδουάρδος Δ’ είναι βαριά άρρωστος κι ο αδελφός του Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ, εποφθαλμιά το θρόνο. Ο Ριχάρδος σχεδιάζει να στρέψει τον Εδουάρδο Δ’ εναντίον του άλλου αδελφού τους, του Γεωργίου, δούκα του Κλάρενς, ώστε ο ίδιος να καταλάβει το θρόνο. Τελικά, ο Γεώργιος συλλαμβάνεται με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας. Η ανηθικότητα του Ριχάρδου ξεπερνάει τα όρια, ιδίως όταν κυνηγά την Άννα, χήρα του Εδουάρδου, πρίγκιπα της Ουαλίας. Ο δούκας του Γκλόστερ, σκανδαλωδώς, δεν αφήνει καν τη νεκρώσιμη ακολουθία του Ερρίκου Στ’ να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του. Τελικά, καταφέρνει να φλερτάρει την Άννα, λέγοντάς της μάλιστα ότι σκότωσε τον άντρα της επειδή την αγαπούσε. Όταν ο βασιλιάς Εδουάρδος Δ’ πεθαίνει, αναζωπυρώνονται οι βλέψεις του δούκα του Γκλόστερ για το θρόνο. Χωρίς ν’ αφήνει τίποτε στην τύχη, σχεδιάζει το θάνατο του αδελφού του Κλάρενς (όπως αναφέρεται συχνά ο Γεώργιος, δούκας του Κλάρενς) στον Πύργο του Λονδίνου από πνιγμό σ’ ένα βαρέλι κρασί. Έτσι, ο δούκας του Γκλόστερ θα κληθεί ν’ αναλάβει το θρόνο έως ότου ο Εδουάρδος Ε’, γιος και διάδοχος του Εδουάρδου Δ’, φτάσει σε ηλικία να κυβερνήσει. Ο Μπάκινγχαμ και ο Ριχάρδος Γ’ στέλνουν τους γιους της βασίλισσας Ελισάβετ, Γκρέι και Ντόρσετ, στο κάστρο του Πόμφρετ. Η βασίλισσα Ελισάβετ κι ο γιος της Ριχάρδος (δούκας του Γιορκ) κρύβονται. Υπό το πρόσχημα της προστασίας, ο Ριχάρδος βάζει τον Εδουάρδο Ε’ (πρίγκιπα της Ουαλίας) και τον αδελφό του, δούκα του Γιορκ, να μείνουν στον Πύργο του Λονδίνου, όπου έχουν δολοφονηθεί ο Γκλόστερ, ο Ερρίκος Στ’ και ο Γεώργιος. Ο Ριχάρδος Γ’ φυλακίζει τους συγγενείς της χήρας του Εδουάρδου Ρίβερς, Βον και Γκρέι, που παραμένουν πιστοί στον Εδουάρδο και οι οποίοι τελικά αποκεφαλίζονται στο κάστρο του Πόμφρετ. Στον Πύργο του Λονδίνου, ο Ριχάρδος Γ’ αποκεφαλίζει τον λόρδο Χέιστινγκς με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας. Χωρίς την υπεράσπιση των λόρδων πια, ο Ριχάρδος Γ’ βάζει τον Μπάκινγχαμ να διαδώσει φήμες ότι ο βασιλιάς Εδουάρδος Δ’ και τα παιδιά του είναι νόθα. Ο Ριχάρδος οργανώνει να του παραδοθεί δημόσια το στέμμα, προσποιούμενος μάλιστα ότι διστάζει ν’ αναλάβει τη βασιλεία.

Για να ενδυναμώσει μάλιστα τη θέση του ως βασιλιά, ο Ριχάρδος Γ’ αποφασίζει να απαλλαγεί από την απειλή των απογόνων του Εδουάρδου Δ’. Όμως, ακόμα κι ο πιστός Μπάκινγχαμ δεν μπορεί να σκοτώσει δύο παιδιά. Έτσι, ο Ριχάρδος βάζει τον Τίρελ να σκοτώσει τα αγόρια. Ο Μπάκινγχαμ δεν του είναι πια πολύ χρήσιμος. Η Άννα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στον Ριχάρδο να εστιάσει την προσοχή του στην Ελισάβετ, ανιψιά του και κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Δ’. Όμως, η Ελισάβετ σχεδιάζει να παντρευτεί τον κόμη του Ρίτσμοντ, ο οποίος οδηγεί ένα στράτευμα στη Γαλλία για να πολεμήσει τον Ριχάρδο. Μαζί του συμπράττει κι ο Μπάκινγχαμ, αλλά μια πλημμύρα προκαλεί αταξία στο στράτευμά του. Ο Μπάκινγχαμ συλλαμβάνεται και εκτελείται από τον Ριχάρδο. Εν τω μεταξύ, ο Ρίτσμοντ περνάει τη Μάγχη και κατευθύνεται προς το Λονδίνο. Τα δύο στρατεύματα συναντώνται κοντά στο Μπόσγουορθ. Τη νύχτα πριν από τη μάχη, επισκέπτονται τον Ριχάρδο με τη μορφή φαντασμάτων όλοι όσοι δολοφόνησε και προφητεύουν τον αφανισμό του. Στη μάχη, ο Ριχάρδος πέφτει απ’ το άλογό του. Μέσα στη σφαγή και στο χάος, ο Ρίτσμοντ σκοτώνει τον Ριχάρδο. Στο πεδίο της μάχης, ο Ρίτσμοντ αναγορεύεται βασιλιάς Ερρίκος Ζ’. Με τον γάμο του Ερρίκου Ζ’ και της Ελισάβετ (κόρης του Εδουάρδου Δ’) η δυναστεία των βασιλέων του Γιορκ έχει πια πεθάνει και μαζί της κι ο Πόλεμος των Ρόδων.

Κακός και γοητευτικός

Απ’ όλους τους ήρωες του Σαίξπηρ ο πιο «πραγματικός» χαρακτήρας, ο πιο ρεαλιστής ήρωας και η πιο αυθεντική και γήινη προσωπικότητα του θεάτρου παραμένει μέχρι και σήμερα ο ρόλος του Ριχάρδου Γ’. Ο ηθοποιός που θα τολμήσει να υποδυθεί τον ρόλο του πρέπει να έχει μεγάλη ψυχική δύναμη και σθένος για να ανταπεξέλθει σε έναν ήρωα που σε όλο το έργο δεν «αποχωρεί» ποτέ από τη σκηνή, πολεμώντας από την αρχή μέχρι το τέλος για να πετύχει τους σκοπούς του…

Είναι ένας «πραγματικός» χαρακτήρας κι όχι μια γκροτέσκα καρικατούρα, η οποία περιφέρεται ασκόπως επί σκηνής και καταριέται δαίμονες και φαντάσματα για την τύχη της. Ο Ριχάρδος ενεργεί με τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης. Κράμα θάρρους, ευφυΐας και απύθμενης κακίας. Με μεταφυσικούς όρους, η προσωποποίηση του διαβόλου και με θεατρικούς, ο απόλυτος υποκριτής, ο άνθρωπος που υπέταξε την τέχνη του θεάτρου στην υπηρεσία της απάτης και της εκδίκησης. Βρίσκεται μακριά από τις αμφιβολίες του Άμλετ, τις φαντασιώσεις του Ληρ και την αδυναμία του Μάκμπεθ. Μπροστά σε όλους αυτούς τους «φανταστικούς» ήρωες ο Ριχάρδος είναι ο αληθινός άρχοντας επί σκηνής! Εξωτερικά νατουραλιστικός, διαχυτικότατος, εύγλωττος, κοινωνικότατος, εκδηλωτικότατος και καθόλου μα καθόλου ανασφαλής. Είναι μακράν ο πιο χαρισματικός της γενιάς του, ο πλέον ευφυής και ο πιο δραστήριος. Και βέβαια παραμένει ο πλέον κυνικός. Από την αρχή μέχρι το τέλος παραμένει πιστός στην ιδέα της κατάκτησης της εξουσίας, δεν ορρωδεί προ ουδενός, δεν πτοείται, δεν υποχωρεί από φόβο, δεν τρομάζει, είναι ικανός για όλα. Οργανώνει το σχέδιό του βασιζόμενος στη μικροπρέπεια και τη μικροψυχία, στις αδυναμίες και στον εγωισμό των υπολοίπων και, ποτέ μα ποτέ, δεν προδίδει το θεατή – αναγνώστη, που, από την πρώτη στιγμή, περιμένει με κομμένη την ανάσα από αυτόν τα πάντα. Συναρπαστικός, ακαταμάχητος, ακαταπόνητος, κυνικός, ευθύς και πάνω απ’ όλα ειλικρινής με τον εαυτό του από την πρώτη σκηνή, ο Ριχάρδος είναι ένας ήρωας που σε μαγνητίζει, καθώς οι κινήσεις του για την κατάληψη της εξουσίας είναι γεμάτες αλήθεια και στιβαρότητα, σκληρές αλλά τέλεια σχεδιασμένες και εκτελεσμένες. Ένας αληθινός χαρακτήρας, σάρκινος, ακλόνητος μπροστά σε κάθε «ηθικό» εμπόδιο.

Ο πιο απτός ρόλος που έχει γραφτεί στη θεατρική ιστορία. Πόσους Άμλετ, Ληρ, Ρωμαίους, Μάκβεθ μπορείς να βρεις στην πραγματική ζωή; Αδύναμοι άνθρωποι, ανίκανοι να υποστηρίξουν τον εαυτό τους, τα όνειρά τους, τις ιδέες τους. Ευάλωτοι, ζητούν είτε από τους θεούς, είτε από τρίτους να ενδιαφερθούν γι’ αυτούς και όταν έρθει η καταλυτική στιγμή δεν πράττουν τίποτε…
Ο Ριχάρδος δεν έχει να κάνει με στερεότυπα μοναχικότητας, απομόνωσης και συμπλεγματικής προσωπικότητας. Τον χαρακτηρίζει μια άγρια ζωτική ενέργεια. Άνθρωποι σαν το Ριχάρδο –χαρακτήρες δεινοί και ανελέητοι– κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας, αλλάζουν τον ρυθμό του κόσμου και προχωρούν σε όρια πέρα από το κανονικό. Τον είπαν ανόσιο, απαίσιο, απεχθή, αποκρουστικό, αποτρόπαιο, απωθητικό, βδελυρό, ελεεινό, μακάβριο, σιχαμερό, στυγερό, φρικαλέο. Και είναι… Όσοι όμως τον βλέπουν μοχθηρό κάνουν λάθος. Είναι ένα γνήσιο τέκνο του Ανθρώπου, ένας μελετητής της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, της οκνηρής νοοτροπίας των αδυνάτων και της ηλιθιότητας των επηρμένων. Ο αποκρουστικός Ριχάρδος δυναστεύει τους αδύναμους. Υποτάσσει τους επηρμένους. Καταβαραθρώνει τους αιθεροβάμονες. Συντρίβει όσους ξεφεύγουν από την ουσία της ζωής. Επιμένει να παλεύεις και να προχωράς κάθε στιγμή… Είτε ως θύτης είτε ως θύμα.
Ο κακόθωρος Ριχάρδος Γ’ είναι ο εγκέφαλος του κυρίαρχου μηχανισμού, η βούλησή του και η συνείδησή του. Για πρώτη φορά ο Σαίξπηρ έδειξε το ανθρώπινο πρόσωπο του κυρίαρχου μηχανισμού. Ένα πρόσωπο τρομακτικό στην ασκήμια του και στη θηριώδη γκριμάτσα του. Κι ωστόσο, ένα πρόσωπο γοητευτικό.
Από την άλλη ο χρόνος είναι στάσιμος στο έργο, βαλτωμένος. Πότε έγιναν οι φόνοι; Χτες; Πριν από μία βδομάδα, από ένα μήνα, από ένα χρόνο; Ο χρόνος εδώ δεν υπάρχει. Έχει συμπυκνωθεί σε μιαν ατέλειωτη νύχτα, σε μια μακρόσυρτη καταθλιπτική νύχτα αϋπνίας.
Ο Σαίξπηρ έχει το χάρισμα της ψυχολογικής οξυδέρκειας. Πραγματοποιεί με τις πελώριες δρασκελιές ενός φρενιασμένου διαλόγου, το ταξίδι του ως την καρδιά του ερέβους. Ανάγει τον κόσμο σε στοιχειακές δυνάμεις: μίσος και πόθο.

Ένα τεράστιο σφαγείο

Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που μας κληροδότησε ο Σαίξπηρ στο έργο είναι το πορτρέτο ενός ήρωα που εύκολα θα του απέδιδε κάποιος την περιγραφή «μακιαβελική προσωπικότητα», όπως αυτή διατυπώνεται στο εγχειρίδιο του εκ Φλωρεντίας ουμανιστή Νικολό Μακιαβέλι, «Ο ηγεμόνας» (1532). Ο επιτυχημένος ηγεμόνας επωφελείται από την αυστηρά ωφελιμιστική επιλογή των μέσων που είναι κατάλληλα για τους σκοπούς του. Μπορεί να χειραγωγεί τους νόμους που διέπουν την πολιτική συμπεριφορά και να διαμορφώνει την πορεία των γεγονότων, σύμφωνα με τα σχέδιά του. Από τη μια σκηνή στην άλλη βλέπουμε να αναδύεται το πορτρέτο ενός ηγέτη που έχει κάνει modus operandi (τρόπο δράσης) και modus vivendi (τρόπο διαβίωσης) το «πιστεύω» που ο ίδιος υποστηρίζει, ότι η συνείδηση είναι μια λέξη που μόνο οι δειλοί χρησιμοποιούν. Ολόκληρος ο κόσμος είναι γι’ αυτόν ένα τεράστιο κομμάτι από πλαστελίνη, μπορείς να τον πλάσεις με τα χέρια σου. Είναι μια καθαρή, μια διάφανη προσωπικότητα. Δεν προδίδει το θεατή ούτε και τον συγγραφέα. Από την αρχή ξεκαθαρίζει τη στάση του, τους λόγους και το σχέδιό του. Δεν χρησιμοποιεί δαιμονικά και ξόρκια. Δεν είναι μάγος, ούτε δεισιδαίμων. Σαν τη λαίδη Μάκβεθ «ορμάει» στον σκοπό, όχι όμως με την υστερόβουλη αγωνία και τον επιθανάτιο ρόγχο αυτής, αλλά με καθαρό μυαλό και υπολογισμένο σχέδιο. Και πετυχαίνει ακριβώς γιατί δεν παραβιάζει κανέναν ανθρώπινο νόμο. Απλώς παρακολουθεί, στήνει ενέδρες και χρησιμοποιεί τη μικρότητα των ανθρώπων. Όλη η ιστορία δεν είναι παρά ένα τεράστιο σφαγείο, δεν απομένει τίποτα πέρα από το να παραδοθείς στα ένστικτά σου, να κάνεις το άλμα στο έρεβος, να διαλέξεις ανάμεσα στο θάνατο και την ηδονή. Γιατί ο Ριχάρδος μπροστά στην κατάκτηση του στόχου ενεργεί με καθαρότητα, ψυχραιμία, διορατικότητα και διαύγεια. Αλλά μόλις την αποκτά, διολισθαίνει και διηθίζεται στην αρχομανία. Όχι γιατί απέκτησε την εξουσία με όλα τα μέσα –δεν υπάρχουν ερινύες στη ζωή, μόνο στο μυαλό των φοβισμένων ανθρώπων– αλλά γιατί πέτυχε αυτό το οποίο από την αρχή φαίνεται αδύναμο. Και αμέσως μετά… όλα έμειναν χωρίς νόημα!
Μεγάλη και υπέροχη πονηριά, πλασμένη με αληθινή τέχνη. Αυθεντικός Σαίξπηρ.

Οι συντελεστές

Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν επιτυχημένα τη δραματικότητα των ρόλων τους. Η λαίδη Άννα, σαν ερινύα αρχαίας τραγωδίας, είναι γεμάτη πόνο και μίσος. Όμως ή λαίδη Άννα ξέρει καλά σε ποιους καιρούς ζει. Έχει μείνει μόνη με τον Ριχάρδο. Έχει χάσει όλους τους δικούς της. Έχει απελευθερωθεί από τον φόβο. Κλαίει, παρακαλάει, καταριέται, κοροϊδεύει, σαρκάζει. Νέα, μεγαλοπρεπής, άτρωτη υποκριτικά και δυνατή η Πηνελόπη Τσιλίκα στο ρόλο.
Στους άλλους ρόλους η εξαιρετική Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη (βασίλισσα Ελισάβετ) δίνει μια απέριττη και αψεγάδιαστη ερμηνεία. Ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς είναι γερά στημένος και υποβλητικός, ο Θωμάς Γκαγκάς έκτακτος, πειστικός και απλός, ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος γνήσιος και συνεπέστατος. Ο δε αξιόλογος Μιχάλης Μουλακάκης ανατριχιαστικός και εντυπωσιακότατος.

Η σκηνογραφία της Ελένης Μανωλοπούλου έντεχνα λύνει το πρόβλημα της εναλλαγής σκηνικών και τα κοστούμια της είναι ενδιαφέροντα. Οι φωτισμοί έχουν επιμελημένα σχεδιαστεί από τον Αλέκο Αναστασίου, εκρηκτική η χορογραφία της Αλίκης Καζούρη και η ιδιαίτερη μουσική φέρει την υπογραφή του Κώστα Βόμβολου.
Για τη μετάφραση του Κ. Καρθαίου κάθε σχόλιο περιττεύει. Είναι του σπουδαίου Κ. Καρθαίου.
Με περιγραφική αναλυτικότητα, με θεατρικά εργαλεία και με την υπόκρουση υποχθόνιων ήχων, παρουσιάζει την ιστορία της ανάρρησης του γελοίου στη θέση του τρόμου η παράσταση του Τάκη Τζαμαργιά.

Ο «Ριχάρδος Γ» είναι ένας αληθινός «ήρωας» που στάζει αίμα και πάθος.
«Ένα άλογο, ένα άλογο. Το βασίλειό μου για ένα άλογο». Ένα βασίλειο για το οποίο πάσχισε τόσο. Μηχανορράφησε, δολοπλόκησε, δωροδόκησε, απείλησε, σκότωσε όσο κανείς. Ένα βασίλειο για το οποίο σκότωσε τα αδέρφια του, τα ανίψια του, σχεδόν ό, τι κυκλοφορούσε δίπλα του. Και αυτό το βασίλειο, εύκολα το ανταλλάσσει πια με ένα ψωραλέο άλογο στη μάχη του Μπόσγουορθ…

Σημείωμα Σκηνοθέτη

«Σε έναν κόσμο που καταρρέει, ο Ριχάρδος ο Γ΄, με τους μηχανισμούς εξουσίας και τον αέναο κύκλο του αίματος να φορτίζεται με νέες σημασίες και αλήθειες, μπορεί να κυνηγάει την εξουσία ως παιχνίδι – πρόφαση για να γκρεμίσει κάθε έννοια ηθικής και νομιμότητας, αποκαλύπτοντας την κενότητα των περιεχομένων τους. Μιας ηθικής που έγινε απλώς και μόνον για να παραβιάζεται και μιας νομιμότητας που λειτουργεί ως νομιμοφάνεια.
Η Καίτη Κωνσταντίνου, οικεία ως τηλεοπτικό πρόσωπο και απόμακρη ως σαιξπηρικός Ριχάρδος Γ’, συνθέτει το καταλληλότερο πλάσμα για να αποκαλύψει την κενότητα και την υποκρισία της εξουσίας. Απόλυτα συνειδητά διεκδικεί την εξουσία, ως παιχνίδι μόνον αυτοπραγμάτωσης, για να την εκχυδαΐσει ανελέητα στα μάτια μας.
Ως πλάσμα ακραία μοναχικό, ιδιαίτερα γοητευτικό, απόλυτα εμμονικό στον κύκλο του αίματος, καταργώντας κάθε έννοια συνείδησης, ως φορέας μιας μονοσήμαντης δράσης εγκλημάτων, αξιοποιεί με ευφυή δυναμισμό τα τρωτά των μηχανισμών και των εκπροσώπων της εξουσίας για να τους εγκλωβίσει στην κενότητά τους. Η ικανότητα να πυροδοτεί την εξουσία ανακηρύσσει τον Ριχάρδο της Κωνσταντίνου σε έναν ιδιότυπο αντι-εξουσιαστή.
Γύρω από τον Ριχάρδο σε ομόκεντρους κύκλους 14 πρόσωπα της σαιξπηρικής τραγωδίας γίνονται συνεργοί του και θύματα στην πορεία ανέλιξής του στο θρόνο. Τη βασίλισσα Ελισάβετ και τη Λαίδη Άννα υποδύονται αντίστοιχα η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη και η Πηνελόπη Τσιλίκα. Τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν οι Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Θωμάς Γκαγκάς, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, και ο Μιχάλης Μουλακάκης.
Η παράσταση προτίθεται να αναδείξει το ζοφερό τοπίο του έργου μετατρέποντας το χώρο της σκηνής σε σύγχρονο σφαγείο με την αισθητική steampunk, με στόχο να γεφυρώσει τη σαιξπηρική εποχή, την εποχή της ποιητικής μετάφρασης του Κ. Καρθαίου με τη περιρρέουσα ατμόσφαιρα του σήμερα».

Πληροφορίες

Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο Γ’ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Σύγχρονο Θέατρο – Εταιρεία Θεάτρου

Ευμολπιδών 45, Γκάζι, τηλ.: 210 3464380.

Σταθμός μετρό Κεραμεικός

Συντελεστές

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Σάββας Κυριακίδης
ΜΕΤAΦΡΑΣΗ: Κώστας Καρθαίος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τάκης Τζαμαργιάς
ΣΚΗΝΙΚA: Ελένη Μανωλοπούλου
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Ελένη Μανωλοπούλου
ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Βόμβολος
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Αλέκος Αναστασίου
ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ: Αλίκη Καζούρη
ΠΑΙΖΟΥΝ: Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Θωμάς Γκαγκάς, Καίτη Κωνσταντίνου, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Μουλακάκης, Πηνελόπη Τσιλίκα
ΔΙAΡΚΕΙΑ: 120 λεπτά

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -